Communieshoot: gefeliciteerd Rachel!!

vormsel communiefoto poperinge 9
Op dagen als vandaag sta ik soms voor de zon op. Donker nog, maar toch zie je dat het dag wordt. Nog stil, maar bij de buren hoor je de haan al kraaien.
Ik vind de dag vaak op haar mooist net voor hij begint en met valavond. Het heeft iets magisch, je weet dat je een transformatie kan en zal meemaken.
En op de één of andere manier bracht deze gedachte me terug bij Rachel, die zaterdag haar vormsel deed, en wie ik langs deze weg nog niet feliciteerde.
Weet je wat ik zo mooi vind aan het fotograferen van vormelingen: weten dat ze op het punt staan om te transformeren, binnenkort een andere, nieuwe periode binnen gaan.
Rachel heeft wel iets van een zonsopgang, naturel en gewoon heel erg mooi. Rechte rug, doordringende blik, een tikkeltje mysterie en tegelijkertijd iets heel liefs en zachts over zich.  Ik moest ook denken aan de kleindochter van Mary Finnemore, een personage uit één van mijn lievelingsboeken vroeger.
Omdat de wereld buiten bedekt was met een prachtig sneeuwtapijt kwam de mama met ‘plan B’, het idee om de reportage in de school van Rachel te laten doorgaan. Mijn glimlachje groeide uit tot een brede glimlach toen ik de mogelijkheden ontdekte in het schooltje. Perfect gewoon!
vormsel communiefoto poperinge 2vormsel communiefoto poperinge 3vormsel communiefoto poperinge 4vormsel communiefoto poperinge 5vormsel communiefoto poperinge 6
Refter werd wat ontruimd om de houten muur met zijn origamivlinders in beeld te kunnen brengen (een weetje: achteraf bleken de vlinders gemaakt te zijn door juf Maaike Monkerhey, had ik moeten weten, een juf die boeken schrijft over bijen haalt het buitenleven binnen op alle mogelijke manieren :-)). Maar ook de traphallen en de turnzaal werden de perfecte locatie voor de communieshoot van Rachel!
 
KAARTJE 1:
front_Rachel2lageReso
 
Back_Rachel2LageReso
 
KAARTJE 2:
2.1 voorkant
Van harte gefeliciteerd, lieve Rachel!
Veel plezier volgend jaar!
Liefs,
lise
www.ann-elise.be/fotografie
 
 

Daar gaan we dan…

fotografie Poelkapelle -1.jpg
foto door Iben

Voor de selectie van een opdracht moet ik een reeks foto’s en een beschrijving van de kwetsbaarheden van  mezelf doorsturen (en het ergste is dat het eigenlijk totaal niet relevant is voor die opdracht).
Omdat ik tegen selfies ben zat er niets anders op dan iemand anders foto’s van mij te laten nemen. En omdat het net paasvakantie is leek het me nogal voor de handliggend om dit even aan mijn jongens te vragen.  In ruil voor een tochtje dwars door alles wilden zij wel foto’s nemen. En wauw… Hun foto’s zijn gewoon massa’s beter dan de mijne.
Dus, ok, foto’s: check
fotografie Poelkapelle -1-2
door Rube

fotografie Poelkapelle -2
door Rube

fotografie Poelkapelle -3
door Rube

fotografie Poelkapelle -4
door Iben

fotografie Poelkapelle -5
door Iben

fotografie Poelkapelle -6
door Iben

fotografie Poelkapelle -7
door Rube

fotografie Poelkapelle -1-3
Door Rube

fotografie Poelkapelle -8
door Rube

Beschrijving: dit is anders dan een gewone sollicitatiebrief.
Hoe eerlijk kan en mag je zijn? Kan ik vertellen dat ik mezelf verdenk van het koesteren van bijgeloof? Dat ik sportschoenen draag als ik schoonmaak omdat ik er heilig van overtuigd ben dat ik dan vlugger kan werken? Dat ik ooit een verdieping naar beneden ben gesprongen met een paraplu omdat ik geloofde dat er zeker en vast ook iets van Mary Poppins in me huist? (Dat als ik mijn handtas bekijk, ik vermoed dat ik nooit ben opgehouden in Mary Poppins te geloven).  Dat ik in bomen klim om te lezen? Dat ik op de grond zit om te eten? Dat ik regen soms echt wel leuk vind?
Even doordenkend kom ik ook uit op het feit dat ik gewoon lomp ben.  Gelukkig heb ik daar goede vrienden voor die het gewoon schattig noemen.
Of kom ik op het feit dat ik me op slag een verlegen kleuter kan voelen bij bepaalde mensen terwijl ik me bij andere mensen direct thuis voel. Misschien moet ik hen vertellen over de hatelijkheid waarmee ik soms gedwongen word om mijn taalspitsvondigheid te herhalen (en ah god, nog erger, uit te leggen) waardoor ik vaak eindig in een soort onbegrijpbaar gehakkel.
Of wie weet… vertel ik hen over de dagen dat ik pendel. Over de dagen dat ik op de hoogste berg sta te zingen (en op één van die dagen op spoed eindigde omdat ik van puur enthousiasme tegen de deuromlijsting sprong, en vertel ik het verhaal van die sympathieke spoedarts met wie ik het op een akkoordje gooide omdat hij toch mijn haar niet zou afscheren om die hoofdwonde te kunnen hechten) om dan andere dagen in het diepste dal treurig te zitten wezen. Niet omdat ik labiel of manisch ben maar omdat mijn genen uitgeselecteerd zijn om emotioneel flexibel te zijn. Zo simpel is dat.
Even gevraagd aan één van die fantastische vriendinnen van me en die geeft het fantastische advies dat ik gewoon mezelf moet zijn 🙂  Wel, dit wordt makkelijk.
Het wordt uiteindelijk een heel zen-achtige, hier- en nu kwestie. Ik typ wat ik denk en stuur hen gewoon deze link door.
Kortrijk, tot binnenkort?
 
 
 
 

Sprookjesachtig mooi

ann-elise roeselare kinderfotograaf8
Een koude maar zonnige winterochtend. Zelf had ik de hele nacht de strijd geleverd met mijn migrainebeest. Op zo’n dagen heb ik het gevoel dat ik water- en gasleidingen kan horen zoemen en dat elk minuscuul geluid op mijn hoofd inbeukt.  Manlief liet me slapen tot net voor de reportage zodat ik alles uit mezelf zou kunnen halen voor deze reportage. Mijn hoofd zoemde, ruiste en bonkte nog na toen ik vertrok.
En dan ontmoette ik deze fijne mama met deze twee prachtige meiden. Linde, het oudste meisje, was wat verlegen maar ook net die verlegenheid maakt haar zo ongelooflijk mooi. Sommige kinderen hebben iets speciaals over zich heen waardoor je alles om je heen even vergeet. Als ik vragen stelde kreeg ik geen woordenstroom maar kreeg ik het begin van een glimlach te zien en lichtte er een glans op in haar oogjes.
Het kleinste dochtertje was ook in het begin ook wat timide maar toch duidelijk ook een spring in het veld. Een klein lachje groeide vaak uit tot een brede glimlach als ze steentjes of een waterplas ontdekte.
Linde voelde zich deze ochtend ook niet zo lekker en ik had het gevoel dat we beiden tijdens de reportage onze ‘beesten’ die ons voorafgaand aan de reportage tergden wat vergeten waren.
Zon, buitenlucht, een sprookjesachtig mooi decor en twee uiterst heerlijke prinsessen om mij heen helpen blijkbaar ook tegen lichamelijke ongemakken 😉
ann-elise roeselare kinderfotograaf9ann-elise roeselare kinderfotograaf1ann-elise roeselare kinderfotograaf2ann-elise roeselare kinderfotograaf3ann-elise roeselare kinderfotograaf4ann-elise roeselare kinderfotograaf5ann-elise roeselare kinderfotograaf6ann-elise roeselare kinderfotograaf7ann-elise roeselare kinderfotograaf10ann-elise roeselare kinderfotograaf11ann-elise roeselare kinderfotograaf12ann-elise roeselare kinderfotograaf13
www.ann-elise.be/fotografie