Elise met haar ongelooflijk fijn gezin I communiereportage

Ik hink achterop met mijn blogs van mijn fotoreportages.

Dit is een reportage uit het prille voorjaar. Zo eentje waarin ik in bergschoenen en regenbroek door het landschap huppel. De geur van humus van dichtbij opsnuif en mijn gedachten over de ontluikende lente met iedereen deel die het maar horen wil. De allerallerlaatste reportage van voor the lockdown maar daar wil ik het nu even niet over hebben.

Een lieve terugblik op Elise. Toen nog een zesdeklasser maar ondertussen behoort ze al een maand tot de ietwat grotere schoolgaande jeugd.

Het gezin van Elise had ik al eerder voor de lens tijdens een familiereportage. Een gezin die vrolijk in het leven staat. Lief, leed en lach met elkaar delen. Zo nu en dan weerklinkt een heldere lach doorheen het landschap. Dat mensen zo heerlijk vrolijk kunnen zijn, zo heerlijk zichzelf… wel daar word ik zo ongelooflijk opgewekt van!

Dank je voor de fijne reportage en het vertrouwen!

Elise, een heel fijne tijd in het middelbaar toegewenst,

Liefs,

Ann-elise

www.ann-elise.be

Sorry voor alles!

Het was zo’n week.
Zo’n teleurstellende week. Zo’n week met beren op de weg (ik weet dat als ik binnen 3 weken weer flink en sterk genoeg ben om te relativeren dat ik ze wellicht beertjes zal noemen), vol ambetantigheden, onhebbelijkheden en vervelendheden.

Geen x-factor, geen charisma, …. Dat hadden we deze week duidelijk niet (anders trouwens ook niet, maar het percentage lag deze week nog ver onder het algemeen gemiddelde). Wat mij betreft mochten ze de storm ook naar mij hebben genoemd in plaats van naar Odette.

Dit was mijn week:

Een heel sympathieke, charmante buurman leent mij zijn auto uit zodat ik op een mistige dinsdagmorgen veilig Knokke bereik omdat – volgens mijn deskundig oordeel – één van mijn lichten niet werkt en het volgens mijn buurman en ik onverantwoord is om zonder licht in dichte mist te rijden. Manlief belt me ’s avonds op om te vragen welk licht dat ik dan juist bedoel want in tegenstelling tot mijn vermogen om die inschatting te maken werken onze autolichten wel allemaal.

Ik heb een werkgerelateerd, juridisch conflict, een conflict met een parkeerwachteres, een boete (een twijfelboete; lang verhaal), twee leveringen die verloren gingen (geluk bij een ongeluk ééntje voor iemand met wie ik ooit mijn studentenleven deelde en van wie ik wat respijt krijg), een mail van iemand die een reportage gratis wil, een over-mijn-veter-struikel-moment met spectaculaire, lompe val en plein public …

Ik lijk een beetje op de premier van België. Druk druk druk, de mist in gaan en een beetje verloren zijn voor alle moeite.

En plots… met halve tederheden voor mezelf wordt het me duidelijk! Dit is één groot complot! Ken je het tv programma “sorry voor alles”? Ik heb het slechts één keer gezien maar ik ben supergoed in verbanden leggen!

Meteen opgezocht. Even copy paste van Wikipedia:
” In de show wordt een gewone Vlaming gedurende een maand gevolgd met behulp van verborgen camera. Deze persoon komt in een aantal vreemde situaties terecht zonder te beseffen dat hij in een complot zit. In dit complot zitten onder andere naaste familieleden, collega’s, vrienden en Bekende Vlamingen. Na een maand komt deze persoon onverwacht in een opnamestudio terecht waar hem wordt uitgelegd dat hij al een hele maand onwetend de hoofdrol speelt in een complot dat alleen maar rond hem draaide. Vervolgens neemt de kandidaat deel aan een quiz die gebaseerd is op gebeurtenissen uit de afgelopen maand. Bij elk correct antwoord krijgt de kandidaat een punt. Hoe meer punten hij heeft, hoe meer prijzen hij ontvangt. De prijzen zijn stuk voor stuk op maat van de kandidaat.”

Ademhalen. Ademhalen. Ik zit nog maar in week één en ik heb het al door!
Ik krijg keiveel prijzen!

Over bladeren en over een wondermooie Carlijn! Gefeliciteerd, Carlijn!

Wie me een piepklein beetje kent weet dat ik kamp met een plantenverslaving. Ik kom dan ook met regelmaat over de vloer bij lokale planten- en bloemenwinkels. Ik ben gek op bladeren. Planten. Boeken. Eén van de mooiste dingen op deze wereld is voor mij bladeren. Waarmee ik bedoel: planten of woorden zachtjes strelen. Het allerliefst blader ik door kruiden. Dat vind ik het zalige aan tijden waarin je niet overal je handen moet wassen. Je vingers ruiken zoveel langer dan je neus. Je kunt met een zweem van heimwee nagenieten van een chocoladegerechtje, de uitgeperste citroen of de basilicumblaadjes in je slaatje.

Het is krokusvakantie. Ijskoud. Alsof de lucht bestaat uit glasscherven. Het regent dat het giet.

Een sfeer van harmonie en gelukzaligheid valt over me heen wanneer ik terecht kan bij Bloemencentrum Poelkapelle voor een binnenreportage. Ik voel de noodzaak om tijdens de reportage af en toe even mezelf te zijn, niet gehinderd door de teugels van plicht wanneer ik in het voorbij gaan heel zachtjes en helend de plantjes streel.

Voor de lens heb ik een prinsheerlijk gezin! Carlijn heeft glinsterende ogen, lange benen en een ongelooflijke gulle lach. Ze weet nog niet wat ze later worden wil, bij voorkeur wel geen vuilnisman, vertrouwt ze me toe.

De mildheid van natuurlijk licht die de serres binnenvalt geven de foto’s iets zacht.

Na de reportage huppel ik de wijde wereld in. Wat een fijn gezin! Wat een fijne reportage! En wat een fijne ijskoude regen! En wat fijn dat de reportage niet buiten doorging!

Hartelijk dank voor het vertrouwen,

Lieve Carlijn, ondertussen was het hoogstwaarschijnelijk eindelijk, eindelijk, na al die tijd een beetje feest! Geniet van elke mooie, wonderlijke dag!

Liefs,

ps: de communieperiodes voor volgend jaar worden zachtjes ingevuld. Wens je ook een reportage? Boeken kan via https://www.ann-elise.be/fotografie/communie%20lentefeest-2.html

Over geliefde klanten kussen ;-) Familieshoot in barak de Vinck

Deze foto’s neuriën zachtjes herinneringen van voor de lockdown in maart. Ik schep de herinneringen als een snel smeltend ijsje. Geliefde klanten kussen en omhelzen… Het lijkt een eeuwigheid terug…

Het is een zondag in barak De Vinck. De zon schijnt door het raampje maar wispeltuurt tussen zon en regen. Mijn klanten zijn zo bijzonder en fijn dat de regen als een blok voor hen valt , ik spreek regen vriendelijk toe en na een tijdje vervult hij mijn verzoek om even te verdwijnen. Ik wil ook buiten foto’s nemen.

Het is een reportage met het gezin van mijn man zijn neef. Bart herinner ik me vooral als (de knappe) neef van manlief tijdens zonnige festivalzomers in de zon (letterlijk en figuurlijk). Tijdens de reportage moet ik heel vaak vaak denken aan mijn schoonvader als ik naar Bart kijk. Best wel een vreemd gevoel, en het bewijs hoe alles en iedereen toch steeds verder leeft.

Herlinde leerde ik kennen als iemand met een prinsheerlijke persoonlijkheid. Yogadocente, massagetherapeut en herborist. Iemand met visie, iemand met wie het altijd fijne en diepgaande gesprekken zijn. Je zou voor minder even langs gaan in Lotus haar relexatiecentrum.

Ik mag hun eerste en zesde klasser in beeld brengen. In de tussentijd presidenten ze met degene die niet in het beeld worden opgenomen. Het wordt een verhaal van zwierig inhalen, inleveren en ten slotte winnen of verliezen.

Na de reportage komen mijn mannen nog even langs zodat we allen samen nog even kunnen napraten. We drinken bier uit heel oude glazen als oude huisvrienden… Genieten van wat is, delen drank en mening over wat er in China gaande is… We denken dat het niets is… samen even afspreken… maar het is alles…

Kom keer je om, stomme corona… Ik heb echt huidhonger… Zin om heel de wereld te omhelzen… Iedereen heeft zijn microklimaat… Ik vertoef in weemoed…. Ik heb de herfst in…

Bart, Herlinde en co: dank je voor de fijne namiddag!

Liefs,

Ook een reportage? Momenteel zonder zoen en drankje maar daarom niet met minder liefde geklikt: www.ann-elise.be

GEEN MONDMASKERS IN DE KLAS! MAIL MEE! MASSAAL!

Niet alleen corona is een ongevraagde gast, maar ook de angstspookjes die gecreëerd worden en het ontbreken van transparantie. Ik ben bang dat er onder sommige maskers een grijns schuil gaat die nog lang niet geweken is.

Ik krijg op mijn dak omdat ik tijdens een workshop na het eten niet meteen mijn mondkapje opnieuw aandoe. Want zo zijn de maatregelen, zo zijn de procedures. Ik ben iemand die rekening houdt met zijn omgeving, zich aanpast en dus netjes het mondkapje terug opzet. Vanbinnen borrelt het. Ik loop al uren rond in Gentse buitenlucht met het kapje, zit buiten op anderhalve meter van mijn metgezellen en wil gewoon – heel even – zuurstof inademen. Mag het? De vrouw die de opmerking gaf, kijkt me met vlammende ogen aan. In haar ogen sta ik al terecht als corona-rebel omdat ik – volgens haar – mijn verantwoordelijkheid niet neem. Er volgt van haar kant een monoloog over de zonderkapjes, de reizende zondaars en het gebrek aan verantwoordelijkheid opnemen in onze maatschappij.

In mijn hoofd vormen zich gezegde waarheden die niet op de radio worden verkondigd. Zoals het verhaal van de 100 besmettingen met slechts 1 zieke in een nabij gelegen fabriek. Heb ik het recht om onrust te stoken en het weten ongevraagd aan te snijden? Om mijn mening te verkondigen? Wanneer ik het doe blijven sommige mensen luisteren, ontaardt er met regelmaat een gesprek maar soms ontstaan er heftige discussies of erger, gaan mensen er verschikt en haastig vandoor. Ik hoor mijn woorden zwijgen in alle talen. Van mijn kant wordt het een binnensmonds met stof gedempt monoloogje.

Wat scheelt er toch met ons? Waarom laten we onze stem niet massaal horen? Ik heb best wel begrip als ik op drukke plaatsen een mondmasker moet dragen maar ik stik in onbegrip als ik denk aan onze middelbare jeugd. Dit kan anders worden aangepakt. Bijna niemand vindt het ok dat onze middelbare schoolkinderen met een mondkapje les moeten volgen. Of dat ze ook aan hun bank het onding niet even mogen afnemen? En toch weerklinkt er geen geschreeuw of geroep. Wat is er mis met ons als we al niet voor onze jeugd opkomen?

Laat alsjeblieft je stem weerklinken! Eén mail naar de directie van een school, naar het ministerie van onderwijs, naar de gezinsbond en naar alle mogelijke instanties helpen niet. Maar wat als we onze krachten bundelen? Wat als we massaal mails versturen? Laat de schooldirectie het klankbord worden. Geef duidelijke signalen die ze niet langer kunnen negeren. Stuur mails. Massaal! Onderschat de kracht van het woord en van samen niet! Hou jullie mails lief en zacht maar streef naar de idealen die we voor onze kinderen voor ogen hebben! Dit is een probleem van het echte leven en één waar we echt wel kunnen toe bijdragen! Laat je leiden door het werkelijke beslissingsproces! Typ die mails! Voel je moreel verplicht om jouw mening de wereld en het postvak in van heel wat mensen in te sturen. Laten we onze beleidsmakers gigantisch irriteren met onze wilskracht en doorzetting! Tot ze hun computer in een hoekje van de kamer willen schoppen. Het maakt niet uit welk hoekje en in welke kamer. Zolang ze maar zuchtend inzien: “neen, een mondmasker in de klas, al zittend, dat hoeft helemaal niet.”.

Dankbare groet,

PS: O ja, moest ik in de tussentijd de lotto winnen, dan brief ik jullie wel even zodat jullie mogen ophouden met mails sturen, wie weet koop ik gewoon even een minister om.

PSS:
Mogelijke mail adressen: