Communiereportage met Jules, een bijzonder lieve dierenvriend.

Hoe fijn was het om spontane communiefoto’s te mogen maken van deze lieve kleine charmeur!

Dat Jules een echte dierenvriend is, werd tijdens de reportage vrij vlug duidelijk :-).

Tijdens de lockdown kwamen de schaapjes logeren in de weide van Jules. De ideale kompanen om heerlijke avonturen mee te beleven in deze voorjaarsmaanden voor deze lieve dierenvriend bij uitstek! Ik heb zelden zo’n lieve schapen gezien (al doen ze me denken aan Bette en Reentje de schapen op de boerderij van mijn grootouders waar ik zelf als kind een innige band mee had).

Ondertussen deed Jules zijn communie. Een ietwat late maar daarom niet minder gemeende proficiat! Het was heel fijn om jou te ontmoeten, Jules! Wat ben jij een aardige, lieve kerel!

Dank je voor het vertrouwen,

Lieve groet,

Ook op zoek naar iemand die prinsheerlijke herinneringen voor je vastlegt? Voel je vrij een kijkje te nemen op www.ann-elise.be/fotografie

Reportage communie Gust

Help! Ik huppel mijn blogberichten geestdriftig achterna.

Deze communiefoto’s werden genomen in mei.

Ik vind het altijd heerlijk als mensen rekening houden met mijn topografische beperking. De reportage ging gewoon bij hen thuis in Poelkapelle door. Ik was zo fanatiek aan het genieten van de rit omdat ik met zekerheid wist dat ik niet verkeerd kon rijden. Zo fanatiek aan het genieten van de korte, rustige rit dat ik zelfs enkele straten te ver reed (gelukkig was het maar een minuutje terug rijden en wist ik de weg ;-)).

Altijd fijn om bij bekenden over de vloer te mogen komen. Leen, mama van Gust, is de nicht van mijn man en haar man behoort tot mijn top 3 lijstje van favoriete dansers (ik krijg meteen zin een feestje als ik het hier zo aan het schrijven ben).

Zo van die prinsheerlijke, enthousiaste dorpsgenoten die per toeval ook nog eens familie zijn.

Een warme reportagedag met warme beelden als fijne herinnering van Gust als 6de klasser.

Dankjewel voor het vertrouwen! En Gust van harte gefeliciteerd met je vormsel!

Lieve groet,

Fijne foto’s als fijne herinnering? Dat kan, dat mag :-). Ik vind het heerlijk als ik iets voor jullie kan betekenen! Meer info via www.ann-elise.be/fotografie

Proficiat Ewoud en Elise! Een bijzonder leuke communieshoot!

Halfweg mei. Mijn hoofd danste zachtjes heen en weer. Eindelijk, eindelijk, mocht ik terug aan het werk! Ik had zo uitgekeken naar dit moment! Zo vaak had ik gedacht waren we maar gisteren of morgen… Ik kuste mezelf wakker uit mijn doornroosjesslaap en bekende aan mijn werk dat ik weer zielsveel van hem kwam houden.

Ik krijg een bijzonder fijn gezin voor mijn lens. Heel het gezin heeft iets vurigs, speels, liefs en wilds. Je voelt hoe de lente zich uitrekt en uitkijkt naar de zomer.

Heerlijk om te zien hoe de pure charme van dit gezin zich ontvouwt voor mijn cameraatje tijdens deze communiereportage.

Ik ben een mensenkijker. Mijn man vindt me soms een mensenstaarder. Vindt dat ik te vaak en te lang naar mensen zit te staren. Margot is een mama op onze school en is iemand die opvalt omwille van haar uitstraling, ze heeft iets bruisends over zich heen (en ik ben eigenlijk bijna zeker dat ze zich hier niet of nauwelijks bewust van is, wat haar nog zoveel mooier maakt).

Eind augustus deden Elise en Ewoud hun eerste communie! Wat ongelooflijk fijn om deze twee knapperds en hun gezin voor de lens te hebben!

Hartelijk gefeliciteerd, Elise & Ewoud!

Margot en Jeroen, zo dankjewel voor het vertrouwen!

Lieve groet,


Ook een prinsheerlijke reportage? www.ann-elise.be/fotografie

Over de bijna-dood-ervaring die niet in beeld werd gebracht en nog van die dingen

De bomen zongen zachtjes mijn naam. De vogels kwetterden bezorgd en de warmte van de zon zuchtte in mijn slaap. Mijn hoofd vol, mijn gevoel wat leeg. Bij wijze van verstrooidheid was ik de vuile was aan het buiten hangen (echt, letterlijk). Ik moest naar het echte buiten toe. Ik moest weg. Het was die tijd van het jaar. Die tijd om naar de horizon te staren, boeken te lezen, nachten lang sterren te kijken en godganse dagen in blote voeten rond te struinen.

We vertrokken met willy wagentje, ons volkswagenbusje, richting ongedwongenheid. Ik had een mailtje gestuurd naar een kleine, gezellige camping op 3,7 centimeter rijden op Google Maps om enkele dagen tot rust te komen.

We landden op een wondermooie plek. Alsof ik de wereld even zelf bij elkaar had gedroomd. Zo mooi! Zo puur! Zo lang leve het buitenleven.

Op vakantie denk ik in beelden maar neem zelden foto’s. Geen foto’s nemen is voor mij een vorm om een bepaald moment volledig te kunnen omhelzen en grijpen.

Het voordeel van ons busje: we zijn veroordeeld tot het buitenleven. Het is veel erger naar de regen te kijken dan hem te voelen. We waren het die eerste dag regen alleen een beetje vergeten. Gelukkig houden we van knusheid, lezen, staren en nabijheid.

Maar de andere regenmomenten hielden we voor lief en zo werden er bijvoorbeeld ook daar geen foto’s van genomen.

Zo waren er bijvoorbeeld ook geen beelden van ons geweldig urendurende bergfietstochtje bij temperaturen van +30 graden.

Een fietstochtje dat ik in het begin heel avontuurlijk vond. Want onderweg zijn en verdwalen onderweg. Dat was toch zo typisch ons? Niet? We keken elkaar gelukkig aan want toen wisten we nog niet wat er ging volgen. Want in de namiddag werd algauw duidelijk… we waren niet voorbereid, te verdwaald, te veel uren zonder water. Onze door avonturen opgezwollen moed verleidde ons tot diefstal. Na enkele uren zonder water, barstende hoofdpijn en het “ik-kan/wil-niet-meer-gevoel” besloten we water van de lokale koeien te stelen. Manlief stond op wacht voor de stier in de weide – want dat was de deal. Want anders kon ik geen water drinken uit de drinkbak en stierf ik wellicht uit waternood of door de stier (stier-f :-)) en dan was hij vrouwloos. Ik had er uiteraard het vertrouwen in dat, als het al tot een gevecht kwam, hij wellicht zou winnen van de stier. Want uiteraard ging ik hem niets laten doen met gevaar voor eigen leven. Zo ben ik niet.

En, zo zijn er ook geen beelden van ons campingpaard die de bloemen uit het vaasje van onze buren hapte.

Geen beelden van onze gezellige, boeiende buurman die ’s avonds laat op zijn gitaar tokkelde en me met zijn stemgeluid naar dromenland voerde.

Geen beelden van de andere fijne mensen die we ontmoetten. Van die heerlijke rebellen, eigenzinnige en muzikale dromers en denkers. Van die rode wijn gesprekken met een heerlijke afdronk. Van de lijstjes met de boeken die gelezen moeten worden, muziek die zou moeten weerklinken en de campings waar we elkaar misschien ooit nog treffen.

In de anderstalige gesprekken waren mijn engels en frans soms een kaakslag voor de taal, maar toch werd er naar mij geluisterd. En zelfs geglimlacht omdat ik ondanks mijn slechte taligheid toch talent bleek te hebben voor anderstalige woordgrapjes (wat uitzonderlijk blijkt te zijn voor slechttaligen). Driewerf hoera! Blijk ik weer over een uitzonderlijk, niet bruikbaar talent te beschikken :-).

Ah, daar! Die plek! Die mensen die we ontmoetten, hebben me gegrepen met open armen! Samen met onze nieuwe metgezellen tuurden we naar sterren en naar de horizon. Hoopvol vooruit. Puttend uit nieuwe ontmoetingen. We wisten dat we allen verder zouden bouwen, drijven… op wat ons drijft en onze idealen voedt.

En zie… daar had manlief nu wel beelden van! Mee met de stroom van positiviteit en anders durven denken.

Lief leven, wat zie ik je graag!

Liefs,

Ann-elise

Ah, ah 1 minuut later en ik krijg al een corrigerend op het matje roepend corona mailtje… Voor de durvers onder ons: even proberen, je kunt op andere halve meter gesprekken aangaan, zelfs iemand met je ogen omhelzen! Doen! 😉

Onze eerste keer :-)

Corona…

Na enkele weken zijn er bepaalde dingen heel lastig.

Eerst de min of meer logische dingen.

  • ik moet afstand houden
  • ik hou afstand en ik heb het gevoel dat deze manier van leven mij niet zo bevalt (al hou ik me wel aan de regels)

Maar er is nog iets dat knaagt. Ik weet niet meer wanneer ik de laatste dingen heb gedaan voor het corona werd.

  • Wanneer en met wie ik de laatste keer uit eten ben geweest
  • Wie ik als laatste buiten ons gezin heb gezoend (ik denk Jona zijn neef en zijn vrouw)
  • Wie ik als laatste knuffelde (ik denk mijn zus)
  • Wat ons laatste gezinsuitstapje was
  • Wie er het laatst bij ons op bezoek was
  • Met wie ik de laatste keer de slappe lach had
  • Tegen wie zijn schouder ik de laatste keer duwde
  • Wie er de laatste keer ‘iets*’ uit mijn haar haalde (*stro, gras, bloemen, … )

Ik spreek af met mezelf om alle eerste keren sinds corona bij te houden.
Want eerste keren zijn toch wel bijzonder.

Dinsdag maak ik voor het eerst sinds corona een wandeling op verplaatsing met een goede vriendin en mijn oudste zoontje. Wanneer we door tijdsgebrek de wandelroute moeten onderbreken (en nogal letterlijk terug moeten lopen om op tijd zoonlief op te pikken op school) heb ik de gedachte dat we ook nog een eerste wandeling op verplaatsing moeten maken met ons gezin. Als we het nu niet doen dan vergeet ik misschien wanneer onze eerste wandeling op verplaatsing was.

Ik ben niet zo goed in dingen niet afmaken dus besluiten we om de wandeling van op dinsdag de woensdagavond met ons gezin te wandelen. Ik kijk op het plannetje en heb het idee dat we dinsdag ongeveer in de helft van de wandeling waren met onze 10 km heen en terug.

We wandelen vrolijk de avond tegemoet. Het is een uurtje stappen. Maar dan is het opeens nog een uurtje stappen. Ik haal mijn schouders op. Met een beetje geluk zijn we er – als ik kijk waar we ongeveer terug moeten zijn – binnen een uurtje.

Ze stappen verder om niet onbeleefd te zijn. Mijn jongens leren dat het soms lastig is om mijn kinderen te zijn. Dat het vooral lastig is als ik wil gaan wandelen.

Ik prik in de zij van mijn uitgewandelde wandelpartners, probeer hun op te vrolijken maar blijk een blok aan hun vermoeide been. Ze vinden zelfs mijn grapjes niet grappig.

Rube, mijn tienjarig zoontje, wijst me erop dat we binnen onze gezinsstructuur eerlijkheid als strategie hebben verkozen en dat het fijn zou zijn dat ik er in het vervolg ook even bij vertel hoe lang mijn wandeling duren zal. Dit is niet de eerste keer. Hij verwijst naar enkele wandelingen op reis waar ik maar bleef doorwandelen omdat ik zonodig de top wou bereiken. Ik weet dat ik schuldig pleit. Als een daad van verzet stapt hij stevig door. We kunnen hem met moeite bijhouden.

Dit is een stuk van de realiteit van de wandeling. Onze wandeling lijkt een beetje op het dagelijkse leven. Mooie en minder mooie momentjes wisselen elkaar af.

Want op andere momenten genieten we van de fantastische zonsondergang, lachen we met de kalfjes die wel heel veel interesse in onze hond vertonen, vinden we mijn grapjes wel grappig, houden we een hooi gevecht, hebben we een we-zien-wel-hoe-het-loopt-principe-mentaliteit, zijn we ongelooflijk gelukkig, huppelen en fladderen we door het leven.

Na drie uur stappen bereiken we ons busje. Uitgeput, geradbraakt, pompaf, total loss. Blaren, pijne ruggen, gepijnigde benen… Maar het kan ons (bijna) niets schelen!

We zijn er! Net voor de zon volledig aan de hemel verdwijnt. Onze eerste keer wandelen op locatie is er eentje om niet te vergeten!

Lang leve alle eerste keren!


PS: Nog een eerste keer om te delen: Ik voel me best wel hip in dit coronatijdperk! Meer mensen beginnen om mij te lijken! Mijn wenkbrauwen zijn opeens in! Ik vermoed dat ik heel binnenkort een blog schrijf over al mijn schoonheidsrituelen ;-). Over hoe hip het is om af en toe je benen eens niet te scheren.
Stiekem vind ik het jammer dat schoonheidssalons terug zijn opengegaan… Voor het eerst in mijn leven had ik het gevoel dat ik een trendzetter was!