Gezinsreportage: een verhaal dat klopt

Normaal gezien ging ik de communiereportage van Romanie verbeelden. Coronagewijs werd het een gezinsreportage.

Romanie is een prachtig en prinsheerlijk buitenkind! Zo eentje die al zingend de wereld ontdekt. Stiekem deel ik samen met Romanie de liefde voor een wel erg mooie vijfde klasser ;-).

Grote broer Jules heeft iets heel milds en moois over zich. Grote zus Louise is iemand met pit, iemand die precies het zonlicht streelt door haar manier van zijn, iemand naar wie je omkijkt.

Het mooie en fijne aan dit gezin is dat ze zo mooi en echt zichzelf zijn.
Het allermooiste compliment na een reportage? Dat mensen ook de reportage een fijn en leuk moment vonden.

Liesbeth leerde ik de laatste maanden op een andere manier kennen. Ze is iemand met wie ik de laatste tijd ideeën en opvattingen deel. Het fijne aan Liesbeth is dat ze ademt wat ze zegt. Ze brengt een verhaal dat klopt. Echt een prinsheerlijk iemand (net zoals het hele gezin trouwens ;-)).

Heel bescheiden ging Liesbeth van start als ondernemerscoach. Bij Liesbeth wordt er niet geschreeuwd dat je in korte tijd van zero to hero groeit, wat vaak weerklinkt bij sommige andere commerciële coaches. Liesbeth is iemand die vertrekt van de mens achter de ondernemer. Ze gaat mee op zoek naar het potentieel dat je herbergt en laat je bedrijf ontpoppen tot jouw persoonlijk, waardevol project. *


Dankjewel voor het vertrouwen, voor de fijne reportage maar al evenzeer voor de fijne achteraf gesprekken :-).

Veel liefs,

Jij wil prinsheerlijke herinneringen? Fijn! Klik even door naar www.ann-elise

*: Benieuwd naar meer? Klik zeker en vast even door: https://www.liesbethcriem.be

19 jaar later… soms roze, soms ook grijze wolkjes

Morgen ben ik 19 jaar samen met mijn lief en realiseer ik me dat ik nog nooit een echt ‘echte’ liefdesgelofte heb afgelegd … maar vandaag deze brief aan mijn lief:

Jona,

Wij hebben geen echte liefdegeloftes afgelegd, hebben niet in het openbaar met eigen woorden aan elkaar beloofd dat we elkaar zullen liefhebben tot de dood ons scheidt. Gelukkig. Want ik heb het al gezegd: ik kan niet beloven dat ik jou mijn leven lang graag zal blijven zien. Ik weet nu nog niet wat er op mijn pad komt. Net zoals jij niet weet wat de toekomst jou zal brengen.

Het is ook zo dat ik jou niet elke dag even graag zie. Al is dat vooral afhankelijk van mijn gemoedstoestand en de cyclus waarin ik mij als vrouw bevind 😉 (zoals je weet ben ik eigenlijk 4 verschillende vrouwen in één, als dat niet ongelooflijk vermoeiend moet zijn voor jou :-)).

Soms heb ik van die dagen dat ik niet begrijp waarom wij samen zijn. Ik ben degene die duizend levens droomt en als we dan van die zo-zo-dagen hebben; dan twijfel ik weleens aan onze liefde. Dan vlucht ik weg en geef ik jou de schuld dat het even minder goed gaat. Dan maken we ruzie en wachten we als twee minaars tot de andere de eerste stap zet. Ondertussen hebben we geleerd dat we er geen stilzwijgende dagen moeten laten overgaan. We houden namelijk beiden van het moment net na een ruzie :-).

Ik verwijt jou vaak dat je niet attent genoeg bent, want, laten we eerlijk zijn, je vergeet vaak mijn verjaardag en meestal krijg ik niets. Als ik jou dat verwijt dan herinner jij me er aan dat ik degene ben die zegt dat cadeau’s niet belangrijk zijn. En laat je me ook nog even weten dat ik namelijk niet materialistisch ben (maar zoals je ondertussen zou moeten weten vind ik het vieren van mijn leven wel belangrijk). Maar goed, toch bedankt dat je me steeds opnieuw aan mijn kernwaarden herinnert.

Ik erger me ook vaak aan jou. Als je bijvoorbeeld links afslaat als ik rechts bedoel (dat zou je nu ondertussen toch al moeten weten). Of op momenten waarop ik jou er van verdenk dat jij je aan mij ergert. Als je bijvoorbeeld mijn jas, sleutels, potloden, schriftjes, schoenen, sokken, opladers en boeken aan het opruimen bent en ik denk dat je stiekem een beetje zucht. Dan vraag ik of jij je ergert aan mij en dan zeg jij dat dat niet zo is. Maar doordat jij het dan op zo’n zuchtend toontje zegt lijkt het alsof je je heel “erg” ergert aan mij en dan erger ik me nog meer aan jou.

Wat ook gezegd moet worden is dat er véél meer dagen zijn dat ik niet twijfel, dat het vlindert als ik naar jou kijk en ik onnoemelijk veel liefde voel. Ik vind jou ook heel mooi. Letterlijk en figuurlijk. En er hangt een verbondenheid tussen ons. Dat merk ik onder andere als je met jouw ogen naar mijn ogen zit te luisteren of als we al pratend de nacht intuimelen bij het kampvuur onder een blakende sterrenhemel.

Jij bent de makkelijkste van ons twee. Dankjewel om bijna elke dag mee te helpen zoeken naar mijn sleutels. Dankjewel om de batterij van mijn auto op te laden als ik vergeet mijn lichten te doven. Dankjewel om dan toch brandnetels te gebruiken in gerechten in plaats van spinazie. Dankjewel om de distels te laten staan voor mijn distelsap (sorry dat er een weerhaak van een distel in je oog terecht kwam). Dankjewel om de perfecte vader te zijn voor onze kinderen. Dankjewel om mijn dromen te helpen vangen en in mij te geloven.

Jij zit verborgen in wie ik geworden ben. Ik heb jou nodig om mezelf graag te zien. Jij bent degene die altijd (-bijna altijd-) naar me luistert en ondanks al mijn tekortkomingen (help) en twijfels gewoon van me houdt (en zich misschien af en toe toch weleens ergert al wil je dat om één of andere reden niet toegeven ;-)).

Geen zachtroze belofte dat dit eeuwig duren zal… maar wat ik wel weet en heel goed besef is dat jij op dit moment degene bent die me thuisbrengt bij mezelf, bij wie ik ben. Jij temt mijn rusteloze ziel.

Ik hoop dat we samen jong kunnen blijven en samen oud zullen worden.**


Liefs,

*: ontdekking, de oudste foto van samen is pas van de zomer van 2002 🙂
Wacht niet om je eigen liefde vast te leggen en boek een reportage, moest je ooit een blog schrijven dan kun je er een relevantere foto aan toevoegen ;-). Boeken kan via: www.ann-elise.be

**@jonathan.boone (ik hoop ook dat je vanaf nu mijn verjaardag niet meer vergeet en soms zo heel af en toe iets attenter voor mij bent zonder dat ik het zelf moet voorstellen ;-))

De duupjesfotograaf I communiereportage met Babette en Renée

Duupje. Het lijkt of René Swartenbroekx duupje speciaal voor mij heeft geschreven. Omdat ik me dan een beetje minder alleen zou voelen.

Het is een warme zaterdag in juni. Ik kom van een andere reportage op locatie en heb nog even tussentijd. Met mijn camera in de aanslag zit ik nog even te lezen op een bankje. Een mama en een meisje komen naar me toe. Ik ben wat in de war want op het formulier stond dat ik een tweeling mocht verbeelden en dat het een gezinsreportage was. Het lijkt me onbeleefd om naar de man te informeren dus vraag ik even of zus er niet bij is. Mama haalt aan dat zus niet veel zin had. Ok. Dat kan. Dat mag. Ik ben nog steeds een beetje in de war, sla mijn normale intro over en ga aan de slag. Enkele minuten later krijgt deze mama een telefoontje. Hun fotografe. Ze staat de wachten op de parking. Ik zak een beetje door de grond van schaamte. Ik verontschuldig me, stuntel nog wat en ga er van door. Verstop me achter het vakmanshuisje. Bang om die andere fotografe in de ogen te moeten kijken. Echt! Help! Want dit was zo mijn bedoeling niet!

Nadat ik me een kwartier had verstopt (niemand kwam me zoeken) wandel ik terug naar mijn auto want binnen 10 minuten heb ik écht een reportage. Ik controleer nog even het formulier. Mama, papa, twee meisjes. Dit kan en mag ik niet missen.

Een gezin komt aan met een tweeling, een papa en nog twee meisjes/dames. De diepgaande problematiek is dat er op het formulier enkel mama en papa en de twee meisjes vermeld stonden. Ik kan het niet aan om nog eens te blunderen maar in mijn poging om dat niet te doen stuntel ik gigantisch. Ik vraag wie van die twee dames/meisjes de mama is. Blijkt Stefanie de mama te zijn en Kayley  de grote zus. Als overmaat van ramp zeg ik tijdens de reportage constant “Chelsy” tegen “Kayley”. Om het goed te maken geef ik Kayley achteraf een grote print met haar twee zusjes.

Lieve jullie, dankjewel om begrip op te brengen voor mijn warrigheid, gestungel en geklungel. Mezelf buiten beschouwing genomen vond ik het een heerlijke reportage 😉

Dank voor het vertrouwen!

Babette & Renée, lieve, spontane meisjes, gefeliciteerd met jullie eerste communie!!

Lieve groet,

Ook een reportage boeken bij deze fotograaf? Eén adres: www.ann-elise.be 😉

Communiefoto’s: gefeliciteerd Floor!

We zijn begin juni. Ik heb het gezin van Floor voor mijn lens voor een fotoreportage bij hen thuis. Met haar donkere ogen en stralende glimlach in de aanslag geeft Floor een fantastische invulling aan de fotoreportage.

Een heel fijn gezin om bij te vertoeven. De reportage voelt bijna als een gezellig onderonsje. Ook hun hond Quba straalt één en al gezelligheid uit.

Dank je voor het vertrouwen! Heel fijn om jullie te ontmoeten!

Lieve Floor, een late proficiat met je communie!

Lieve groet,

Wens je ook een communiereportage bij jullie thuis of op een andere buitenlocatie? Dat kan 🙂 www.ann-elise.be

Alice uit kleurenland :-) I communiefoto’s

Twee gitzwarte ogen kijken me boos aan. Alice was thuis aan het kleuren en had helemaal geen zin in een fotoreportage of in communiefoto’s. Een beeldige kromming in haar tijdsplanning. Ik begrijp haar volledig. Ik heb er ook last van als ik tijdens het tekenen onderbroken wordt. Dat voelt gewoon niet fijn.

Omdat we beiden Belgen zijn, houden we wel van een compromis. We spreken af dat als ze even meewerkt aan de reportage (ze is er nu toch) dat ik haar per post een kleurplaat toe stuur. Alice twijfelt even en glimlacht. We hebben een deal. Het wordt een heel fijne namiddag en als beeldmateriaal hebben we werkelijk heel wat prachtige pareltjes!

Dankjewel lieve, kleine tekenaar!

Hartelijk dank voor het vertrouwen en nog een late maar daarom niet minder gemeende proficiat met jouw communie!

Wens je ook dromerige foto’s verbeeld door een beelddenker?
Dat kan! www.ann-elise.be

Communiereportage Maurice I fris en stralend :-)

Ook tijdens deze communiereportage kwam de regen even piepen als ongevraagde gast. De ingepakte hemel werd plots uitgepakt (Shame on you! Buienradar! Dat hadden we niet afgesproken!). Omdat mijn klanten en ik houden van positiviteit besloten we de reportage gewoon te laten doorgaan.

Maurice en zijn ouders verschijnen fris en stralend voor mijn lens! Een weerspiegeling van hun mindset! Tussen de buien wordt er even geschuild onder boom en paraplu.

Ondertussen deed ook deze prinsheerlijke kerel zijn eerste communie!

Een late, maar daarom niet minder gemeende proficiat!

Lieve groet,

Wens je ook spontane buitenfoto’s verbeeld door een beelddenker?
Dat kan! www.ann-elise.be

Hallokes! De communiereportage van Ties!

De mailtjes van Annelies beginnen heel vaak met “Hallokes”.

Wanneer ze mailt begint ze haar zin vaak met “het is perfect” of “tip top”. Voor mij de ideale manier van communiceren want ik lijd aan een diepgaande problematiek als het gaat over interpunctie en kleur gebruik in mails. Annelies is iemand die me altijd een warm en vrolijk gevoel bezorgd met haar manier van mailen.

Ik hou van lieve, positieve mails. Als het kan nog het liefst met de plaats en de datum er bij zoals in een brief van vroeger of een mailtje met de post (omdat je op dat moment even geen internet had*). Daar moet ik altijd heel spontaan om lachen.

Ik lijd dus aan een leesteken-, hoofdletter- en kleurgevoeligheid. Als iemand in rood met hoofdletters naar mij mailt en zijn/haar mail dan ook nog eens beëindigd met drie vraagtekens dan stopt mijn man me minimum zeven dagen in quarantaine met heel veel zakdoeken omdat ik zo triest ben en mijn omgeving anders wellicht zou verdrinken in mijn mega groot tranenmeer. Dan huil ik tranen met tuiten. Omdat ik de mail dan zie als een levensechte hardprater die naar mij roept en ik zelf eerder een zachtprater ben en hou van lieve woorden. De hardprater vindt mijn kleine letters en zachte woorden of zinnen die eindigen met puntjes wellicht verschrikkelijk… Denk ik… Dus als je als hardprater dit leest, dan vermoed ik dat je niet mijn ideale klant bent. Denk ik…

Annelies daar interne is wel mijn ideale klant :-).

Goed, de communiereportage met Ties, de vrijdag voor de lockdown in maart. Ik was nog een piepklein beetje in wintermodus maar met een gezin die voelt als zomer had ik algauw een lentegevoel :-). Ties is een heel fijn lief kereltje met een passie voor zijn bromfiets. Zijn fotogenieke zus Floor had ik al eerder voor de lens. Altijd heerlijk om gezinnen terug te zien! Lieve, stoere Ties, ondertussen deed je ook al je communie! Een late (maar daarom niet minder van harte) gefeliciteerd!

Dank je voor het vertrouwen en de fijne vrijdagnamiddag!

Heel veel liefs,

PS: Jij bent iemand die houdt van schoonheid in beeld en van zachte woorden en eindeloze herinneringen? Dan ben je wellicht wel mijn ideale klant 🙂 Meer info? www.ann-elise.be/fotografie

Communiereportage met Jules, een bijzonder lieve dierenvriend.

Hoe fijn was het om spontane communiefoto’s te mogen maken van deze lieve kleine charmeur!

Dat Jules een echte dierenvriend is, werd tijdens de reportage vrij vlug duidelijk :-).

Tijdens de lockdown kwamen de schaapjes logeren in de weide van Jules. De ideale kompanen om heerlijke avonturen mee te beleven in deze voorjaarsmaanden voor deze lieve dierenvriend bij uitstek! Ik heb zelden zo’n lieve schapen gezien (al doen ze me denken aan Bette en Reentje de schapen op de boerderij van mijn grootouders waar ik zelf als kind een innige band mee had).

Ondertussen deed Jules zijn communie. Een ietwat late maar daarom niet minder gemeende proficiat! Het was heel fijn om jou te ontmoeten, Jules! Wat ben jij een aardige, lieve kerel!

Dank je voor het vertrouwen,

Lieve groet,

Ook op zoek naar iemand die prinsheerlijke herinneringen voor je vastlegt? Voel je vrij een kijkje te nemen op www.ann-elise.be/fotografie

Communiefoto’s Jolien

Onder mijn post-its opnieuw mijn computer terug gevonden ;-). Tijd voor nog een blog met communiefoto’s. Foto’s met een prinsheerlijk nostalgisch randje!

Voor de lens: Jolien 🙂 met als resultaat foto’s als fijne herinneringen om later op terug te blikken.

De zus van Jolien, Hannah, had ik enkele jaren eerder voor mijn lens. Hannah was een echt stoer lief meisje (https://blog.ann-elise.be/2018/05/10/proficiat-hannah/). Jolien is meer timide en ongelooflijk lief. De lente zucht lief en zachtjes als ze ziet hoe dit meisje zo geniet van alles wat mooi is.

Tijdens deze reportage een heerlijk gesprek met de mama. Iemand met een milde blik. We hebben het over onthaasten, het hemelen in de Duitse alpen en wildpluk.

Een reportage die voelt als zomer!

Dankjewel voor het vertrouwen!

Liefs,

lise

Wens je ook een fotoreportage? Dat kan 🙂 www.ann-elise.be/fotografie

Reportage communie Gust

Help! Ik huppel mijn blogberichten geestdriftig achterna.

Deze communiefoto’s werden genomen in mei.

Ik vind het altijd heerlijk als mensen rekening houden met mijn topografische beperking. De reportage ging gewoon bij hen thuis in Poelkapelle door. Ik was zo fanatiek aan het genieten van de rit omdat ik met zekerheid wist dat ik niet verkeerd kon rijden. Zo fanatiek aan het genieten van de korte, rustige rit dat ik zelfs enkele straten te ver reed (gelukkig was het maar een minuutje terug rijden en wist ik de weg ;-)).

Altijd fijn om bij bekenden over de vloer te mogen komen. Leen, mama van Gust, is de nicht van mijn man en haar man behoort tot mijn top 3 lijstje van favoriete dansers (ik krijg meteen zin een feestje als ik het hier zo aan het schrijven ben).

Zo van die prinsheerlijke, enthousiaste dorpsgenoten die per toeval ook nog eens familie zijn.

Een warme reportagedag met warme beelden als fijne herinnering van Gust als 6de klasser.

Dankjewel voor het vertrouwen! En Gust van harte gefeliciteerd met je vormsel!

Lieve groet,

Fijne foto’s als fijne herinnering? Dat kan, dat mag :-). Ik vind het heerlijk als ik iets voor jullie kan betekenen! Meer info via www.ann-elise.be/fotografie