Thuiswerken


Het thuiswerken deze winter leek geen dealbreaker te zijn. De troosteloosheid van een winter zonder veel zon maakte mij triest. Alsof de regenbuien niet alleen het land maar ook mij geselden. Mijn wereld leek zo klein en tegelijk zo groot. Het werken zonder colléga’s woog plots enorm. Ik ontmoette klanten in het weekend maar voor de rest was ik tijdens de week overdag te vaak alleen.

Uiteindelijk was ik mijn continue tienerdrama moe en besloot te gaan co-worken in Regus. Bij gebrek aan een gezellige co-working plek in Ieper….

Ik had het gevoel dat ik niet paste tussen de statige mannen en de dames in mantelpakjes. Ik zag menig wenkbrauw bedenkelijk de lucht in gaan wanneer ik in of uit de lift stapte (ze hadden geen trap, ik heb me echt suf gezocht, en toen ik het vroeg bleek dat een heel erg rare vraag te zijn).

Ik had het gevoel dat iedereen naar me staarde als ze samen met mij in de lift stonden. Alsof ik van een andere wereld kwam. Eén man bleef staren, een soort van afkeuring alom in zijn blik. Ik dacht het te begrijpen. Ik beantwoordde niet aan zijn definitie “vrouw”. Ik föhnde niet elke ochtend mijn haar en ik schoor niet elke dag mijn benen, maar goed, hij waarschijnlijk ook niet.

Ik hield me zelf voor dat ik nu nog niet wist dat ik binnenkort mateloos van al deze mensen zou houden na de talloze fijne gesprekjes die uiteraard zouden volgen in deze lift.

Ik ging er elke dag trouw naar toe, maar er bleken géén andere coworkers te zijn. Enkel mensen die een apart kantoor huren. Na dag drie kwam ik erachter dat er slechts 2 andere mensen waren die de heel veel plaatsjes om me heen sporadisch bemanden. Ik voelde me onmiddellijk thuis. Alleen dus. Ik besloot om terug thuis te werken.

Mijn druk seizoen brak aan en ik voelde me terug de persoon die ik vorige zomer en lente was… Ik genoot van de vele nieuwe contacten, keek uit naar het herstarten van mijn cursus wildpluk… en dan kwam Corona…en ik sloeg terug alle deuren opnieuw dicht…

We maken er thuis het beste van… we bakken… zetten fopkaarsjes op de cake om ons geïmproviseerd lentefeest langer te laten duren. Ik ben blij met mijn wildebrassen om me heen… en stiekem blij met de erkenning… want op what’s app stijgt het aantal mensen die mijn gevoel van deze winter begrijpen schrikbarend… We zijn niet gemaakt om alleen te zijn. Het ligt niet aan mij.

Ik wrijf over mijn lamp…

Ik hoop van harte dat iedereen de maatregelen volgt zodat we straks terug andere mensen kunnen ontmoeten en omhelzen. En, zodat ik, over enkele maanden, elke morgen een kopje koffie kan drinken met de fijne co-worker die zich, na het lezen van deze blog, spontaan heeft aangemeld (want ik heb wel nog een plaatsje vrij naast mijn bureau :-)).

Liefs,

Ann-elise

www.ann-elise.be

(Alsjeblieft, geen) GEBREK AAN JOU…

Altijd bereikbaar. Nooit meer verbonden.

Vorig jaar had ik de eer om anderhalve maand te mogen exposeren in het gemeentehuis van Langemark. Een tentoonstelling over het gebrek aan aandacht, het gebrek aan aanwezig zijn, …

Gebrek aan jou in de verste verre betekenis. Jij, ver, ver ver weg van mij…

De lokroep van onze smartphone zorgt dat we veel momenten nauwelijks nog beleven. Er wordt massaal veel gepost met de eerste schooldag, met de Sint, wanneer onze kinderen jarig zijn. Maar in plaats van bij ons jarig boontje is onze aandacht op Facebook, op WhatsApp.

(de panelen waren heel veel groter dan jullie scherm, ik typ het er even bij waar het moeilijk leesbaar is)

Vergeet de wereld niet te vertellen dat ik zes ben geworden. Post een selfie met de mooie taart op jouw nieuwe borden. Uiteraard, papa, typ je erbij dat je heel veel van me houdt. Dat je het mij niet zegt laat je misschien wat koud, maar vertel ze, dat mijn broer en ik jouw wereld zijn. Laat de tijd maar verder glijden zonder jouw aandacht aan onze zijden. HAPPY BIRTHDAY TO ME

Samen schaken. (Zwijg even! Wacht! Kind-erger-je-niet!). Even posten zodat de wereld onze fijne tijd samen ziet.
Sociale media: gij meester in het vertolken van roze wolken.

Met deze tentoonstelling wou ik niet met de vinger wijzen (want ook ik pleit in momenten schuldig als ik nog heel even een mail van een klant wil checken en nog heel even – heel even – de berichtjes op WhatsApp lees en ook nog heel even – heel even – mijn meldingen op Facebook bekijk). En nog heel even – heel even – de lieve kleine kerel vergeet die ondertussen al even – heel even – staat te wachten.

“Luister je papa?”, vraag ik. En – druk, druk, druk – scroll je verder.

Ik heb vroeger nog in de bijzondere jeugdzorg gewerkt. En ik ben bang voor een tijd waarin mensen nog meer afwezig zijn. Niets is zo effectief als luisteren (ook naar wat niet wordt gezegd), als het aangaan van een gesprek… Daarbij komend vind ik sociale media heel vaak vernietigend voor nuance en tolerantie (maar dit wordt misschien ooit een andere tentoonstelling 😉 ).

Zinloos geweld.. als niemand zin heeft om te luisteren…
Je kinderen beSCHERMEN anno 2020 (met een niet te meten afstand).
Altijd ergens anders met woord en hoofd. Straks zul je luisteren heb je beloofd. Wie vindt mij terug waar ik verloren ging?

Geen wortels en al zeker geen vleugels wanneer bij elk biepje het gesprek even wordt onderbroken om op een mobieltje te tokkelen.

Geen vleugels zonder wortels. En zo fluiten we sprookjes over echt geluk buiten.

Het is zo belangrijk dat we als ouders wortels geven aan onze kinderen. En zaadjes kunnen alleen maar wortel schieten bij voldoende aandacht.

Nieuwjaarswens: ik wenste dat jij mij wenste.

We geven onze kinderen een groot geschenk wanneer we ons appjes-ding wat vaker in een andere ruimte leggen en onze oprechte aandacht besteden aan wat echt waardevol is.

Vader: “Siri zeg dat hij ophoudt met zijn vervelend gejengel.”
Siri: “Ik begrijp Siri zeg dat hij ophoudt met zijn vervelend gejengel niet helemaal. Misschien zou het kunnen zijn een kleine vorm van weelde als je hem net zoveel als mij streelde.”

MAAR:
HET KAN GELUKKIG OOK ANDERS!

Dus lieve, lieve mensen:

Laat er vooral en bovenal nooit geen gebrek aan jou zijn! Geniet van elkaar! Van elke dag! Van elk moment!

Genieten van dit leven. Genieten van dit even!

Een grote dankjewel aan iedereen die langs kwam! Veel lieve bekenden maar ook enkele fijne niet-meer-vreemden leren kennen!

Dankjewel aan zovelen om de tijd te nemen om iets neer te pennen in het gastenboek!

Een kleine selectie lieve woorden uit het gastenboek:

Heel blij en dankbaar dat er aan jullie geen gebrek was!

Heel veel liefs,

Ann-elise

https://www.hln.be/in-de-buurt/langemark-poelkapelle/fotografe-laat-bezoekers-expo-nadenken-over-smartphonegebruik~a5a526b1/

https://kw.be/nieuws/samenleving/ann-elise-lietaert-uit-langemark-ik-noem-mezelf-liever-verbeelder-dan-fotografe/article-longread-365401.html

Sfeer en ambiance tot de 338ste macht (het kan ook meer zijn)! Reportage Katrien en Koen

Tien jaar hadden ze gedroomd over hun ideale feest. En ze blijken expert te zijn op veel domeinen maar als er één met kop en schouder bovenuit steekt is het toch wel genieten en sfeer brengen. Vanaf moment één werpen ze zich op hun feest als twee goddelijke jagers en met een verviervoudigde ambianceversnelling genoten ze van de eerste tot de laatste seconde! Zelden zo veel ambiance en sfeer gezien op zo’n korte tijd! Ik bleef tot aan de openingsdans en meestal breekt het feest dan pas los… maar Katrien, Koen en hun entourage maakten heel graag een uitzondering.

Wanneer het tijdens de reportage begint te regenen zegt Katrien heel losjes: “Ah tof, dan zijn we straks allemaal samen binnen. Ik vind het eigenlijk niet erg.”. Kwestie van met een positief gevoel in het leven te staan.

Katrien en Koen, jullie hebben elkaar zo aandoenlijk treffend goed gekozen! Wat een team! Wat een sfeermakers! Wat een ambiance met jullie! Er komt nog veel moois daar ben ik zeker van! Dit was echt een feest waar mensen nog weken van nagenieten en héél véél mensen met de glimlach aan terug denken!

Super bedankt voor het vertrouwen!

Veel liefs,

Ann-elise

http://www.ann-elise.be/fotografie

Niets bestaat dat niet iets anders aanraakt… #kunstenfestival Watou 2019

Blogs… ondertussen land ik ergens in juli. Ondertussen al de vijfde zomer dat ik mijn jongens meetroon naar Watou.

Kunst biedt ook voor mij geen pasklare antwoorden maar ik merk dat het me wel ongelooflijk inspireert. Het verbaast me hoe het voor mijn kinderen vaak veel meer vanzelfsprekend is. Hoe hun aandacht wordt gewekt. Hoe ze soms kunstwerken als seizoenen of als sprookjes benoemen. Hoe mooi is het niet als een kunstwerk voelt als vrouw Holle?

Misschien is niets vast… wat voor de één een veilig huis is, is voor de ander misschien een gevangenis. Afhankelijk. Van wie er wanneer kijkt. Niets is wat het lijkt. Kinderlijke wijsheid.

In ons gezin werkt het beter zonder doe-boekjes op opdrachten, het is heerlijk om hen gewoon helemaal los te laten en te kijken wat er gebeurt. En neen! Geen dramatiek ten gronde, ze gedragen zich best wel voorbeeldig!

Zijn blik… later zegt

Weken later luisteren we naar de radio. Het gaat over de brand in het amazonewoud. Rube is stil, ik weet niet of hij echt aan het luisteren is of in gedachten is verzonken. Een hele tijd later zegt hij: “Ik denk dat ik het begrijp. Wat ze er mee bedoelen in Watou. Het zou ook hierover kunnen gaan. Niets bestaat dat niet iets anders aanraakt.”

Ah, lieve Rube van mij…

Over vrolijkheid tot de twaalfde macht :-) en een héél mooie verpakking.

De gouden zon barst bijna uit zijn voegen. Ergens hoog in een boom hoor ik een merel zingen. Ik snuif de geur van bos en knijp mijn ogen even dicht. Geniet van het moment.

Ik heb een reportage met Nele, haar man, haar zoontje en haar dochtertje. Het dochtertje kan je op de foto’s nog niet echt zien. Maar ze was er hoor! Ze zat op dat moment alleen nog heel even netjes verpakte in de warmste en mooiste verpakking die je je maar kunt inbeelden.

Dit was zo’n reportage waar ik al dagen naar uit keek. De mails van Nele stonden bol van vrolijkheid. Je kan niet anders dan iemand verwachten die met een hele groot glimlach het leven tegemoet gaat. En mijn verwachtingen… daar werd ruimschoots aan tegemoet gekomen…

Nico en Nele! Hartelijk dank voor de reportage!

En nogmaals van harte gefeliciteerd met jullie dochtertje!

Veel liefs,

www.ann-elise.be

Bakkersgasten :-) Bedrijfsreportage voor bakkerij Passchendaele

Ze bakken het niet al te bruin. Maar eerder perfect. Ja! Gewoon zoals we het graag hebben! Lieverkoekjes worden er wel gebakken, vb. zo van die bokkenpootjes! Het is één van de weinige plaatsen waar gebakken peren een positief gegeven zijn. Want met zekerheid geniet je dan zonder meer van een overheerlijk fruitgebak…

Uhu… Dat is! Het leven is wat je er van bakt! En al zeker bij fijnbakker Passchendaele te Passendale.

Toen ik nog in Passendale werkte een plek waar ik met regelmaat stopte om brood. Op het werk genoot ik al even veel van verfijnde gebakjes bij verjaardagen. Heerlijk!

Voor de vernieuwde bakkerij mocht ik een reportage maken met prinsheerlijke beelden (al even heerlijk als hun brood en gebak). De reportage vond plaats begin juli. Pitje zomer. Er glinsterde nog dauw op het struikgewas en in de bomen fluiten vogels hun ochtendlied. En tijdens de reportage snoof ik de geur op van zoveel lekker gebak!

Een heel fijn eindresultaat met superveel verfijnde beelden waarvan ik nu enkel al de foto van in de winkel met jullie kan delen… maar één beeld spreekt soms boekdelen :-).

Hartelijk dank Sabine & Hans voor de prinsheerlijke reportage en het vertrouwen!!!

Veel liefs,


Ook zin in lekkere taarten? Heerlijke bokkenpootjes? De lekkerste rijsttaartjes? Ovenvers brood? Eén adres: fijnbakkerij Passchendaele! Passendalestraat 236 te Passendale

Nog een lentefeestreportage uit juni. Over schattige bejaarden en Roald Dahl

Achterop hinken met je blogs… Gelukkig is elke reportage zo uniek waardoor ik ze niet vlug vergeet :-).

Net voor deze reportage had ik (terug 🙃 ) even last van richtingloosheid (lees: de weg kwijt zijn, volledig gedesoriënteerd zijn in ruimte) maar mijn innerlijke stem porde me aan om toch mijn bestemming te vinden. En ja hoor, na enkele telefoontjes lukte dit ook.

Mijn geest diept menig lessen op om mezelf te helpen bij dit onvermogen, maar ik blijf onverbiddelijk mezelf. Hoe erg ik dat soms ook vind. En mooi. Want zo kom ik soms op de mooiste plaatsen terecht.

De avond van de reportage is echt een zomeravond die baadt in het gouden licht. Met een gouden meisje, Edith. Ook weer iemand die zowel van binnen als van buiten uit straalt.  Ze houdt een vlammend betoog over hoe mooi de wereld wel niet is, en ik volg haar redenering. Volledig.

ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-11

Heel vaak stel ik vragen tijdens mijn reportage. Mijn wenkbrauwen gaan even geamuseerd de hoogte in wanneer Edith verteld dat ze bejaarden eigenlijk schattiger vindt dan baby’s.

ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-2

Doorheen ons verder gesprek wordt duidelijk dat we verschillende zaken delen.  Onder andere dezelfde lievelingsschrijver! Roald Dahl! Hoe zalig is dat niet!

ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-3ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-6ann-elise-lietaert-fotografie-gezinsfotografie-spontaan-romantisch-natuur_-7-1.jpgann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-8ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-12

Op sommige foto’s is het moeilijk te zien of het nu Edith of de zon is die straalt 🙃.

ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-9

 

ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-10

Ondertussen is juni al even voorbij…  Werden er door Edith nieuwe stappen gezet. Een nieuwe school, nieuwe vrienden, …

Ik wens van harte dat ze altijd haar zalige zelf mag blijven!

Dank je voor de fijne, bezomerde avond!

Liefs,

bruin

www.ann-elise.be

 

Alles met de wind :-) Familiereportage in juni

Mijn oudste zoon Rube, weet dat ik een reportage heb met de familie van één van zijn beste vrienden, Béric. Twee grote, lieve ogen kijken me op die zaterdagnamiddag heel warm aan en smeken me om alsjeblieft, alsjeblieft mee te mogen gaan.

Daar kan ik dus geen nee tegen zeggen.

En het gebeurt wel vaker dat mijn twee wildebrassen tijdens mijn fotoreportages door de bossen zwerven. Geschramd, vol modder én met walkie talkie.

Het is begin juni en een gure wind teistert het land waardoor ik  even twijfel of we de reportage nu laten doorgaan op de afgesproken locatie. Ik vertrek vroeger om na te gaan of we de wind in de rug hebben of of ik eerder de wind van voor krijg :-).

Met ramptoeristenop’wind’ing denken we heel even dat er een grote boom is omgewaaid maar bij nader inzien bleek deze op vakkundige manier geveld te zijn (sinds ik het boek las van Peter Wohlleben, bloedt mijn hart bij alle bomen die vaak onterecht worden gekapt).

Met verse overtuiging vindt mijn Rube het alvast een ideale dag voor een reportage. Ik stuur een berichtje naar Maaike, de mama van Béric, om te laten weten dat het “haalbaar” is op deze locatie en laat weten dat ik gezelschap mee heb. Maaike is juf op de school van mijn zoontjes.  Ze is zo heel stiekem de juf die ik als kind had gewild. Zo iemand die verhalen laat renderen, je meeneemt in zoveel boeiende werelden!*

ann-elise lietaert fotografie gezinsreportage spontane fotografie3

Even later kunnen we van start gaan met de reportage.

ann-elise lietaert fotografie gezinsreportage spontane fotografie1

En dan toch even tegenwind. Eén van de neefjes valt.   Normaal ben ik degene die struikelt tijdens de reportages dus ik ben echt wel ervaringsdeskundige in het niet leuk vinden van valpartijen (ik denk dat ik gewoon mijn valpartijen wat meer body zou moeten geven door ze bijvoorbeeld af te werken met een koprol maar dit lukt gewoon niet met mijn fototoestel in mijn handen). Ah, ik heb te doen met deze lieve, fijne kerel.

ann-elise lietaert fotografie gezinsreportage spontane fotografie10

ann-elise lietaert fotografie gezinsreportage spontane fotografie11

ann-elise lietaert fotografie gezinsreportage spontane fotografie8

Uiteindelijk worden alle valpartijen vergeten en wordt het een fijne reportage met fijne mensen met fijne streepjes zonlicht.

ann-elise lietaert fotografie gezinsreportage spontane fotografie9ann-elise lietaert fotografie gezinsreportage spontane fotografie6ann-elise lietaert fotografie gezinsreportage spontane fotografie7ann-elise lietaert fotografie gezinsreportage spontane fotografie5ann-elise lietaert fotografie gezinsreportage spontane fotografie2ann-elise lietaert fotografie gezinsreportage spontane fotografie4

Dankjewel voor de fijne namiddag en voor het vertrouwen!

Veel liefs,

bruin.png

*: voor mij is het te laat, maar, wie weet, voor jullie kinderen misschien nog niet ;-). Op zoek naar een school, naar een wereld vol verhalen, waar kinderen meedeinen op het ritme van de seizoenen?  www.koningsdale.be 

Meer beeldmateriaal of een reportage boeken? www.ann-elise.be

Een pinkserbruid! Huwelijksreportage Hanne & Wouter!

Eén van mijn favoriete jaarfeesten! Pinksteren!  Geen mooiere dag om het verbond tussen twee mensen te vieren!

Ook hier terug een winderige, druilerige dag, … maar zoals bij menig reportages het laatste jaar priemt net op het moment van de reportage de zon door de wolken heen.

Op een vorig huwelijk die ik fotografeerde kreeg ik te horen van een ceremoniemeester dat goede fotografen deftig gekleed zijn (het voelde als een regelrechte aanval op mijn persoonlijkheid want dat was ik niet… daar stond ik weer met mijn jeansbroek, simpel truitje en bergschoenen). Sindsdien communiceer ik het naar mijn klanten.  Dat ik ‘gewone’ kleren draag. Er bijgevolg eerder uitzie als een gevorderd wandelaar/bergbeklimmer in plaats van een fotograaf.

Niets verontrustend, als je het mij vraagt,  want op deze manier ben ik een fotograaf die stabiel staat en zonder problemen distels kan trotseren zonder dat ik stukjes natuur stuk hoef te maken.  Ik zie mezelf al liggen met hakjes ergens in het gras. Ik zou er nooit in slagen om op een elegante manier terug recht te komen zonder mijn bergschoenen. Op hakken lopen moet je van jongens af trainen. Ik deed dat niet.

Wouter en Hanne komen uit Oudenaarde. Heel fijn om te horen dat ze me louter op basis van stijl kozen (mijn foto’s 🙂 Uiteraard, niet mijn wandeloutfit 🙂 ). Je merkt dat het feest in functie staat van gezelligheid. Ook tijdens de shoot wordt er verder ingezoomd op gemoedelijkheid. Een vriend staat verder op met een aperitiefpicknick.  Het lijkt precies een sprookjesbos… en verscholen in dat mosgroene sprookjesbos mag ik bruid en bruidegom meetronen naar de mooiste plekjes!

huwelijksfotograaf huwelijk trouw foto ann-elise lietaert poelkapelle ieper 1huwelijksfotograaf huwelijk trouw foto ann-elise lietaert poelkapelle ieper 9huwelijksfotograaf huwelijk trouw foto ann-elise lietaert poelkapelle ieper 2huwelijksfotograaf huwelijk trouw foto ann-elise lietaert poelkapelle ieper 3huwelijksfotograaf huwelijk trouw foto ann-elise lietaert poelkapelle ieper 4huwelijksfotograaf huwelijk trouw foto ann-elise lietaert poelkapelle ieper 16huwelijksfotograaf huwelijk trouw foto ann-elise lietaert poelkapelle ieper 5huwelijksfotograaf huwelijk trouw foto ann-elise lietaert poelkapelle ieper 6huwelijksfotograaf huwelijk trouw foto ann-elise lietaert poelkapelle ieper 7huwelijksfotograaf huwelijk trouw foto ann-elise lietaert poelkapelle ieper 8huwelijksfotograaf huwelijk trouw foto ann-elise lietaert poelkapelle ieper 10huwelijksfotograaf huwelijk trouw foto ann-elise lietaert poelkapelle ieper 11huwelijksfotograaf huwelijk trouw foto ann-elise lietaert poelkapelle ieper 12huwelijksfotograaf huwelijk trouw foto ann-elise lietaert poelkapelle ieper 13huwelijksfotograaf huwelijk trouw foto ann-elise lietaert poelkapelle ieper 14huwelijksfotograaf huwelijk trouw foto ann-elise lietaert poelkapelle ieper 15huwelijksfotograaf huwelijk trouw foto ann-elise lietaert poelkapelle ieper 17huwelijksfotograaf huwelijk trouw foto ann-elise lietaert poelkapelle ieper 18huwelijksfotograaf huwelijk trouw foto ann-elise lietaert poelkapelle ieper 19huwelijksfotograaf huwelijk trouw foto ann-elise lietaert poelkapelle ieper 20huwelijksfotograaf huwelijk trouw foto ann-elise lietaert poelkapelle ieper 21

Van harte gefeliciteerd met jullie huwelijk!

Heel fijn om jullie te ontmoeten!

Heel veel liefs,

Ann-elise

www.ann-elise.be

Welkom Titus! (a day in the life reportage)

Ik hou er van om kinderen vanuit een ooghoek gade te slaan, mijn blik te laten zwerven en hem dan vast te haken op een  moment. Het leuke van deze foto’s zijn dat ze zo echt zijn.

Het gezin van Mieke en Ellen had ik al verschillende keren voor de lens gehad. Een warm nest waar  je de gezelligheid voelt dampen.

Fijn om bij hun thuis langs te gaan en vast te leggen wat is.  De oudste jongens hadden heel even een conflictje  na het voetballen. Zo mooi om te zien hoe ze hun jongens gewoon even ruimte gaven. Het ideale middel want na een tijdje spot ik kleine broer in de bomen en grote broer op de trampoline.

 

lifestyle day in the life ann-elise lietart 1lifestyle day in the life ann-elise lietart 2lifestyle day in the life ann-elise lietart 4lifestyle day in the life ann-elise lietart 5lifestyle day in the life ann-elise lietart 6lifestyle day in the life ann-elise lietart 7lifestyle day in the life ann-elise lietart 8lifestyle day in the life ann-elise lietart 9lifestyle day in the life ann-elise lietart 10lifestyle day in the life ann-elise lietart 11lifestyle day in the life ann-elise lietart 12lifestyle day in the life ann-elise lietart 13lifestyle day in the life ann-elise lietart 14lifestyle day in the life ann-elise lietart 15lifestyle day in the life ann-elise lietart 16lifestyle day in the life ann-elise lietart 17lifestyle day in the life ann-elise lietart 3

En…. voor mij nog meer bijzonder was  om  te zien dat de bolle buik van enkele maanden terug verdwenen was en er een lief, schattig ventje in vele armen lag te soezen…  Welkom op deze wereldbol, lieve, kleine Titus.

Liefs,

Ann-elise

www.ann-elise.be