Over wondermooie Lise en mijn zielige alleenigheid (maar niet deze week :-)) …

Ik hocus pocus ook nog een reportage uit mijn hoed van mei. Als je mijn blogs leest vermoed je wellicht dat mijn dagen er zo goed als altijd prinsheerlijk uitzien 🙂 en dat is eigenlijk best wel heel vaak zo. Maar niet altijd. Ik hou van mensen om me heen. En dit vind ik het allermoeilijkste stukje aan mijn werk. De alleenigheid in de herfst en winter. Het is eigenlijk een beetje zoals een lentegevoel maar dan omgekeerd. Zoals een boom die niet appelt maar verliest. Zoiets. En dan compenseer ik die alleenigheid ruimschoots met heel wat kleine verslavingen (mijn man weet hoe het met me gaat door een blik te werpen op ons boodschappenlijstje ;-)).

Soms doe ik of ik meervoud ben. Of doe ik alsof we een butler hebben die James heet :-). Of maak ik een praatje met de bouwvakkers naast ons huis (toen ik ’s avonds hun onvriendelijkheid besprak met manlief bleken het Polen te zijn en bleek dat de reden te zijn waarom ze niets terug zeiden). Op zielige dagen kan ik enkel maar bedenken dat het klikt met mijn computermuis. Of schaak ik even met ons huisspook. Ik weet het. Ik ben soms een beetje zielig. Maar niet deze week. Deze week had ik namelijk twee collega’s in bruikleen*. Al is er één van de twee die onze google meet vroegtijdig verliet waardoor ik stiekem twijfel aan mijn tofheidsgehalte… Ze kwamen beiden ook niet op dagen op onze ‘google eat’ (ik was het zelf ook een beetje vergeten dus misschien waren ze er toch). Ik wacht nu heel even (wellicht nog enkele maanden) af of ik nu al of niet gevraagd wordt op een instuif of zo. Ergens na corona… Om zo te zien wat ik nu effectief waard ben als collega :-).

Allright :-). Grasduinen door mijn herinneringen. Een communiereportage met Lise. Ik had haar al eerder voor de lens. Het is een meisje die opvalt omwille van haar schoonheid. Iemand van wie ik vind dat ze een wondermooi gezicht heeft, iets heel liefs, iets heel moois en iets heel knaps. Ze draagt een bepaalde zachtheid met zich mee.

Ook enorm fan van zus Ella die met een onbezonnen vrolijkheid telkens opnieuw een glimlach op mijn gezicht tovert.

Een prinsheerlijke reportage, met prinsheerlijke mensen.

Lieve, mooie Lise, ondertussen is ook jouw feest achter de rug! Een late proficiat!

*google meet: zou er een vegetarische versie zijn?

***ik zit even midden in een “illustration-block”, ik wou jullie dit gewoon even vertellen, maar het kriebelt ondertussen al terug om ter potlood ter strijden…

Communiefoto’s Amber door een fotograaf-fotograaf

Eén van de allereerste reportages die geboekt werd door een voor mij onbekend gezin. Ondertussen 4 jaar geleden. Ik mocht de communiefoto’s van Amber haar broer Robbe nemen.

Ze blijven bijzonder die allereerste klanten.

Tijdens reportages als deze voelt mijn werk niet als werk-werk. Het voelt bijna onbeleefd dat ik er geld voor vraag. Ik gebruik vaak de term werk-werk om duidelijk te maken dat het echt wel gefactureerde uren zullen worden. Maar als iemand vraagt of ik gewoon fotograaf of écht fotograaf-fotograaf ben (de vraag komt meestal op huwelijken, en meestal door een nonkel van middelbare leeftijd) dan steiger ik stiekem. Het is vaak het ogenblik waarop ik minnetjes lach. Mijn bergschoenen zouden toch moeten wijzen op ene vorm van professionaliteit en stabiliteit? Wanneer mensen me laten wankelen, bescherm ik mezelf met diepzinnige en dappere nee’s maar meestal hebben ze toch een twijfelkiemzaadje gepland ergens in het noorden van mijn ziel.

Klanten zoals dit gezin dragen bij tot mijn bioactief subsysteem om mezelf te beschermen tegen twijfel en onzekerheid.

Tijdens deze communiereportage op een prinsheerlijke buitenlocatie: Amber. Bruisend en fruitig en ongelooflijk mooi!

Ondertussen is ook Amber haar vormsel al een eindje achter de rug. Gefeliciteerd, lieve, mooie Amber!

Mieke, hartelijk dank voor de weeral heel erg fijne samenwerking! Heel fijn om jullie fotograaf (-fotograaf) te mogen zijn 🙂

Liefs,

ann-elise lietaert

Mag ik jullie verbeelden? Meer info: www.ann-elise.be/fotografie

Benieuwd welke bijzondere fijn kapster Amber haar kapsel deed? Klik HIER!

Gezinsreportage: een verhaal dat klopt

Normaal gezien ging ik de communiereportage van Romanie verbeelden. Coronagewijs werd het een gezinsreportage.

Romanie is een prachtig en prinsheerlijk buitenkind! Zo eentje die al zingend de wereld ontdekt. Stiekem deel ik samen met Romanie de liefde voor een wel erg mooie vijfde klasser ;-).

Grote broer Jules heeft iets heel milds en moois over zich. Grote zus Louise is iemand met pit, iemand die precies het zonlicht streelt door haar manier van zijn, iemand naar wie je omkijkt.

Het mooie en fijne aan dit gezin is dat ze zo mooi en echt zichzelf zijn.
Het allermooiste compliment na een reportage? Dat mensen ook de reportage een fijn en leuk moment vonden.

Liesbeth leerde ik de laatste maanden op een andere manier kennen. Ze is iemand met wie ik de laatste tijd ideeën en opvattingen deel. Het fijne aan Liesbeth is dat ze ademt wat ze zegt. Ze brengt een verhaal dat klopt. Echt een prinsheerlijk iemand (net zoals het hele gezin trouwens ;-)).

Heel bescheiden ging Liesbeth van start als ondernemerscoach. Bij Liesbeth wordt er niet geschreeuwd dat je in korte tijd van zero to hero groeit, wat vaak weerklinkt bij sommige andere commerciële coaches. Liesbeth is iemand die vertrekt van de mens achter de ondernemer. Ze gaat mee op zoek naar het potentieel dat je herbergt en laat je bedrijf ontpoppen tot jouw persoonlijk, waardevol project. *


Dankjewel voor het vertrouwen, voor de fijne reportage maar al evenzeer voor de fijne achteraf gesprekken :-).

Veel liefs,

Jij wil prinsheerlijke herinneringen? Fijn! Klik even door naar www.ann-elise

*: Benieuwd naar meer? Klik zeker en vast even door: https://www.liesbethcriem.be

19 jaar later… soms roze, soms ook grijze wolkjes

Morgen ben ik 19 jaar samen met mijn lief en realiseer ik me dat ik nog nooit een echt ‘echte’ liefdesgelofte heb afgelegd … maar vandaag deze brief aan mijn lief:

Jona,

Wij hebben geen echte liefdegeloftes afgelegd, hebben niet in het openbaar met eigen woorden aan elkaar beloofd dat we elkaar zullen liefhebben tot de dood ons scheidt. Gelukkig. Want ik heb het al gezegd: ik kan niet beloven dat ik jou mijn leven lang graag zal blijven zien. Ik weet nu nog niet wat er op mijn pad komt. Net zoals jij niet weet wat de toekomst jou zal brengen.

Het is ook zo dat ik jou niet elke dag even graag zie. Al is dat vooral afhankelijk van mijn gemoedstoestand en de cyclus waarin ik mij als vrouw bevind 😉 (zoals je weet ben ik eigenlijk 4 verschillende vrouwen in één, als dat niet ongelooflijk vermoeiend moet zijn voor jou :-)).

Soms heb ik van die dagen dat ik niet begrijp waarom wij samen zijn. Ik ben degene die duizend levens droomt en als we dan van die zo-zo-dagen hebben; dan twijfel ik weleens aan onze liefde. Dan vlucht ik weg en geef ik jou de schuld dat het even minder goed gaat. Dan maken we ruzie en wachten we als twee minaars tot de andere de eerste stap zet. Ondertussen hebben we geleerd dat we er geen stilzwijgende dagen moeten laten overgaan. We houden namelijk beiden van het moment net na een ruzie :-).

Ik verwijt jou vaak dat je niet attent genoeg bent, want, laten we eerlijk zijn, je vergeet vaak mijn verjaardag en meestal krijg ik niets. Als ik jou dat verwijt dan herinner jij me er aan dat ik degene ben die zegt dat cadeau’s niet belangrijk zijn. En laat je me ook nog even weten dat ik namelijk niet materialistisch ben (maar zoals je ondertussen zou moeten weten vind ik het vieren van mijn leven wel belangrijk). Maar goed, toch bedankt dat je me steeds opnieuw aan mijn kernwaarden herinnert.

Ik erger me ook vaak aan jou. Als je bijvoorbeeld links afslaat als ik rechts bedoel (dat zou je nu ondertussen toch al moeten weten). Of op momenten waarop ik jou er van verdenk dat jij je aan mij ergert. Als je bijvoorbeeld mijn jas, sleutels, potloden, schriftjes, schoenen, sokken, opladers en boeken aan het opruimen bent en ik denk dat je stiekem een beetje zucht. Dan vraag ik of jij je ergert aan mij en dan zeg jij dat dat niet zo is. Maar doordat jij het dan op zo’n zuchtend toontje zegt lijkt het alsof je je heel “erg” ergert aan mij en dan erger ik me nog meer aan jou.

Wat ook gezegd moet worden is dat er véél meer dagen zijn dat ik niet twijfel, dat het vlindert als ik naar jou kijk en ik onnoemelijk veel liefde voel. Ik vind jou ook heel mooi. Letterlijk en figuurlijk. En er hangt een verbondenheid tussen ons. Dat merk ik onder andere als je met jouw ogen naar mijn ogen zit te luisteren of als we al pratend de nacht intuimelen bij het kampvuur onder een blakende sterrenhemel.

Jij bent de makkelijkste van ons twee. Dankjewel om bijna elke dag mee te helpen zoeken naar mijn sleutels. Dankjewel om de batterij van mijn auto op te laden als ik vergeet mijn lichten te doven. Dankjewel om dan toch brandnetels te gebruiken in gerechten in plaats van spinazie. Dankjewel om de distels te laten staan voor mijn distelsap (sorry dat er een weerhaak van een distel in je oog terecht kwam). Dankjewel om de perfecte vader te zijn voor onze kinderen. Dankjewel om mijn dromen te helpen vangen en in mij te geloven.

Jij zit verborgen in wie ik geworden ben. Ik heb jou nodig om mezelf graag te zien. Jij bent degene die altijd (-bijna altijd-) naar me luistert en ondanks al mijn tekortkomingen (help) en twijfels gewoon van me houdt (en zich misschien af en toe toch weleens ergert al wil je dat om één of andere reden niet toegeven ;-)).

Geen zachtroze belofte dat dit eeuwig duren zal… maar wat ik wel weet en heel goed besef is dat jij op dit moment degene bent die me thuisbrengt bij mezelf, bij wie ik ben. Jij temt mijn rusteloze ziel.

Ik hoop dat we samen jong kunnen blijven en samen oud zullen worden.**


Liefs,

*: ontdekking, de oudste foto van samen is pas van de zomer van 2002 🙂
Wacht niet om je eigen liefde vast te leggen en boek een reportage, moest je ooit een blog schrijven dan kun je er een relevantere foto aan toevoegen ;-). Boeken kan via: www.ann-elise.be

**@jonathan.boone (ik hoop ook dat je vanaf nu mijn verjaardag niet meer vergeet en soms zo heel af en toe iets attenter voor mij bent zonder dat ik het zelf moet voorstellen ;-))

Communiefoto’s: gefeliciteerd Floor!

We zijn begin juni. Ik heb het gezin van Floor voor mijn lens voor een fotoreportage bij hen thuis. Met haar donkere ogen en stralende glimlach in de aanslag geeft Floor een fantastische invulling aan de fotoreportage.

Een heel fijn gezin om bij te vertoeven. De reportage voelt bijna als een gezellig onderonsje. Ook hun hond Quba straalt één en al gezelligheid uit.

Dank je voor het vertrouwen! Heel fijn om jullie te ontmoeten!

Lieve Floor, een late proficiat met je communie!

Lieve groet,

Wens je ook een communiereportage bij jullie thuis of op een andere buitenlocatie? Dat kan 🙂 www.ann-elise.be

Communiereportage met Jules, een bijzonder lieve dierenvriend.

Hoe fijn was het om spontane communiefoto’s te mogen maken van deze lieve kleine charmeur!

Dat Jules een echte dierenvriend is, werd tijdens de reportage vrij vlug duidelijk :-).

Tijdens de lockdown kwamen de schaapjes logeren in de weide van Jules. De ideale kompanen om heerlijke avonturen mee te beleven in deze voorjaarsmaanden voor deze lieve dierenvriend bij uitstek! Ik heb zelden zo’n lieve schapen gezien (al doen ze me denken aan Bette en Reentje de schapen op de boerderij van mijn grootouders waar ik zelf als kind een innige band mee had).

Ondertussen deed Jules zijn communie. Een ietwat late maar daarom niet minder gemeende proficiat! Het was heel fijn om jou te ontmoeten, Jules! Wat ben jij een aardige, lieve kerel!

Dank je voor het vertrouwen,

Lieve groet,

Ook op zoek naar iemand die prinsheerlijke herinneringen voor je vastlegt? Voel je vrij een kijkje te nemen op www.ann-elise.be/fotografie

Elise met haar ongelooflijk fijn gezin I communiereportage

Ik hink achterop met mijn blogs van mijn fotoreportages.

Dit is een reportage uit het prille voorjaar. Zo eentje waarin ik in bergschoenen en regenbroek door het landschap huppel. De geur van humus van dichtbij opsnuif en mijn gedachten over de ontluikende lente met iedereen deel die het maar horen wil. De allerallerlaatste reportage van voor the lockdown maar daar wil ik het nu even niet over hebben.

Een lieve terugblik op Elise. Toen nog een zesdeklasser maar ondertussen behoort ze al een maand tot de ietwat grotere schoolgaande jeugd.

Het gezin van Elise had ik al eerder voor de lens tijdens een familiereportage. Een gezin die vrolijk in het leven staat. Lief, leed en lach met elkaar delen. Zo nu en dan weerklinkt een heldere lach doorheen het landschap. Dat mensen zo heerlijk vrolijk kunnen zijn, zo heerlijk zichzelf… wel daar word ik zo ongelooflijk opgewekt van!

Dank je voor de fijne reportage en het vertrouwen!

Elise, een heel fijne tijd in het middelbaar toegewenst,

Liefs,

Ann-elise

www.ann-elise.be

Sorry voor alles!

Het was zo’n week.
Zo’n teleurstellende week. Zo’n week met beren op de weg (ik weet dat als ik binnen 3 weken weer flink en sterk genoeg ben om te relativeren dat ik ze wellicht beertjes zal noemen), vol ambetantigheden, onhebbelijkheden en vervelendheden.

Geen x-factor, geen charisma, …. Dat hadden we deze week duidelijk niet (anders trouwens ook niet, maar het percentage lag deze week nog ver onder het algemeen gemiddelde). Wat mij betreft mochten ze de storm ook naar mij hebben genoemd in plaats van naar Odette.

Dit was mijn week:

Een heel sympathieke, charmante buurman leent mij zijn auto uit zodat ik op een mistige dinsdagmorgen veilig Knokke bereik omdat – volgens mijn deskundig oordeel – één van mijn lichten niet werkt en het volgens mijn buurman en ik onverantwoord is om zonder licht in dichte mist te rijden. Manlief belt me ’s avonds op om te vragen welk licht dat ik dan juist bedoel want in tegenstelling tot mijn vermogen om die inschatting te maken werken onze autolichten wel allemaal.

Ik heb een werkgerelateerd, juridisch conflict, een conflict met een parkeerwachteres, een boete (een twijfelboete; lang verhaal), twee leveringen die verloren gingen (geluk bij een ongeluk ééntje voor iemand met wie ik ooit mijn studentenleven deelde en van wie ik wat respijt krijg), een mail van iemand die een reportage gratis wil, een over-mijn-veter-struikel-moment met spectaculaire, lompe val en plein public …

Ik lijk een beetje op de premier van België. Druk druk druk, de mist in gaan en een beetje verloren zijn voor alle moeite.

En plots… met halve tederheden voor mezelf wordt het me duidelijk! Dit is één groot complot! Ken je het tv programma “sorry voor alles”? Ik heb het slechts één keer gezien maar ik ben supergoed in verbanden leggen!

Meteen opgezocht. Even copy paste van Wikipedia:
” In de show wordt een gewone Vlaming gedurende een maand gevolgd met behulp van verborgen camera. Deze persoon komt in een aantal vreemde situaties terecht zonder te beseffen dat hij in een complot zit. In dit complot zitten onder andere naaste familieleden, collega’s, vrienden en Bekende Vlamingen. Na een maand komt deze persoon onverwacht in een opnamestudio terecht waar hem wordt uitgelegd dat hij al een hele maand onwetend de hoofdrol speelt in een complot dat alleen maar rond hem draaide. Vervolgens neemt de kandidaat deel aan een quiz die gebaseerd is op gebeurtenissen uit de afgelopen maand. Bij elk correct antwoord krijgt de kandidaat een punt. Hoe meer punten hij heeft, hoe meer prijzen hij ontvangt. De prijzen zijn stuk voor stuk op maat van de kandidaat.”

Ademhalen. Ademhalen. Ik zit nog maar in week één en ik heb het al door!
Ik krijg keiveel prijzen!

Over bladeren en over een wondermooie Carlijn! Gefeliciteerd, Carlijn!

Wie me een piepklein beetje kent weet dat ik kamp met een plantenverslaving. Ik kom dan ook met regelmaat over de vloer bij lokale planten- en bloemenwinkels. Ik ben gek op bladeren. Planten. Boeken. Eén van de mooiste dingen op deze wereld is voor mij bladeren. Waarmee ik bedoel: planten of woorden zachtjes strelen. Het allerliefst blader ik door kruiden. Dat vind ik het zalige aan tijden waarin je niet overal je handen moet wassen. Je vingers ruiken zoveel langer dan je neus. Je kunt met een zweem van heimwee nagenieten van een chocoladegerechtje, de uitgeperste citroen of de basilicumblaadjes in je slaatje.

Het is krokusvakantie. Ijskoud. Alsof de lucht bestaat uit glasscherven. Het regent dat het giet.

Een sfeer van harmonie en gelukzaligheid valt over me heen wanneer ik terecht kan bij Bloemencentrum Poelkapelle voor een binnenreportage. Ik voel de noodzaak om tijdens de reportage af en toe even mezelf te zijn, niet gehinderd door de teugels van plicht wanneer ik in het voorbij gaan heel zachtjes en helend de plantjes streel.

Voor de lens heb ik een prinsheerlijk gezin! Carlijn heeft glinsterende ogen, lange benen en een ongelooflijke gulle lach. Ze weet nog niet wat ze later worden wil, bij voorkeur wel geen vuilnisman, vertrouwt ze me toe.

De mildheid van natuurlijk licht die de serres binnenvalt geven de foto’s iets zacht.

Na de reportage huppel ik de wijde wereld in. Wat een fijn gezin! Wat een fijne reportage! En wat een fijne ijskoude regen! En wat fijn dat de reportage niet buiten doorging!

Hartelijk dank voor het vertrouwen,

Lieve Carlijn, ondertussen was het hoogstwaarschijnelijk eindelijk, eindelijk, na al die tijd een beetje feest! Geniet van elke mooie, wonderlijke dag!

Liefs,

ps: de communieperiodes voor volgend jaar worden zachtjes ingevuld. Wens je ook een reportage? Boeken kan via https://www.ann-elise.be/fotografie/communie%20lentefeest-2.html

Over geliefde klanten kussen ;-) Familieshoot in barak de Vinck

Deze foto’s neuriën zachtjes herinneringen van voor de lockdown in maart. Ik schep de herinneringen als een snel smeltend ijsje. Geliefde klanten kussen en omhelzen… Het lijkt een eeuwigheid terug…

Het is een zondag in barak De Vinck. De zon schijnt door het raampje maar wispeltuurt tussen zon en regen. Mijn klanten zijn zo bijzonder en fijn dat de regen als een blok voor hen valt , ik spreek regen vriendelijk toe en na een tijdje vervult hij mijn verzoek om even te verdwijnen. Ik wil ook buiten foto’s nemen.

Het is een reportage met het gezin van mijn man zijn neef. Bart herinner ik me vooral als (de knappe) neef van manlief tijdens zonnige festivalzomers in de zon (letterlijk en figuurlijk). Tijdens de reportage moet ik heel vaak vaak denken aan mijn schoonvader als ik naar Bart kijk. Best wel een vreemd gevoel, en het bewijs hoe alles en iedereen toch steeds verder leeft.

Herlinde leerde ik kennen als iemand met een prinsheerlijke persoonlijkheid. Yogadocente, massagetherapeut en herborist. Iemand met visie, iemand met wie het altijd fijne en diepgaande gesprekken zijn. Je zou voor minder even langs gaan in Lotus haar relexatiecentrum.

Ik mag hun eerste en zesde klasser in beeld brengen. In de tussentijd presidenten ze met degene die niet in het beeld worden opgenomen. Het wordt een verhaal van zwierig inhalen, inleveren en ten slotte winnen of verliezen.

Na de reportage komen mijn mannen nog even langs zodat we allen samen nog even kunnen napraten. We drinken bier uit heel oude glazen als oude huisvrienden… Genieten van wat is, delen drank en mening over wat er in China gaande is… We denken dat het niets is… samen even afspreken… maar het is alles…

Kom keer je om, stomme corona… Ik heb echt huidhonger… Zin om heel de wereld te omhelzen… Iedereen heeft zijn microklimaat… Ik vertoef in weemoed…. Ik heb de herfst in…

Bart, Herlinde en co: dank je voor de fijne namiddag!

Liefs,

Ook een reportage? Momenteel zonder zoen en drankje maar daarom niet met minder liefde geklikt: www.ann-elise.be