Alice uit kleurenland :-) I communiefoto’s

Twee gitzwarte ogen kijken me boos aan. Alice was thuis aan het kleuren en had helemaal geen zin in een fotoreportage of in communiefoto’s. Een beeldige kromming in haar tijdsplanning. Ik begrijp haar volledig. Ik heb er ook last van als ik tijdens het tekenen onderbroken wordt. Dat voelt gewoon niet fijn.

Omdat we beiden Belgen zijn, houden we wel van een compromis. We spreken af dat als ze even meewerkt aan de reportage (ze is er nu toch) dat ik haar per post een kleurplaat toe stuur. Alice twijfelt even en glimlacht. We hebben een deal. Het wordt een heel fijne namiddag en als beeldmateriaal hebben we werkelijk heel wat prachtige pareltjes!

Dankjewel lieve, kleine tekenaar!

Hartelijk dank voor het vertrouwen en nog een late maar daarom niet minder gemeende proficiat met jouw communie!

Wens je ook dromerige foto’s verbeeld door een beelddenker?
Dat kan! www.ann-elise.be

Communiereportage Maurice I fris en stralend :-)

Ook tijdens deze communiereportage kwam de regen even piepen als ongevraagde gast. De ingepakte hemel werd plots uitgepakt (Shame on you! Buienradar! Dat hadden we niet afgesproken!). Omdat mijn klanten en ik houden van positiviteit besloten we de reportage gewoon te laten doorgaan.

Maurice en zijn ouders verschijnen fris en stralend voor mijn lens! Een weerspiegeling van hun mindset! Tussen de buien wordt er even geschuild onder boom en paraplu.

Ondertussen deed ook deze prinsheerlijke kerel zijn eerste communie!

Een late, maar daarom niet minder gemeende proficiat!

Lieve groet,

Wens je ook spontane buitenfoto’s verbeeld door een beelddenker?
Dat kan! www.ann-elise.be

Communiefoto’s Jolien

Onder mijn post-its opnieuw mijn computer terug gevonden ;-). Tijd voor nog een blog met communiefoto’s. Foto’s met een prinsheerlijk nostalgisch randje!

Voor de lens: Jolien 🙂 met als resultaat foto’s als fijne herinneringen om later op terug te blikken.

De zus van Jolien, Hannah, had ik enkele jaren eerder voor mijn lens. Hannah was een echt stoer lief meisje (https://blog.ann-elise.be/2018/05/10/proficiat-hannah/). Jolien is meer timide en ongelooflijk lief. De lente zucht lief en zachtjes als ze ziet hoe dit meisje zo geniet van alles wat mooi is.

Tijdens deze reportage een heerlijk gesprek met de mama. Iemand met een milde blik. We hebben het over onthaasten, het hemelen in de Duitse alpen en wildpluk.

Een reportage die voelt als zomer!

Dankjewel voor het vertrouwen!

Liefs,

lise

Wens je ook een fotoreportage? Dat kan 🙂 www.ann-elise.be/fotografie

Communiereportage met knappe Louis!

Eventjes terug deed deze knappe kanjer zijn eerste communie. Gefeliciteerd lieve, knappe Louis! Dit gezin had ik al eerder voor de lens* met de eerste communie van grote zus, Elise. Toen al was Louis een kleine, knappe verleider. Je kunt niet anders dan glimlachen en verdrinken wanneer je in die prachtige ogen kijkt.

Zijn mama, Annelies, is een vroegere collega van me. Samen met haar man vormen ze een prinsheerlijk gezinnetje. Je voelt de rust en de liefde zo duidelijk binnen dit gezin., de nestwarmte.

Dit zijn zo van die reportages die mijn hart doen huppelen en zorgen dat ik mijn werk zo ongelooflijk lief heb!

een jongen die van fietsen houdt… dat is duidelijk!

Dankjewel voor het vertrouwen! En lieve, knappe Louis, het was eer om jou voor de lens te hebben!

Veel liefs,

alias Lies voor de vroegere collega’s 🙂

*: even meepiepen? https://blog.ann-elise.be/2017/05/15/zomerzucht-het-leven-en-de-appelbomen-in-bloei-proficiat-elise/
Ook een communiereportage boeken? Dat kan/mag 🙂 www.ann-elise.be/fotografie

Proficiat Ewoud en Elise! Een bijzonder leuke communieshoot!

Halfweg mei. Mijn hoofd danste zachtjes heen en weer. Eindelijk, eindelijk, mocht ik terug aan het werk! Ik had zo uitgekeken naar dit moment! Zo vaak had ik gedacht waren we maar gisteren of morgen… Ik kuste mezelf wakker uit mijn doornroosjesslaap en bekende aan mijn werk dat ik weer zielsveel van hem kwam houden.

Ik krijg een bijzonder fijn gezin voor mijn lens. Heel het gezin heeft iets vurigs, speels, liefs en wilds. Je voelt hoe de lente zich uitrekt en uitkijkt naar de zomer.

Heerlijk om te zien hoe de pure charme van dit gezin zich ontvouwt voor mijn cameraatje tijdens deze communiereportage.

Ik ben een mensenkijker. Mijn man vindt me soms een mensenstaarder. Vindt dat ik te vaak en te lang naar mensen zit te staren. Margot is een mama op onze school en is iemand die opvalt omwille van haar uitstraling, ze heeft iets bruisends over zich heen (en ik ben eigenlijk bijna zeker dat ze zich hier niet of nauwelijks bewust van is, wat haar nog zoveel mooier maakt).

Eind augustus deden Elise en Ewoud hun eerste communie! Wat ongelooflijk fijn om deze twee knapperds en hun gezin voor de lens te hebben!

Hartelijk gefeliciteerd, Elise & Ewoud!

Margot en Jeroen, zo dankjewel voor het vertrouwen!

Lieve groet,


Ook een prinsheerlijke reportage? www.ann-elise.be/fotografie

Over bladeren en over een wondermooie Carlijn! Gefeliciteerd, Carlijn!

Wie me een piepklein beetje kent weet dat ik kamp met een plantenverslaving. Ik kom dan ook met regelmaat over de vloer bij lokale planten- en bloemenwinkels. Ik ben gek op bladeren. Planten. Boeken. Eén van de mooiste dingen op deze wereld is voor mij bladeren. Waarmee ik bedoel: planten of woorden zachtjes strelen. Het allerliefst blader ik door kruiden. Dat vind ik het zalige aan tijden waarin je niet overal je handen moet wassen. Je vingers ruiken zoveel langer dan je neus. Je kunt met een zweem van heimwee nagenieten van een chocoladegerechtje, de uitgeperste citroen of de basilicumblaadjes in je slaatje.

Het is krokusvakantie. Ijskoud. Alsof de lucht bestaat uit glasscherven. Het regent dat het giet.

Een sfeer van harmonie en gelukzaligheid valt over me heen wanneer ik terecht kan bij Bloemencentrum Poelkapelle voor een binnenreportage. Ik voel de noodzaak om tijdens de reportage af en toe even mezelf te zijn, niet gehinderd door de teugels van plicht wanneer ik in het voorbij gaan heel zachtjes en helend de plantjes streel.

Voor de lens heb ik een prinsheerlijk gezin! Carlijn heeft glinsterende ogen, lange benen en een ongelooflijke gulle lach. Ze weet nog niet wat ze later worden wil, bij voorkeur wel geen vuilnisman, vertrouwt ze me toe.

De mildheid van natuurlijk licht die de serres binnenvalt geven de foto’s iets zacht.

Na de reportage huppel ik de wijde wereld in. Wat een fijn gezin! Wat een fijne reportage! En wat een fijne ijskoude regen! En wat fijn dat de reportage niet buiten doorging!

Hartelijk dank voor het vertrouwen,

Lieve Carlijn, ondertussen was het hoogstwaarschijnelijk eindelijk, eindelijk, na al die tijd een beetje feest! Geniet van elke mooie, wonderlijke dag!

Liefs,

ps: de communieperiodes voor volgend jaar worden zachtjes ingevuld. Wens je ook een reportage? Boeken kan via https://www.ann-elise.be/fotografie/communie%20lentefeest-2.html

Over geliefde klanten kussen ;-) Familieshoot in barak de Vinck

Deze foto’s neuriën zachtjes herinneringen van voor de lockdown in maart. Ik schep de herinneringen als een snel smeltend ijsje. Geliefde klanten kussen en omhelzen… Het lijkt een eeuwigheid terug…

Het is een zondag in barak De Vinck. De zon schijnt door het raampje maar wispeltuurt tussen zon en regen. Mijn klanten zijn zo bijzonder en fijn dat de regen als een blok voor hen valt , ik spreek regen vriendelijk toe en na een tijdje vervult hij mijn verzoek om even te verdwijnen. Ik wil ook buiten foto’s nemen.

Het is een reportage met het gezin van mijn man zijn neef. Bart herinner ik me vooral als (de knappe) neef van manlief tijdens zonnige festivalzomers in de zon (letterlijk en figuurlijk). Tijdens de reportage moet ik heel vaak vaak denken aan mijn schoonvader als ik naar Bart kijk. Best wel een vreemd gevoel, en het bewijs hoe alles en iedereen toch steeds verder leeft.

Herlinde leerde ik kennen als iemand met een prinsheerlijke persoonlijkheid. Yogadocente, massagetherapeut en herborist. Iemand met visie, iemand met wie het altijd fijne en diepgaande gesprekken zijn. Je zou voor minder even langs gaan in Lotus haar relexatiecentrum.

Ik mag hun eerste en zesde klasser in beeld brengen. In de tussentijd presidenten ze met degene die niet in het beeld worden opgenomen. Het wordt een verhaal van zwierig inhalen, inleveren en ten slotte winnen of verliezen.

Na de reportage komen mijn mannen nog even langs zodat we allen samen nog even kunnen napraten. We drinken bier uit heel oude glazen als oude huisvrienden… Genieten van wat is, delen drank en mening over wat er in China gaande is… We denken dat het niets is… samen even afspreken… maar het is alles…

Kom keer je om, stomme corona… Ik heb echt huidhonger… Zin om heel de wereld te omhelzen… Iedereen heeft zijn microklimaat… Ik vertoef in weemoed…. Ik heb de herfst in…

Bart, Herlinde en co: dank je voor de fijne namiddag!

Liefs,

Ook een reportage? Momenteel zonder zoen en drankje maar daarom niet met minder liefde geklikt: www.ann-elise.be

Over vrouwen aan de haard en een wondermooie Jeanne voor de lens!

Op een koude ochtend in het prille voorjaar was ik om 7 uur ter plaatse om vuur te maken in barak De Vinck.

Ik vermoed dat vrouwen aan de haard daar vandaan komt. Dat er ooit heel lang geleden een vrouw was die net als ik een beetje verstrooid van aard was, waardoor het met regelmaat gebeurde dat het vuur in de kachel doofde.

Ik denk dat haar man op een bepaald moment zei: “vrouw, blijf alsjeblieft aan de haard”. En dat de zoon van de zoon van die man dat is blijven herhalen tegen zijn vrouw en uiteindelijk één of andere politieke partij heeft opgericht met als slagzin “vrouwen aan de haard”. Iemand als ik, was dus medeverantwoordelijk voor het stichten van dergelijke partij. Of toch niet. Iemand als haar man was daar verantwoordelijk voor. Want mijn man heeft meer begrip, dus ik vermoed dat als die man wat meer op mijn man had geleken er een partij zou zijn opgericht waar ze heel begrijpend glimlachen, je blijven de kans geven om het toch maar goed te doen en komen helpen waar nodig.

Stel je voor, dan stond er met regelmaat een politieke partij aan de deur om te vragen of ze je met iets konden helpen. Hoe fijn zou dat niet zijn?

Soit, het moraal van het verhaal. Ik was heel blij dat het binnen warm was voor mijn klanten. Met dank aan de kachel en mijn volhardendheid en zonder tussenkomst van mijn man of wie dan ook :-).

Ik had toen nog geen weet, hoe vanzelfsprekend warmte in onze samenleving was. En dat niet enkel mijn bankkaart maar ook ikzelf met regelmaat contactloos zou worden…

Ik mis mijn leven van toen, en het is zonde dat ik toen, op die dagen, niet bewust was van welke rijkdom ik toen bezat. Ik mocht nog handen geven, knuffelen en kussen met vreemden.

Ik hoop zo dat ik binnen enkele maanden kuchkapje in een sprookje kan gieten en dat de kinderen van onze kinderen met rode oortjes luisteren naar dat bizarre verhaal van 2020.

Hoe ik zelf over corona en de maatregelen denk? Wel, hangt af van hoe laat het is en wat ik gedronken heb :-). Grapje. Neen, ik vind dat er te veel angst wordt gecreëerd, dat er te weinig wordt in gezet op het versterken van ons immuunsysteem. Als je het mij vraagt? Blijf vooral niet in je kot maar ga naar buiten! Adem die zuurstof in, in bossen en velden, ga wandelen! Geniet van de zon! Van gezonde voeding! Laat kinderen buitenspelen en zich vuil maken! Wordt geen smetvrezer op plaatsen waar het niet hoeft (zoals je eigen tuin bijvoorbeeld)! Maar dat is mijn verhaal en zienswijze die wellicht gekleurd is door de mensen met wie ik sprak en de artikelen en boeken die ik las.

Verder luister ik. Respecteer ieders grens en behoefte. Verander in mondkapje waar het moet maar stel me vragen als ik het ding aanmoet in publieke buitenruimtes zonder ander publiek. Ook al heb ik best een heel mooi mondkapje dat perfect past bij het kleur van mijn ogen, ik geloof en voel dat het mondkatoentje er voor zorgt dat ik minder zuurstof binnenkrijg.

Maar goed, terug naar toen. Naar die wondermooie zondagmorgen. Précorona.

Een heel fijn gezin. Positiefs en speels. Met een veelkleurige schoonheid verschijnen ze ondertussen jaarlijks voor mijn lens. Een gezin die zonder meer wat van hun gezelligheid kan verhuren. Ze zijn een beetje de samenvatting van mijn favoriete klant :-).

Alle drie de kinderen hebben iets bijzonder moois over zich. Dit jaar mocht Jeanne in de picture. Tijdens de fotoshoot droomde ze af en toe heel even weg. Op andere momenten was haar blik bijzonder fris en contrasteert het aandoenlijke met de omgeving.

Een wondermooie reportage van een wondermooi gezin. In juli had Jeanne een klein feestje om haar vormsel te vieren! Gefeliciteerd Jeanne!

Het was een eer om jullie als klant te hebben!

Hartelijk dank voor alles!

Liefs,

www.ann-elise.be/fotografie

Collectief verliefd op deze kleine man I familiereportage I familieshoot

Het prille begin van het voorjaar. Kale takken maken nog deel uit van het landschap. Er wolkt nog damp uit de monden wanneer we elkaar ’s morgens begroeten. Het is het voor ‘coronatijdperk’. Er worden nog handen geschud.

Soms ben ik bang, dat het niet meer terug komt. De onbezorgdheid van voor corona. Geen enkel moment is blijvend, dat besef ik maar al te goed. Zelf heb ik heb iets melancholisch en alles wat kwijt is voelt steeds als weemoed. Ik weiger te luisteren naar mensen die herhalen dat het wellicht nooit meer als vroeger komt. Ik laat hun woorden langs me heen glijden. Ik wil niet blijven hangen in deze gedachte. Of in éénrichtingsverkeer wanneer je ergens naar toe wandelt. Ik, van wie de schaamte zo dikwijls wortel schoot als ik weer eens deel uitmaak van een fout begroetingsritueel (te veel of te weinig kussen) mis het kussen met vreemden.

Maar goed, die ochtend heb ik dus een reportage met familie Vandecandelaere. De kleine barak vult zich met gezelligheid.

Heerlijk om te zien hoe welkom hun eerste (klein)kind/neefje is. Je voelt bij iedereen de hele tijd een soort beweging, een soort impuls die hen naar dit kleine jongetje toe drijft. Allemaal zijn ze verliefd op deze kleine man. En kleine Achille kijkt toe… Hij voelt en weet hoe graag hij gezien is.

Hun houding wanneer ze met Achille spelen straalt zoveel tederheid uit, terwijl ik de beelden vast leg, ben ik met een stomheid geslagen, het licht valt perfect binnen, het voelt als een beeld dat niet kan bestaan, ik vermoed dat ik het nooit zal kunnen vastleggen zoals het toen op dat moment was. Het stof dat dwarrelt, de gezelligheid van de houtkachel en dat gevoel van tederheid.

Hartelijk dank voor de fijne zondagvoormiddag en het vertrouwen!

Heel veel liefs,

www.ann-elise.be/fotografie

De eerste reportage van 2020! Gezinsreportage in gouden zonlicht!

Een gezinsshoot. Januari. Het park lag er miezerig bij. Binnen enkele dagen ging er een MBT-wedstrijd plaats vinden waardoor er overal nadars stonden en de schoonste plekjes waren afgespannen met niet zo’n schoon rood-wit pastic.

De nadars leken donkere, grillige figuren op een koude grijze winterdag. Ik zat tegen mezelf te drammen dat ik de foute locatie had gekozen. Ik check altijd of er geen evenementen doorgaan maar een wedstrijd een week later had ik niets als mogelijk bezwaar gezien.

Er volgde een overleg met mezelf. Inwendig werd er gefluisterd en uiteindelijk instemmend gefezeld dat we er het beste gingen van maken. Ik verontschuldigde me nogmaals – in naam van het park – bij mijn klanten.

Alsof de weergoden best wel te doen hebben met deze fotografe op een miezerige locatie met nadars laten ze heel zachtjes vroeg ochtendzonlicht door de wolken naar beneden sijpelen. Ze voelen ongetwijfeld mijn dankbaarheid want ik krijg nog meer zon.

Sarah en Manuel had ik al eerder voor de lens. Een heel fijn en mooi gezin.

Féline die ik ooit als baby fotografeerde komt met dribbelden beentjes en korte glimlachjes voor mijn lens.

Dit is sowieso één van mijn favoriete foto’s, zoveel zachtheid en zoveel tederheid in één beeld!

Hartelijk dank voor het vertrouwen! Heel fijn om jullie terug voor de lens te hebben!

Veel liefs,

www.ann-elise.be/fotografie