Met hert en ziel tekenen voor een vriendin? Stof om over na te denken!

Voor een vriendin mocht ik het geboortekaartje van haar dochtertje tekenen.  Het leuke aan mijn vriendin is dat ze altijd lachend en onvermoeibaar haar “eigen ding” wil en heel goed weet wat ze wil. (Dit vind ik echt zo’n heerlijke en mooie eigenschap van jou, Annelies!)
Toen ik met mijn eerste voorstel kwam had ik misschien toch wel een reorganisatieplan van hen kant verwacht maar het bleek dat het meteen goed zat. Wat is het leuk om mensen zo goed aan te voelen!
Van mijn hertje liet ze een stempel maken om de doopsuiker te bedrukken. Omdat ik al even creatief met mijn ontwerp uit de hoek wou komen en  omdat ik weet dat ze vaak zelf  (prachtige) kleertjes voor haar zoontje naait en omdat ik mijn eerste wankele stapjes in het digitaal bedrukken van textiel had gezet (dankjewel Olu Vandenbussche!)  besloot ik om een stofje te ontwerpen vanuit het geboortekaartje.  (Eigenlijk had ik nog wel wat andere redenen maar het zou de leesbaarheid van deze zin niet bevorderd hebben).
20170126_dsc9766opname-zonder-titel-4
Ongebruikelijk (maar wel praktisch) gaf ik haar als vroeg geboortecadeautje het stofje voor haar kleine meid. Enkele weken later ontving ik een foto van de eerste creatie.
Wees  vrij om het de wereld in te sturen: om hip te zijn presenteer ik vanaf nu mijn ‘eigen op maat geïllustreerde (s)tofjes’  🙂
 
 

Zijn baas zou mij zijn fiat geven :-)

Vanmorgen kreeg ik een telefoontje om prijs te vragen voor illustraties voor een bepaalde firma. Op het einde van het telefoongesprek zegt de man in kwestie: “Ik bespreek nog even met mijn baas maar ik vermoed dat hij wel zijn fiat zal geven.”
Ik maak een grapje en vertel hem dat het goed is, als het tenminste zo’n oud fiatje is. Hij vraagt wat ik daarmee bedoel…en je kunt het misschien al raden maar het is nooit goed als je je eigen grapjes moet beginnen uitleggen en al zeker niet aan de telefoon… waardoor ik het telefoontje op een nogal klungelige manier beëindig…
Ik vermoed dat mijn gezicht er sinds dit telefoontje 2 kleurtinten roder uitziet dan normaal… maar beste Wim, moest je dit via deze manier lezen, sorry voor de klungelige afsluiter en moest je baas zijn fiat geven: graag!

blog©Ann-elise

Dankjewel aan alle parkeerwachters!

Uitzonderlijk, niet echt aansluitend op mijn verstrooide ego, maar wat parkeerboetes betreft ben ik altijd in hoge staat van paraatheid (alhoewel ik dan ook wel degene ben die ziet dat ze er staan voor te flitsen en dan de denkfout maakt dat je daar toch nog 90 mocht rijden).
Maar goed, eind december naar een overheerlijke voorstelling van Dimitri Leue geweest en op de parking netjes de parkeerschijf gezet (de parkeerkaart keek wat betreurd omdat hij zich terug  in staat van directe inzetbaarheid mocht begeven voor 2 uurtjes raamwerk.)
Toen we terugkwamen een parkeerboete. Direct de rol van parkeerwachter aangemeten en gecontroleerd of die andere auto’s hun schijf hadden gezet. Bleek dat ze, net als ik, allemaal netjes hun schijf hadden gelegd maar dat zij niet, en ik wel, een parkeerboete hadden.
Utopisch  genoeg dacht ik dat die parkeerwachter waarschijnlijk  wat ziekjes was waardoor hij het hoogstwaarschijnlijk wat moeilijk had om zijn werk nog op een behoorlijke manier uit te voeren. Ik stuurde een vriendelijk mailtje en suggereerde dat er vast wel foto’s zouden zijn van mijn juist ingestelde parkeerschijf (mijn oplettende, observerende ik zag al een paar keer de concurrerende houding van parkeerwachters die foto’s stonden te maken).
Gisteren ontving ik een herinnering met als kers op de taart een kleine verhoging (ik moest spontaan weer denken aan die parkeerwachter, zou die ook last hebben van verhoging? Nog steeds ziek zijn?).
Vandaag besluit ik toch maar even te bellen naar NV Parkeren zodat ze dit alsnog recht kunnen zetten.
Ik krijg een heer aan de lijn (nu, na dit telefoontje, ben ik vrij overtuigd dat het woord heerlijk niets met een heer of heren te maken heeft) die me met de norsheid van een gescheiden buschauffeur zegt dat hij eerst zijn vorig dossier zal afwerken. Uiteindelijk luistert hij naar mijn verhaal en vertelt me dat hij inderdaad een foto heeft van mijn parkeerkaart (is dit trouwens geen inbreuk op mijn privacy?) maar dat hij blauw moet zijn.
Ik hoor zijn ergernis wolken in de lucht wanneer ik hem vertel dat onze parkeerschijf er toch wel blauwtjes uit ziet. Een kleine discussie want volgens hem is hij zwart en op de foto is hij ook zwart (ik heb toch maar niet gevraagd of het wel een kleurfoto was). Maar goed, over kleuren mag je niet discussiëren.
Uiteindelijk blijkt dat er nog een 4-tal andere redenen zijn waarom mijn parkeerschijf niet meer voldoet (er mag geen reclame opstaan, aankomst en vertrek moet vermeld staan in 3 verschillende talen, …). Kon hij dat niet meteen zeggen? Dan hadden we niet over het kleur moeten discussiëren.  Even opgezocht en het bizarre is dat deze regelgeving blijkbaar inging nog voor ik zelf mijn rijbewijs behaalde.  Maar goed, aan alle parkeerwachters van de voorbije 14 jaar, bedankt om dit steeds door de vingers te zien.

annelise

© Ann-elise Lietaert

Het leven staat in bloei!

Mijn schoonzus, Madicken, is op de verjaardag van mijn man (haar broer dus 🙂 ) bevallen van  Isaak, dit kleine wondertje.
Eerlijk bekennen dat ik mijn schoonzus nog nooit zo heb zien stralen en schitteren! Telkens als ik me afvraag waar al dat licht vandaan komt zie ik dat deze kleine man deze schittering produceert!  Het is zo prachtig om hen samen te zien en te kunnen meemaken hoe dit kleine boontje groeit en bloeit! Het leven staat in bloei!
 

isaakontwerp: Ann-elise illustratie-fotografie // foto door Jill Martin