Collectief verliefd op deze kleine man I familiereportage I familieshoot

Het prille begin van het voorjaar. Kale takken maken nog deel uit van het landschap. Er wolkt nog damp uit de monden wanneer we elkaar ’s morgens begroeten. Het is het voor ‘coronatijdperk’. Er worden nog handen geschud.

Soms ben ik bang, dat het niet meer terug komt. De onbezorgdheid van voor corona. Geen enkel moment is blijvend, dat besef ik maar al te goed. Zelf heb ik heb iets melancholisch en alles wat kwijt is voelt steeds als weemoed. Ik weiger te luisteren naar mensen die herhalen dat het wellicht nooit meer als vroeger komt. Ik laat hun woorden langs me heen glijden. Ik wil niet blijven hangen in deze gedachte. Of in éénrichtingsverkeer wanneer je ergens naar toe wandelt. Ik, van wie de schaamte zo dikwijls wortel schoot als ik weer eens deel uitmaak van een fout begroetingsritueel (te veel of te weinig kussen) mis het kussen met vreemden.

Maar goed, die ochtend heb ik dus een reportage met familie Vandecandelaere. De kleine barak vult zich met gezelligheid.

Heerlijk om te zien hoe welkom hun eerste (klein)kind/neefje is. Je voelt bij iedereen de hele tijd een soort beweging, een soort impuls die hen naar dit kleine jongetje toe drijft. Allemaal zijn ze verliefd op deze kleine man. En kleine Achille kijkt toe… Hij voelt en weet hoe graag hij gezien is.

Hun houding wanneer ze met Achille spelen straalt zoveel tederheid uit, terwijl ik de beelden vast leg, ben ik met een stomheid geslagen, het licht valt perfect binnen, het voelt als een beeld dat niet kan bestaan, ik vermoed dat ik het nooit zal kunnen vastleggen zoals het toen op dat moment was. Het stof dat dwarrelt, de gezelligheid van de houtkachel en dat gevoel van tederheid.

Hartelijk dank voor de fijne zondagvoormiddag en het vertrouwen!

Heel veel liefs,

www.ann-elise.be/fotografie

Twee vrolijke zusjes

Begin maart. Ik plan een weekendje fotoreportages in Barak De Vinck.

We blijven er zelf een avondje slapen. En terwijl er bij ons thuis meer tijd zou moeten zijn (thuis hebben we aanvoer van warm water, elektriciteit, verwarming, ik hoef niet met emmers zeulen als ik mijn jongens in het bad stop, …) heb ik het gevoel van tijd te hebben. We hokken samen in één bed terwijl Rube trekzak speelt en ik voel me zo verbonden met alles wat is. Het voelt een beetje als sokken die elkaar vanzelf vinden.

De reportages die volgen zijn heerlijk. Net als deze mini-reportage met deze twee lieve zusjes. Twee lieve kleine spookjes die zoals het spoken nu eenmaal beaamt… heel geestig zijn!

Een reportage om met de glimlach op terug te blikken.

Dank je voor het vertrouwen!

Liefs,

Ann-elise

www.ann-elise.be

Sam en Fons slaan een zusje aan de haak! Geboortekaartje Rosa! Gefeliciteerd!

Maart. Eindelijk. Een boordevolle agenda vol prinsheerlijke reportages! Ik loop op wolkjes!

Naast de wolkenloper vat ook mijn kritische zelf, als geestdriftige toeschouwer post. Hij, (alles wat groots is, is mannelijk) die me spottend aankijkt en reikhalzend uitkijkt naar elk moment van zelfontreddering. Want dat heb ik na elke winter. Een gevoel van paniek. Gedachten die met me neuzeneuzen. Als niet te rijmen rijmpjes. Enfin, ik maan mijn kritische zelf bij deze reportage aan om af te ronden voor mijn klant er is. Hij veegt nog even rustig en uitgebreid zijn voeten aan me af, kijkt naar de grijze lucht en gaat er van door.

Mijn kritische zelf had gelijk. Het is best een grijze dag. Ik twijfel of het wel goed was om de reportage te laten doorgaan. Of het dan toch niet zal regenen? Ik word getroffen door een plaatselijke “brainstorm” van wat er fout kan lopen.

Net op het moment dat Evelien, mijn klant, met haar kinderen aankomt, scheuren de wolken open.

Verwikkeld in een een heel fijne reportage geniet ik van mijn eerste lentegevoel. Evelien wil een kaartje waarbij Fons en Sam een zusje aan de haak slaan.

Sam praat honderduit. Vertelt me haar kleine en grote geheimpjes. Als fotograaf is het uiteraard belangrijk om geheimen te sorteren. Sommige worden vergeten, anderen zijn zo mooi en zo lief dat je ze jaren koestert.

Fons is in het begin best verlegen, maar na een tijdje ontdooit hij zachtjes. Hij vertelt dat hij zijn zusje in de buik Rosa wil noemen. Mama laat weten dat ze nog geen naam hebben. We eindigen de reportage vrolijk met loopwedstrijdjes die ik zonder meer verlies.

De weg naar het geboortekaartje die hun in pasvorm toe straalt is even aftoetsen. Ik stuur een vrij eenvoudig kaartje door. Evelien suggereert een extra portie vrolijkheid hashtag meer kleur en omschrijft hoe ze het ziet. Ze zijn een vrolijke familie vol met kleur en willen dit ook uitstralen. Er is nog geen watertekort, dus ik heb wel nog wat water voor bij de wijn 😉 en teken een kudde vrolijke visjes en voeg wat kleur toe aan de foto. Inwendig bruis ik als SPA rood als Evelien een tweede mailtje terug stuurt dat het kaartje perfect is.

Het kaartje had zo’n drang om het nieuws te verkondingen dat het even vertoeft in de brievenbus van onze buren. Voor mij is het altijd spannend als ik zelf de eindwerking niet doe omdat er sowieso nog kleine wijzigingen gebeuren qua uitlijning, afhankelijk van de datum en de naam.

Ik word op slag vrolijk van het kaartje!

Dankjewel familie Deprez voor deze prinsheerlijke reportage!
Wat een fijne, vrolijke samenwerking!

Geniet van lieve, kleine Rosa!

Heel veel liefs,

Ann-elise

www.ann-elise.be/


Onze eerste keer :-)

Corona…

Na enkele weken zijn er bepaalde dingen heel lastig.

Eerst de min of meer logische dingen.

  • ik moet afstand houden
  • ik hou afstand en ik heb het gevoel dat deze manier van leven mij niet zo bevalt (al hou ik me wel aan de regels)

Maar er is nog iets dat knaagt. Ik weet niet meer wanneer ik de laatste dingen heb gedaan voor het corona werd.

  • Wanneer en met wie ik de laatste keer uit eten ben geweest
  • Wie ik als laatste buiten ons gezin heb gezoend (ik denk Jona zijn neef en zijn vrouw)
  • Wie ik als laatste knuffelde (ik denk mijn zus)
  • Wat ons laatste gezinsuitstapje was
  • Wie er het laatst bij ons op bezoek was
  • Met wie ik de laatste keer de slappe lach had
  • Tegen wie zijn schouder ik de laatste keer duwde
  • Wie er de laatste keer ‘iets*’ uit mijn haar haalde (*stro, gras, bloemen, … )

Ik spreek af met mezelf om alle eerste keren sinds corona bij te houden.
Want eerste keren zijn toch wel bijzonder.

Dinsdag maak ik voor het eerst sinds corona een wandeling op verplaatsing met een goede vriendin en mijn oudste zoontje. Wanneer we door tijdsgebrek de wandelroute moeten onderbreken (en nogal letterlijk terug moeten lopen om op tijd zoonlief op te pikken op school) heb ik de gedachte dat we ook nog een eerste wandeling op verplaatsing moeten maken met ons gezin. Als we het nu niet doen dan vergeet ik misschien wanneer onze eerste wandeling op verplaatsing was.

Ik ben niet zo goed in dingen niet afmaken dus besluiten we om de wandeling van op dinsdag de woensdagavond met ons gezin te wandelen. Ik kijk op het plannetje en heb het idee dat we dinsdag ongeveer in de helft van de wandeling waren met onze 10 km heen en terug.

We wandelen vrolijk de avond tegemoet. Het is een uurtje stappen. Maar dan is het opeens nog een uurtje stappen. Ik haal mijn schouders op. Met een beetje geluk zijn we er – als ik kijk waar we ongeveer terug moeten zijn – binnen een uurtje.

Ze stappen verder om niet onbeleefd te zijn. Mijn jongens leren dat het soms lastig is om mijn kinderen te zijn. Dat het vooral lastig is als ik wil gaan wandelen.

Ik prik in de zij van mijn uitgewandelde wandelpartners, probeer hun op te vrolijken maar blijk een blok aan hun vermoeide been. Ze vinden zelfs mijn grapjes niet grappig.

Rube, mijn tienjarig zoontje, wijst me erop dat we binnen onze gezinsstructuur eerlijkheid als strategie hebben verkozen en dat het fijn zou zijn dat ik er in het vervolg ook even bij vertel hoe lang mijn wandeling duren zal. Dit is niet de eerste keer. Hij verwijst naar enkele wandelingen op reis waar ik maar bleef doorwandelen omdat ik zonodig de top wou bereiken. Ik weet dat ik schuldig pleit. Als een daad van verzet stapt hij stevig door. We kunnen hem met moeite bijhouden.

Dit is een stuk van de realiteit van de wandeling. Onze wandeling lijkt een beetje op het dagelijkse leven. Mooie en minder mooie momentjes wisselen elkaar af.

Want op andere momenten genieten we van de fantastische zonsondergang, lachen we met de kalfjes die wel heel veel interesse in onze hond vertonen, vinden we mijn grapjes wel grappig, houden we een hooi gevecht, hebben we een we-zien-wel-hoe-het-loopt-principe-mentaliteit, zijn we ongelooflijk gelukkig, huppelen en fladderen we door het leven.

Na drie uur stappen bereiken we ons busje. Uitgeput, geradbraakt, pompaf, total loss. Blaren, pijne ruggen, gepijnigde benen… Maar het kan ons (bijna) niets schelen!

We zijn er! Net voor de zon volledig aan de hemel verdwijnt. Onze eerste keer wandelen op locatie is er eentje om niet te vergeten!

Lang leve alle eerste keren!


PS: Nog een eerste keer om te delen: Ik voel me best wel hip in dit coronatijdperk! Meer mensen beginnen om mij te lijken! Mijn wenkbrauwen zijn opeens in! Ik vermoed dat ik heel binnenkort een blog schrijf over al mijn schoonheidsrituelen ;-). Over hoe hip het is om af en toe je benen eens niet te scheren.
Stiekem vind ik het jammer dat schoonheidssalons terug zijn opengegaan… Voor het eerst in mijn leven had ik het gevoel dat ik een trendzetter was!

IK STOP ER NIET MEE!

Mijn man kijkt me al enkele dagen bezorgd aan. Mijn wenkbrauwen wegen tien kilo en elke keer opnieuw ziet hij mijn gezicht overgaan naar een pessimistisch glimlachje. Ik weet dat hij stiekem overweegt om me de pil voor te stellen zodat ik tenminste weet welke dag het is.

Hij weet dat flexibiliteit in liefde met mij handig is. Hij heeft ontdekt dat ik niet tof of leuk maar gewoon heel erg raar ben. Dat ik kan slingeren van links naar rechts. Dat ik degene ben die groots en meeslepend dagdroom maar ook degene die haar eigen nachtmerries voedt. Dat ik altijd een pannenkoek in twee snijd en dan de halve pannenkoek opeet en daarna die helft in twee snijd om ook dat partje en het partje er na op te eten en dat ik zo verder ga tot alle pannenkoeken op zijn. Dat ik op dwangmatige wijze wolken diagnoseer. Dat ik sportschoenen draag om te poetsen omdat ik denk dat het dan vlugger gaat. Dat ik een overdosis fantasie heb en dat ik ’s nachts pieker over wat er allemaal mis kan lopen. Dat ik overdag geen tijd heb om te piekeren omdat ik dan ons huis opruim, in het niets staar en voor onze kinderen zorg. Dat en nog vijftig andere dingen. Dat ik het de voorbije weken enorm lastig heb gehad. Dat ik de overheid vervloek omdat – naar mijn gevoel – er zo veel dingen niet eerlijk en juist zijn.

En dan… Een mail met een portie kwaadheid omdat ik geen korting geef indien een reportage verplaatst moet worden. Ook het bericht van de beroepsfotografen dat fotograferen op locatie niet kan in een studio wel vult mijn postvak in. Terwijl je buiten zoveel makkelijker afstand kan inbouwen. Ik voel frustratie. Ik voel oneerlijkheid. Een gedachte staat bij mij niet op zichzelf. Ik zoom in en uit.

Mijn legers worden inwendig gevormd. Ze zijn al een tijdje paraat. De strijdlust groeit. De innerlijke spanning stijgt en de strijdlust verdwijnt. Ik voel me zielig. Ik voel me nachtwinkelwijn. Al mijn dromen. Het zijn luchtkastelen. Het is zelfbedrog dat ik iets bereikt heb. Ik ben gewoon mijn type niet. Ik zou beter iemand anders zijn. Het zielig stemmetje in mijn hoofd wordt boos. Ik typ een alles vernietigend bericht op mijn Facebookpagina: “IK STOP ER MEE”. Op dat moment heb ik een groot gebrek aan zelfinzicht en zelfdiscipline. Welgeteld twee seconden later besef ik dat ik dat totaal niet wil. Het kwaad is al geschied want bepaalde mensen hebben mijn status al gezien. Ik verander mijn Facebookbericht in “IK STOP ER TOCH NIET MEE. ” om het tenslotte te verwijderen.

Het is niet makkelijk mijn man te zijn. Mijn schoonbroer zou zeggen dat het geen cadeau is om met mij getrouwd te zijn.

Het wordt moederdagweekend. We praten en eindelijk luister ik echt. Mijn man alias beste vriend. Hij is mijn tegenpool. Rustig. Wat komt dat komt en al het negatieve dat vergeet hij gewoon. Soms per ongeluk en soms met opzet. Voor hem doet het er niet toe wat andere mensen over hem denken. Zijn hoofd loopt nooit over van negatieve gedachten. Soms vraag ik me af of hij wel echt is. Hij is altijd eerlijk. Heeft werk. Is beleefd. Heeft humor. Heeft een fijne familie. Is een fantastische vader. En… hij houdt écht van mij. Neemt zowel mijn mindere als euforische momentjes voor lief.

Op 300m van ons huis lieten mijn grootouders een klein, groen paradijsje na. We besluiten om er het moederdagweekend te kamperen. We vertrekken vroeg in de namiddag en bereiken welgeteld 1 minuut en 30 seconden later onze bestemming. De zon is er al in haar glorie neergestreken. De bomen zien er groen van geluk omdat wij er zijn. We parkeren ons busje tussen het groen. Ons busje heet Willy Wagentje. Hij is iets om mee uit te pakken. Mannelijk dus.

We hebben de jaarlijkse traditie om gezinsfoto’s te nemen op moederdag. Ik had uiteraard wel nood aan een portie zelf-ontspanning :-).

Op het ritme van nog niet naar huis willen ontbijten we de zondag in de regen (manlief had ergens op 2 minuten rijden koffie gemaakt en koffiekoeken afgebakken). Ik krijg de liefste moederdagbrieven.

Met een milde, innerlijke glimlach kan ik er terug tegen aan. Het inzicht is vers, het dampt nog, … Ik heb ALLES om gelukkig te zijn.

Het leven gaat niet altijd over rozen. Wat zou het ook. Mijn weg is nog in aanleg. Op eigen houtje red ik het soms niet… maar wel met al die armen om me heen.

We komen thuis na mijn moederdagweekend. Ik kijk naar mijn mapje met alle reportages. Ze voelen aandoenlijk onvoltooid. Ik val niet.. Ik dans jullie tegemoet!

Liefs,

www.ann-elise.be

Huwelijksreportage. Mon premier mariage en français! (met tip voor Vlaamse burgemeesters)

Mijn bestemming in februari. Een plek in Wallonië. Ik mag er het huwelijk van Jozefien en Steven vastleggen. Met Willy Wagentje, ons volkswagenbusje, voelt het een beetje als vakantie als ik door Waalse dorpjes rij.

Voorzien van voldoende tijd huppel ik ter plaatste een gezellig winkeltje binnen en kom terecht in een supergroot bio-paradijs. Mijn talenten spelen graag verstoppertje, zo ook mijn talent om Frans te praten. Uiteindelijk slaag ik er in om een miniem gesprekje op te zetten met de winkelierster (het beperkt zich tot vragen of ik alsjeblieft naar het toilet mag). Ik koop er overheerlijk appel-gembersap en havermoutkoekjes en fladder terug naar mijn busje om te verdwijnen in een spannend boek.

Na een tijdje neem ik poolshoogte in het gemeentehuis. Ik word er met open armen ontvangen. De burgmeester schudt me de hand. Er weerklinkt muziek.Het feestgehalte van “de trouw voor de wet” is veel groter dan in Vlaanderen. Er zijn naamkaartjes met hartjes voor alle aanwezigen en er wordt muziek gedraaid tijdens het dienstje! Je hebt duidelijk het gevoel dat de liefde als gemeenschap wordt gevierd.

Voor Josefien en Steven zijn hun kinderen heel belangrijk. Geen geposeerde foto’s. Vrolijkheid en spontaniteit vieren hier zege.

Voor de geboorte van hun jongste dochtertje maakte ik het geboortekaartje. Sindsdien is Josefien meer dan alleen een klant. Enkele weken voor het huwelijk deelden we samen een koffiemomentje. Josefien is iemand met wie – ook al zie ik ze niet vaak – best wel diepe zielenroersels kan delen.

Het was dan ook fijn om hun mooi en liefdevol moment vast te leggen!

Dank je voor het vertrouwen!

Veel liefs,

Meer zien? Klik hier!

Sunday life reportage. Ode aan mijn schoonfamilie :-)

Een “niet-werk-reportage”. Op een zondagnamiddag in januari. Een soort sunday life-shoot van Isaak, het zoontje van mijn jongste schoonzus op de boerderij van mijn schoonfamilie.

Ze worden gemist. De zondagen op de boerderij. Voor onze kinderen is het een waar paradijs. Ze krijgen er de vrijheid om hun eigen nieuwsgierigheid te volgen. Om te zoeken en te ontdekken. Te proberen en te creëeren. Terwijl wij samen koffie drinken en hen af en toe gadeslaan.

Daar op de boerderij worden onze kinderen terug jagers en verzamelaars. De mogelijkheden op de boerderij zijn er zo eindeloos dat ze geen tijd hebben om ruzie te maken. Waar wij rommel in zien, zien zij mogelijkheden.

Toen ik fulltime werkte en mijn werk niet graag meer deed, liet iemand me in de academie (dankjewel Katrien!) me inzien dat ik iets heel kostbaars aan het verliezen was. Onbevangenheid en speelsheid.

Ik heb het geluk dat mijn kinderen (ja, ik weet het, hier ben ik weer, maar waar het hart van vol is… 😉 ) in een prinsheerlijke school zitten! Niet alles wordt er voorgekookt. Ze ontwikkelen er nieuwsgierigheid en verbeeldingskracht.

Onlangs terug het zoveelste gesprek over de reden waarom mijn jongens in de Steinerschool zitten. Neen, ze komen niet achter (ik vind het trouwens een heel fout woord om in welke context dan ook te gebruiken als het over kinderen gaat). Neen, ze onderwijzen er geen creativiteit. Ze laten het openbloeien.

Het stemt me triest als ik bepaalde nota’s of meningen lees over het onderwijs. Het lijkt of dat het hoogste doel in deze maatschappij is om zo veel mogelijk kennis mee te geven zodat ze later een goede baan vinden in de kenniseconomie. Maar onze wereld heeft binnenkort nood aan durvers en dromers. Aan mensen die verbinden, creatief kunnen denken. Ik wil niet dat er ooit een moment komt waarin mijn kind het verleert om echt te spelen. Hoe oud ze ook zijn.

De vraag is niet kunnen onze kinderen deze vrijheid aan? De vraag is durven wij hun die vrijheid geven?

Ik kijk terug uit naar die zondagen waar ik samen met mijn schoonzussen (of zus :-)) door het raam sta te kijken. Zo’n moment waarop we samen even twijfelen als we hen zien klauteren. En samen besluiten: ze zijn best wel voorzichtig en zorgen voor elkaar. Laten we hen die vrijheid gunnen.

Ook Madicken, de mama van Isaak, is iemand die af en toe buiten de lijntjes kleurt. Iemand die ik als schoonzus enorm apprecieer. Ook iemand die, als mijn innerlijk kompas het even niet meer weet, helpt richting geven.

En Isaak? Deze lieve kleine kerel, heeft zijn naam duidelijk niet gestolen. “Hij die lacht” gaat ongelooflijk vrolijk door het leven. Een reportage van een prachtkind op een prachtplek!

Lieve groet,

www.ann-elise.be/fotografie

De eerste reportage van 2020! Gezinsreportage in gouden zonlicht!

Een gezinsshoot. Januari. Het park lag er miezerig bij. Binnen enkele dagen ging er een MBT-wedstrijd plaats vinden waardoor er overal nadars stonden en de schoonste plekjes waren afgespannen met niet zo’n schoon rood-wit pastic.

De nadars leken donkere, grillige figuren op een koude grijze winterdag. Ik zat tegen mezelf te drammen dat ik de foute locatie had gekozen. Ik check altijd of er geen evenementen doorgaan maar een wedstrijd een week later had ik niets als mogelijk bezwaar gezien.

Er volgde een overleg met mezelf. Inwendig werd er gefluisterd en uiteindelijk instemmend gefezeld dat we er het beste gingen van maken. Ik verontschuldigde me nogmaals – in naam van het park – bij mijn klanten.

Alsof de weergoden best wel te doen hebben met deze fotografe op een miezerige locatie met nadars laten ze heel zachtjes vroeg ochtendzonlicht door de wolken naar beneden sijpelen. Ze voelen ongetwijfeld mijn dankbaarheid want ik krijg nog meer zon.

Sarah en Manuel had ik al eerder voor de lens. Een heel fijn en mooi gezin.

Féline die ik ooit als baby fotografeerde komt met dribbelden beentjes en korte glimlachjes voor mijn lens.

Dit is sowieso één van mijn favoriete foto’s, zoveel zachtheid en zoveel tederheid in één beeld!

Hartelijk dank voor het vertrouwen! Heel fijn om jullie terug voor de lens te hebben!

Veel liefs,

www.ann-elise.be/fotografie

De laatste reportage van 2019! Op bezoek bij een mode-ontwerpster :-)

De allerlaatste reportage in december.

Ik mocht op bezoek bij Pomme. De ontwerpster van Pola Paradis.

Op de één of andere manier had ik net iets meer zenuwen dan anders. Omdat ik net de fotograaf ben die soms de styling vergeet. Een soort emotionele hoogtevrees voor het nabijzijn van iemand die al een mooie weg heeft afgelegd.

Net voor de reportage zelfs even stress. Haar kammen. Haar anders kammen. Haar niet kammen. Ik ben niet het type dat lang voor de spiegel staat. Ik vertrek uiteindelijk gewoon als mezelf.

En daar sta ik dan. Als mezelf voor de deur. De deur gaat open. Ik ontmoet een lieve mama, haar zus en twee prachtige, lieve zoontjes.

Het werd een reportage die bol stond van de verbeeldingskracht. Ik biechtte de jongens op dat ik bomen namen geef en meteen waren we samen vertrokken in een heerlijke fantasiewereld.

Een bijzonder fijne reportage om 2019 mee af te sluiten! De fijne gesprekjes vol fantasie met deze twee fijne kerels zijn wel een paar oscars waard.

De reportage was meer dan voldoende om me, zelfs in het nieuwe jaar nog, met een glimlach te doen rondlopen. Wat een fijne reportage!!

Hartelijk dank voor het vertrouwen!

Lieve groet,

www.ann-elise.be/fotografie

Decemberreportage. Als miezerig zalig en zonnig wordt :-)

Een reportage begin december. Een eerder miezerige namiddag maar als de mensen voor je lens stralen, heb je al vlug het gevoel dat het alweer een zalige, zonnige winterdag was.

De zusjes vieren leerde ik al eerder kennen tijdens een reportage van hun thuisverpleging.

Beiden zijn sympathiek, lief en charismatisch. En je voelt dat ze elkaar zonder woorden aanvoelen.

Sarah haar gezin had ik als eerste voor de lens. Lachend babbelde ze me door een regenachtige namiddag heen.

Dat hun honden een belangrijke rol in hun leven spelen wordt je wellicht wel duidelijk :-).

Daarna was het tijd voor elke foto’s met het neefje en het nichtje.

Dank je voor het vertrouwen en de fijne reportage!

Liefs,

Ann-elise

www.ann-elise.be/fotografie