Over hoe een fotograaf (ik dus) kan blunderen in alle mogelijke opzichten en over een heel lieve klant met héél mooie, lieve kinderen.

Het was een uitgestelde reportage. Begin juli. Het is uitzonderlijk maar toch gebeurt het dat ik mijn eigen kinderen meeneem op reportage. De wereld is mijn werkterrein en de plekken waar ik vertoef zijn mooie plekken om kampen te bouwen. Deze reportage was een beetje last minute en ik was minder goed voorbereid dan anders. De batterijen van de walkie talkies waren leeg, we hadden op voorhand geen duidelijke afspraken gemaakt. Maar het was een korte reportage, dus ik vroeg de jongens om gewoon bij me te blijven.

Het is een kidsreportage. Ik krijg twee lieve verlegen kinderen voor de lens. Het duurt even maar zachtjes ontdooien ze. Mijn jongens hebben zin om de wereld te ontdekken. Ze vragen of ze alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft op het grote plein mogen blijven spelen. Ik beaam met als afspraak dat ze daar moeten blijven.

De reportage gaat verder. Ik voel onrust. We wandelen terug naar de plek waar ik mijn jongens achterliet maar ze zijn nergens te vinden. Van kruin tot teen voel ik hoe angst meester over me wordt.

De vraag, de roep: “Rube! Iben!”. En het weerklinken van een meedogenloze stilte. De mama van de kindjes gaat kijken naar de parking, ik blijf bij haar kinderen. Ik zet taal in om mijn immens grote angst te verdoezelen. Ik zie een auto met geblindeerde ruiten weg rijden van bij het kasteel en er spelen duizenden zwarte gedachten in mijn hoofd. Misschien nam iemand ze mee. Er is hier zoveel water. Misschien zijn ze gevallen. De mama komt terug gelopen. Geen kinderen op de parking. We zoeken beiden naar mijn jongens.

Ik ren naar een groepje leidsters die een kampje geven. Ik leg hun uit dat mijn jongens zoek zijn. Ik noem me “moeder” en heb op dat moment, op dat punt, op die plek het gevoel dat het een titel is die ik niet verdien. Mijn omgeving knikt vaag, alles vertraagt, die luttele minuten lijken uren. Ik voel hoe de diepte aan me trekt.

Er komt een jongen naar me toe gerend. Hij had ze gezien. Twee jongens met lang haar. Een grote blonde en een kleine jongen met een staartje in zijn haar. Enkele kinderen van het kampje beginnen mee te zoeken en ze roep en mijn kinderen hun namen. Ik heb moeite om niet te beginnen wenen als ik hun eindelijk eindelijk in de verte vanuit het bos zie verschijnen. Ik ben verdomme zo ongelooflijk blij dat ik hen terug zie (vlug even een scheldwoord gebruiken zodat mijn tekst niet te soft wordt ;-)). Ik wil niets liever dan hen in mijn armen sluiten en een lange wandeling met hen maken, maar ik ben op dat moment ook nog steeds fotograaf. Dankbaar dat mijn klant toen zo ongelooflijk begripvol en vriendelijk was! Dankzij haar vind ik mijn rust terug en kan ik de reportage verder zetten.

Die dag voel ik me een minder getalenteerde moeder, maar al even erg een minder getalenteerde fotograaf. Professioneel kwam het in elk geval niet over. Gelukkig had ik op dat moment een heel erg lieve, begrijpende klant.

Thuis ben ik stil. Mijn jongens komen stil bij me zitten. Ik krijg knuffels, verontschuldigen en heel wat lieve woorden.

Ik voel me er nog altijd schuldig over. Ten opzichte van mijn jongens, ten opzichte van mijn klant. Maar het is ook wel zo dat er bij elk drama in ons leven ook weer dingen duidelijk worden. Voor mij: dat de grens werk en privé echt wel duidelijker moet worden afgelijnd. Mijn kinderen neem ik niet meer mee op reportage. Liever een babysit of een andere oplossing zodat ik als fotograaf écht fotograaf kan zijn er ook als mama volledig ben.

Er zijn altijd lekken of lekjes in ons leven. Dingen die fout lopen. Dan toch goed aflopen. Ik weet niet in welke hoedanigheid je deze blog leest. Misschien als moeder of vader, misschien als mijn klant of als potentiële klant. Misschien vind je mij nu een slechte moeder. Dat kan. Maar weet dat ik mijn tekortkomingen ernstig neem en er aan werk. Perfect word ik wellicht nooit, maar ik doe mijn best om telkens opnieuw een betere versie van mezelf te worden. Ann-elise versie 107.89. Zoiets.

Aan de lieve mama van die dag: zo dankjewel om op jouw vriendelijke, lieve, begripvolle manier te reageren!

ann-elise lietaert

Ook een reportage boeken? www.ann-elise.be/fotografie

DOOR WIND & WIND, COMMUNIEREPORTAGE MATHIS

Poelkapelle, zaterdag 28 november 2020.

Je weet dat ik van brievenpost hou. Daarmee, plaats en datum. Dat maakt het meteen nostalgischer :-). 

Het was een zondagnamiddag in juni. Er stond een communiereportage op het programma. Eén of andere weergod boog zich mee over mijn diepgaande problematiek: “Zal het regenen?”. We hadden de reportage al verplaatst omwille van het weer en ik had al heel wat offers naar mijn weergodenaltaar gebracht. 

Maar soms zien de weergoden me graag klungelen. Op die bepaalde zondagnamiddag zwieren ze hun mondhoeken omhoog en werpen ze het met elkaar op een akkoordje. Ik krijg droog weer maar heel veel wind. Geamuseerd piepen ze mee doorheen het wolkenveld. 

Thank god voor weergoden :-). Not. 

Ik krijg een fijn gezin voor mijn lens. Wanneer het iets te hard waait heb ik stiekem de neiging om hen te vragen om het moment gewoon even te laten overwaaien.

Ik ga op zoek naar de meest windvrije plaatsjes (we vertoeven op een open plek, dus het kost me echt wel heel veel moeite) maar het allesoverheersende aroma van een stevige zomerbries blijft ons achtervolgen. 

Ik sluit mijn ogen, laat me kussen door de lauwwarme wind en beslis dat ook windfoto’s mooi kunnen zijn. Het helpt als ik op een lieve manier met mezelf communiceer. 

Gelieve dus te beamen dat windfoto’s ook écht écht écht heel erg mooi kunnen zijn ;-).

Lieve Mathis en familie, dankjewel om de wind en mij in de wind te trotseren! Dank je voor het vertrouwen en de fijne namiddag! 

Lieve groet,

Ook een communiereportage boeken? Meer info: https://ann-elise.be/fotografie/communie%20lentefeest-2.html

Over wondermooie Lise en mijn zielige alleenigheid (maar niet deze week :-)) …

Ik hocus pocus ook nog een reportage uit mijn hoed van mei. Als je mijn blogs leest vermoed je wellicht dat mijn dagen er zo goed als altijd prinsheerlijk uitzien 🙂 en dat is eigenlijk best wel heel vaak zo. Maar niet altijd. Ik hou van mensen om me heen. En dit vind ik het allermoeilijkste stukje aan mijn werk. De alleenigheid in de herfst en winter. Het is eigenlijk een beetje zoals een lentegevoel maar dan omgekeerd. Zoals een boom die niet appelt maar verliest. Zoiets. En dan compenseer ik die alleenigheid ruimschoots met heel wat kleine verslavingen (mijn man weet hoe het met me gaat door een blik te werpen op ons boodschappenlijstje ;-)).

Soms doe ik of ik meervoud ben. Of doe ik alsof we een butler hebben die James heet :-). Of maak ik een praatje met de bouwvakkers naast ons huis (toen ik ’s avonds hun onvriendelijkheid besprak met manlief bleken het Polen te zijn en bleek dat de reden te zijn waarom ze niets terug zeiden). Op zielige dagen kan ik enkel maar bedenken dat het klikt met mijn computermuis. Of schaak ik even met ons huisspook. Ik weet het. Ik ben soms een beetje zielig. Maar niet deze week. Deze week had ik namelijk twee collega’s in bruikleen*. Al is er één van de twee die onze google meet vroegtijdig verliet waardoor ik stiekem twijfel aan mijn tofheidsgehalte… Ze kwamen beiden ook niet op dagen op onze ‘google eat’ (ik was het zelf ook een beetje vergeten dus misschien waren ze er toch). Ik wacht nu heel even (wellicht nog enkele maanden) af of ik nu al of niet gevraagd wordt op een instuif of zo. Ergens na corona… Om zo te zien wat ik nu effectief waard ben als collega :-).

Allright :-). Grasduinen door mijn herinneringen. Een communiereportage met Lise. Ik had haar al eerder voor de lens. Het is een meisje die opvalt omwille van haar schoonheid. Iemand van wie ik vind dat ze een wondermooi gezicht heeft, iets heel liefs, iets heel moois en iets heel knaps. Ze draagt een bepaalde zachtheid met zich mee.

Ook enorm fan van zus Ella die met een onbezonnen vrolijkheid telkens opnieuw een glimlach op mijn gezicht tovert.

Een prinsheerlijke reportage, met prinsheerlijke mensen.

Lieve, mooie Lise, ondertussen is ook jouw feest achter de rug! Een late proficiat!

*google meet: zou er een vegetarische versie zijn?

***ik zit even midden in een “illustration-block”, ik wou jullie dit gewoon even vertellen, maar het kriebelt ondertussen al terug om ter potlood ter strijden…

Heerlijke communiereportage!

Omdat ik twijfelde, ik stiekem dacht dat ik wellicht al dood was in jullie gedachten. Even een blogje om mijn leefgehalte te laten blijken ;-). Ik ben er! Paraat om na deze lockdown in mijn volledigheid al uw herinneringen vast te klikken!

Een terugblik naar juni. Dit was weer een reportagedag met veel te kleine handen. Het zomert. Het is eind juni. Een zalige dag waarbij alles geurt naar zomer.

Soms heb ik het gevoel dat ik tijdens bepaalde reportages gewoon heel even mee mag op een fijn gezinsuitstapje. Dit was ook zo’n reportage. Waarin er dromen in de lucht worden gecirkeld, er vrolijk wordt gelachen, gegiecheld en gespeeld.

Zo’n reportage waar ik achteraf oprecht en echt over terug denk: “Deze was zo leuk!”

We eindigen de reportage met een stortbui (er is echt een goeie weervrouw aan mij verloren gegaan). Ik ga heel even, heel subtiel uit de kleren om mijn camera te redden van een teveel aan regen (ik had gelukkig een topje onder mijn t-shirt :-D)).

Heel erg bedankt voor de fijne reportage en het vertrouwen!

Lieve, ijdele Remi! Ondertussen is jouw feest ook al een hele tijd voorbij maar toch nog een erg late, maar daarom niet minder gemeende proficiat!

Lieve groet,

ann-elise lietaert

ps: Ook nood aan prinsheerlijke herinneringen bij deze lieve, levende fotografe? Dat kan (maar nu nog even niet ;-)), ik kijk er naar uit jullie na de lockdown te vereeuwigen!!! www.ann-elise.be

Charles uit het gezin met de bloempottenhumor ;-)

Shame on me! Blogsgewijs vertoef ik nog in juni! Bij deze een aanloopje om bij te benen, de tijd zwierig terug in te halen en te grabbelen in mijn herinneringen.

Een twijfelachtige morgen in juni. Buienradar spreekt de draak met het feit of het nu al of niet zal regenen. Maar we krijgen droog. En zonnig. De start van de reportage is wat onwennig. Ik heb een communiereportage met Charles en zijn gezin. Voor jongens zijn reportages nu eenmaal niet de allerleukste bezigheid. Maar gelukkig heeft buienradar ongelijk en is het dan toch een zonnige morgen en hebben we zonsgewijs meteen ijs dat smelt (mede door een gedeelde liefde voor droge humor).

Tijdens de reportage gooien ze met bloemen, vaak met de bloempot er nog aan*(heerlijk :-)). Het is een gezin waarbij er niemand huilend in een hoekje zit te wachten wanneer de pot hem treft, maar waar iedereen heel vrolijk de bloem met pot en al terug de hemel ingooit en hem ergens anders vrolijk laat landen. Ze hebben de wetenschap dat moesten ze falen in het gooien ze beschikken over een goeie lookalike keeper ;-)). Een gezin met een prinsheerlijke mindset!

Bij het nabewerken vormt zich een vrolijke lach op mijn gezicht, één die nog lang niet zal wijken als ik terug denk aan dit gezin.

Dank je voor de fijne voormiddag! Het was heerlijk om met jullie op stap te gaan!

Charles, een late proficiat!

Beeldige groet,

ann-elise lietaert

*: spreekwoordelijke uitdrukking (je weet maar nooit dat er ook maar iemand denkt dat er echt met potten wordt gegooid tijdens de reportages ;-))

Momenteel zijn nog enkele plaatsjes voor 2021. Een reportage boeken? Klik hier!

Acute daad van eerlijkheid I communiereportage Lauren en Lenn

Een reportage bij één van mijn favoriete vroegere huisgenoten :-). Een heerlijk ouderwets gegroeide vriendschap die we met regelmaat geheel traditiegewijs beklinken met een Duvel. Misschien omdat we de nachtwinkelwijn ondertussen verfoeien en onze mannen wellicht niet opgetogen zouden zijn als iemand met een chinees thuiskomt die ze in de nachtwinkel heeft ontmoet (belangrijke nota: de chinees werd meegebracht omdat we anders niet met genoeg waren om te kunnen kaarten).

In juni ben ik bij hen thuis als fotograaf voor een prinsheerlijke reportage. Het voelt zo fijn om daar nog even te kunnen en te mogen zijn. Ondertussen hebben ze alle vijf een plaatsje in mijn hart verovert, ik ben fan van dit gezin waar ik telkens opnieuw zo welkom ben.

Na de reportage stuur ik een voorstel voor de boekjes van de tweeling door – wat ik normaal niet doe – en ik krijg een kort mailtje terug. Of ze even mag langs komen om het boekje te bespreken.

Ik zweet een beetje mijn zinnen uit omdat ik het wel een beetje vreemd vind dat ze daarvoor langs wil komen. Maar uiteraard zijn we al lang vriendinnen, en het is weer zo’n periode waarin het sociaal contact sterk beperkt wordt… én als mijn klant kan ze mits het respecteren van maatregelen wel nog langskomen. Vreugdesprongetje, ik begrijp haar bericht. Ze mist me gewoon heel erg.

Ze komt, we hebben een gezellige babbel en uiteindelijk kom ik dan toch bij de vraag (je weet nooit dat er dan toch iets mis was met de fotoboekjes) : “Hoe zit dat nu precies eigenlijk met dat boekje?”.

Er fladdert heel even een onrustvlindertje langs. Het is even stil. Ik streel even mijn smartphone want hij licht daar van op en ik hoop wat licht te brengen in deze situatie.

Ze aarzelt. Zegt dat haar man zei dat ze beter kon zwijgen en dat het uiteindelijk wel mooie beelden zijn. Maar dan komt het. Dat ze mij mist in het boekje, dat de beelden heel erg mooi zijn maar dat het stukje dat mij zo mij maakt een beetje verdwenen is. Dat het fijn is om mij ook effectief tegen te komen als je in een boek bladert. Voor grote broer Robbin had ik ook een boek gemaakt en dit was een samenspel van woord en beeld. Ze haalt aan dat ze het een mooi fotoboek vindt maar er stiekem meer van verwacht, dat ze weet dat ik het schoner, wilder en lichter kan invullen.

Ik schenk mezelf nog eens vol. Daal even af naar Plato’s grot. Kus mezelf wakker.
U voelt het wellicht ook. We hebben hier te maken met een acute daad van eerlijkheid zonder taboe. Ik erken. Ik heb mezelf ook gemist.

Ik ben haar zo ongelooflijk dankbaar dat ze zo eerlijk met me was! Ik groei terug naar wat ik was.

Zo dankjewel daarvoor!!!

Ongelooflijk veel liefs,

ann-elise lietaert

www.ann-elise.be: Ook een heerlijke reportage met woord en beeld? Ik ben terug de vrouw op de juiste plek! https://ann-elise.be/fotografie/communie%20lentefeest-2.html

Communiefoto’s Amber door een fotograaf-fotograaf

Eén van de allereerste reportages die geboekt werd door een voor mij onbekend gezin. Ondertussen 4 jaar geleden. Ik mocht de communiefoto’s van Amber haar broer Robbe nemen.

Ze blijven bijzonder die allereerste klanten.

Tijdens reportages als deze voelt mijn werk niet als werk-werk. Het voelt bijna onbeleefd dat ik er geld voor vraag. Ik gebruik vaak de term werk-werk om duidelijk te maken dat het echt wel gefactureerde uren zullen worden. Maar als iemand vraagt of ik gewoon fotograaf of écht fotograaf-fotograaf ben (de vraag komt meestal op huwelijken, en meestal door een nonkel van middelbare leeftijd) dan steiger ik stiekem. Het is vaak het ogenblik waarop ik minnetjes lach. Mijn bergschoenen zouden toch moeten wijzen op ene vorm van professionaliteit en stabiliteit? Wanneer mensen me laten wankelen, bescherm ik mezelf met diepzinnige en dappere nee’s maar meestal hebben ze toch een twijfelkiemzaadje gepland ergens in het noorden van mijn ziel.

Klanten zoals dit gezin dragen bij tot mijn bioactief subsysteem om mezelf te beschermen tegen twijfel en onzekerheid.

Tijdens deze communiereportage op een prinsheerlijke buitenlocatie: Amber. Bruisend en fruitig en ongelooflijk mooi!

Ondertussen is ook Amber haar vormsel al een eindje achter de rug. Gefeliciteerd, lieve, mooie Amber!

Mieke, hartelijk dank voor de weeral heel erg fijne samenwerking! Heel fijn om jullie fotograaf (-fotograaf) te mogen zijn 🙂

Liefs,

ann-elise lietaert

Mag ik jullie verbeelden? Meer info: www.ann-elise.be/fotografie

Benieuwd welke bijzondere fijn kapster Amber haar kapsel deed? Klik HIER!

Lieve mensen uit Lievegem :-) Lentefeestfoto’s voor Amber.

Een zondagmorgen in mei. Ik heb een heel fijne familie voor mijn lens. Ondanks de lange autorit zien Amber en haar gezin er fris en stralend uit.

Ik vind het stiekem egostrelend als mensenvan over de provinciegrenzen komen. Dan groei ik een beetje. Ik vermoed dat als er voldoende mensen van buiten de provinciegrenzen reportages boeken ik voor mijn veertigste de 1 meter 80 bereik 🙂 (nog 4 centimeter te gaan).

communie lentefeest foto
communie lentefeest foto fotograaf Ieper
communie lentefeest foto fotograaf Ieper
communie lentefeest foto fotograaf Ieper
communie lentefeest foto fotograaf Ieper
communie lentefeest foto fotograaf Ieper
communie lentefeest foto fotograaf Ieper
communie lentefeest foto fotograaf Ieper
communie lentefeest foto fotograaf Ieper
communie lentefeest foto fotograaf Ieper
communie lentefeest foto fotograaf Ieper
communie lentefeest foto fotograaf Ieper
communie lentefeest foto fotograaf Ieper
communie lentefeest foto fotograaf Ieper
communie lentefeest foto fotograaf Ieper
communie lentefeest foto fotograaf Ieper

De kledij van de zusjes geven het leven en de beelden een mooie, zachte toets.

We starten aan hun reportage. Twee fijne zusjes praten onderuit terwijl ik leuke, spontane buitenfoto’s neem. Met een picknick in het vooruitzicht hebben de twee reuzenhonger.

De bedankkaartjes werden achteraf richting Oost-Vlaanderen gestuurd.

Hartelijk dank voor het vertrouwen en de heel erg fijne zondagvoormiddag!

ann-elise lietaert

Ook een reportage boeken? www.ann-elise.be/fotografie

Communiereportage Elodie

Dit is de allerallereerste communiereportage na de eerste lockdown. Een prinsheerlijke reportage om mijn seizoen te herstarten want ik had een lief, vrolijk meisje voor de lens.

We struinen samen door de lente en nemen heerlijke beelden.

Al huppelend tussen dekoekoeksbloemen bezorgt ze me een prinsheerlijke dag!

Ook Elodie deed even terug haar eerste communie!

Van harte gefeliciteerd.
Dank je voor het vertrouwen.

Lieve groet,

Ook een communiereportage boeken? Klik hier!

Gezinsreportage: een verhaal dat klopt

Normaal gezien ging ik de communiereportage van Romanie verbeelden. Coronagewijs werd het een gezinsreportage.

Romanie is een prachtig en prinsheerlijk buitenkind! Zo eentje die al zingend de wereld ontdekt. Stiekem deel ik samen met Romanie de liefde voor een wel erg mooie vijfde klasser ;-).

Grote broer Jules heeft iets heel milds en moois over zich. Grote zus Louise is iemand met pit, iemand die precies het zonlicht streelt door haar manier van zijn, iemand naar wie je omkijkt.

Het mooie en fijne aan dit gezin is dat ze zo mooi en echt zichzelf zijn.
Het allermooiste compliment na een reportage? Dat mensen ook de reportage een fijn en leuk moment vonden.

Liesbeth leerde ik de laatste maanden op een andere manier kennen. Ze is iemand met wie ik de laatste tijd ideeën en opvattingen deel. Het fijne aan Liesbeth is dat ze ademt wat ze zegt. Ze brengt een verhaal dat klopt. Echt een prinsheerlijk iemand (net zoals het hele gezin trouwens ;-)).

Heel bescheiden ging Liesbeth van start als ondernemerscoach. Bij Liesbeth wordt er niet geschreeuwd dat je in korte tijd van zero to hero groeit, wat vaak weerklinkt bij sommige andere commerciële coaches. Liesbeth is iemand die vertrekt van de mens achter de ondernemer. Ze gaat mee op zoek naar het potentieel dat je herbergt en laat je bedrijf ontpoppen tot jouw persoonlijk, waardevol project. *


Dankjewel voor het vertrouwen, voor de fijne reportage maar al evenzeer voor de fijne achteraf gesprekken :-).

Veel liefs,

Jij wil prinsheerlijke herinneringen? Fijn! Klik even door naar www.ann-elise

*: Benieuwd naar meer? Klik zeker en vast even door: https://www.liesbethcriem.be