2017 wordt heerlijk!

2016 was voor mij ongelooflijk bijzonder. Een jaar waarin ik (eindelijk) mezelf mocht zijn. Ik heb durven toegeven dat ik mijn werk echt niet meer graag deed. Ik heb keuzes durven maken. Voor het eerst heb ik geproefd hoe geluk en vrijheid voelt en  klinkt. Voor het eerst voelde ik me buiten tijd en ruimte toen  ik aan het werken was.
Het was het jaar van de ont-moetingen. En dit in alle mogelijke betekenissen van het woord. Ik heb prinsheerlijke mensen mogen ontmoeten. Verder was het echt, echt, het jaar van het ont-moeten. De eerste maanden in mijn leven dat ik niet meer moest werken maar mocht werken.
Ik heb mogen mee werken aan fantastische projecten. De oprechte kaartjes van ’t één & ’t ander, de volksverhalenroute, een opdracht rond vredeseducatie voor de provincie West-Vlaanderen, de glasbol van stad Roeselare (ja die glasbol die er in mijn gedachten uitzag als een visbokaal en die bij nader inzien een glascontainer bleek te zijn 😉 ) en daarnaast nog enkele heerlijke, kleine projectjes. Reportages, geboortekaartjes, kerstkaartjes, illustraties, … Vaak vanuit onverwachte hoek zijn de mooiste dingen op me afgekomen (Dankjewel daar voor!!!)
Het is ook het jaar dat we eindelijk de beslissing hebben genomen om de kindjes te veranderen naar de steiner school. Ook al waren we echt wel tevreden over de juffen hier in ons dorpschooltje… maar liefde voor het leven hangt samen met gevoeligheid voor het wonder, voor de natuur, …  en kinderen worden zo makkelijk gevoed met visuele dingen, met uiterlijkheden.  Het voelt gewoon goed dat  Rube zijn eerst gelezen woordje niet “ik” was. In de steiner is het zo mooi om te zien hoe alle zintuigen worden wakker gemaakt. Wanneer je leert kijken met je hart, met je gevoel dan heb je zo’n andere blik op de wereld.  In de steiner wordt de aandacht netjes verdeeld over handen, hart en hoofd. Koningsdale, het steinerschooltje in Ieper,  is zo’n warme plek. Je voelt de uitstraling zoals bij de brandende kachel in de winter.
Vooral in het middelbaar had ik zelf een totaal gebrek aan interesse. Ik was  in gedachten afwezig. Leren op de manier: dit is de vraag, wat is het antwoord, dat heb ik nooit gekund. En ik merk ook nu  dat wanneer ik op deze manier les krijg, het me niet lukt. Wat belerend is kan ik niet verdragen. Misschien vreemd want ik ben enorm kritisch en leergierig. Ik hou van analyseren en doorschouwen.  Katrien, mijn woorddocente, is de meest kritische en de meest eerlijke persoon die ik ken. Ze leerde me opnieuw kleuren buiten de lijntjes. Ze leerde me om opnieuw in het grenzeloze te durven zijn in plaats van van binnen het begrensde, het omlijnde. Met één enkel zinnetje die ik gedurende vier jaar toch wel vrij vaak heb mogen aanhoren toen ik zei dat ik iets niet kon ben ik bijzonder geëvolueerd. “Je bedoelt: ik denk dat ik het niet kan”.
20161207_DSC8344Eindjeaarskaartjes-1ann-elise lietaert.jpg
Voor 2017: laten we met ons allen geloven dat het kan (wat dat dan ook mag zijn)! Wij kijken er naar uit!
 

Mijn kleine dromer en mijn milde filosoof

20161207_dsc8248eindjeaarskaartjes-5kerstkaartje
Het gebeurt wel vaker dat ik mijn boontjes mee neem (bij voorkeur met de Mercedes, hoe kan het ook anders :-)) naar mooie plekken. Soms ver, soms belachelijk dichtbij. Gewoon wat rond lopen, genieten van de omgeving en bovenal de stilte. Rube, mijn oudste zoontje, heeft een soort gevoeligheid voor het wonder. De manier waarop hij naar dingen en mensen kijkt is zo bijzonder. Zijn blik is zo veel meer lyrisch en milder dan de mijne. Iben is een stille dromer, een kleine genieter, een scherp waarnemer met een rijk gevoelsleven. Ik zie het wonder als ik naar mijn boontjes kijk. Mijn kleine, prinsheerlijke filosoofjes.
20161207_dsc8509eindjeaarskaartjes-13kerstkaartje20161207_dsc8287eindjeaarskaartjes-11kerstkaartje20161207_dsc8274eindjeaarskaartjes-9kerstkaartje20161207_dsc8273eindjeaarskaartjes-8kerstkaartje20161207_dsc8243eindjeaarskaartjes-2kerstkaartje20161207_dsc8263eindjeaarskaartjes-6kerstkaartje20161207_dsc8270eindjeaarskaartjes-7kerstkaartje20161207_dsc8241eindjeaarskaartjes-1kerstkaartje20161207_dsc8315eindjeaarskaartjes-12kerstkaartje20161207_dsc8248eindjeaarskaartjes-4kerstkaartje20161207_dsc8279eindjeaarskaartjes-10kerstkaartje

Wondermooie nichtjes

Om mijn tante en oom te bedanken deed ik een kleine shoot met de kindjes van mijn nichtje. Haar kindjes wolkten van enthousiasme! Wat een heerlijke meisjes en wat een heerlijke voormiddag!
20161203_dsc6550decochtendboontjes20161203_dsc6567decochtendboontjes20161203_dsc6575decochtendboontjes20161203_dsc6624decochtendboontjes20161203_dsc6871decochtendboontjes20161203_dsc6950decochtendboontjes20161203_dsc6974decochtendboontjes

En als je geboren wordt op de dag dat je tante de glasbol afwerkt… dan krijg je een eervolle vermelding!

20161216_dsc8642oorlog-container-16container
De glasbol ademt van luchtigheid en woordspelingen maar aan de wortel daarvan: toch wel een soort drama, een soort naïeve ernst over wat er met deze ‘bol’ gaande is.


 
Ik probeer zelf mijn steentje bij te dragen tot een betere planeet en toch… terwijl ik zelf mooie woorden en boodschappen meegeef op de glasbol betrap ik mezelf op zondigen wanneer ik terug net iets minder ‘milieubewust’ bezig ben. We kunnen en mogen niet alles als ontoereikende argumenten van tafel vegen.  Tijdens het werken mijn smartphone   van 2 meter hoog  laten vallen (eigenlijk eerst de lucht ingegooid omdat ik geschrokken was en hem dan laten vallen) met als gevolg dat het grote inspanning vergt om mails  te kunnen lezen en etc op het gebroken schermpje. Terug een klein dilemma en een innerlijk conflict. Het hoofd en het hart hebben soms een ingewikkelde verhouding. Maar de prinses op de erwt in mij is  supergevoelig  voor de stugheid van het materiële bestaan en belooft me pas een nieuwe als hij echt niet meer werkt en alles onleesbaar is geworden. Het analytisch vermogen van een mens kan soms verbluffend groot zijn (als het niet wordt afgeleid door sentimenten en irrationaliteiten 😉 )
Mijn laatste schilderdag was er op de radio een interview met een journalist in Aleppo. Hoe komt het, dat wij mensen, met hersens met zo’n analytisch vermogen, in staat zijn om zo onder de gordel te presteren? Onze moraal is met de jaren gegroeid. We verbranden geen heksen meer, mensen met een handicap hebben rechten, het is meer dan normaal geworden dat kinderen geen lijfstraffen meer krijgen, in veel landen kunnen kinderen naar school. Hier in België kunnen we spreken  van gelijkheid tussen man en vrouw. Als  we 50 jaar terug kijken in de tijd kunnen we spreken van vooruitgang. Ik geloof niet dat de mens slechter is geworden… maar door enorme technische vooruitgang leidt het tot afgrijselijkheden op een veel grotere schaal… Soms is de mens een onvoorstelbaar boosaardig wezen… en zoals Jan Terlouw ooit verwoorde: “het roofdier is in ons, maar door onze grote herseninhoud zijn we kwaadaardiger, gevaarlijker, destructiever dan welk dier ooit.”
Wij mensen kunnen rampzalig destructief zijn, maar dat is gelukkig niet alles. Want net op de dag dat ik container afwerkte was mijn schoonzus aan het bevallen van haar zoontje Isaak. Als ik haar, maar ook mijn andere schoonzussen die onlangs bevallen zijn, zie genieten van hun klein wondertje dan weet je dat de mens het vermogen heeft om inzicht te krijgen in de grootsheid van de schepping. We hebben het vermogen eindeloos lief te hebben.
Mijn nuchtere ik beseft ook wel dat ik met mijn vermogen van liefde de ongelijkheden in de wereld niet kan aanpakken… maar toch…  mijn wens…  voor Rube, voor Iben, voor Isaak, voor al mijn neefjes en nichtjes, voor ALLE kinderen OVERAL op deze wereld: humane tijden.