Een neefje!

julian-1-5Een superleuk geboortekaartje mogen maken voor de geboorte van Julian! Ons neefje. Een klein, supermooi boontje!
 

We zouden samen iets leuks doen…

julian-1
Ik had mijn jongens maandagavond beloofd om samen te bakken. Het was zo’n perfect ‘gelukkig’ momentje. Jutta, ons nichtje, was haar huiswerk aan het maken terwijl mijn jongste zoontje de ingrediënten aan het roeren was. Rube, mijn oudste, was het eiwit aan het opkloppen. Met twee handen, de mixer er zeker niet uithalen. Zo had ik het hem enkele jaren terug al geleerd.
Geen geruzie over wie wat wou doen. Een gezellige oktoberse namiddag. Dacht ik. Tot Rube plots begon te tieren. Hij had het knopje van de mixer willen uitzetten en zijn haar was tussen de kloppers geraakt. Direct stekker uit het stopcontact… maar het kwaad was al geschied. Een heel groot deel van zijn haar was gewoon uit zijn hoofdje gerukt.  Kleine broer aan het schreeuwen, Jutta aan het tieren… en Rube zijn pijn rimpelde door de lucht terwijl hij in elkaar zakte van de pijn, begon te sudderen, schokken, beven…
Ijs er op, gebeld naar dokter en meteen naar spoed… Buiten het haar enkele klein hoofdwondjes. We hebben geluk gehad, het had veel erger kunnen zijn…
Op spoed hadden we de allerliefste verpleegsters en een fantastisch arts (dankjewel dokter Steen!) die mijn boontjesteam (niet alleen Rube maar ook de anderen want we waren allemaal enorm geschrokken) onder hun hoede namen. Er werden chocolademelkjes gehaald voor de kids en na afloop mocht iedereen nog even in de ambulance (met lichten!)… Ik had het gevoel dat waar ik op dat moment in tekort schoot, zij het op een fantastische manier even van me overnamen. Ze zorgden dat ze het alledrie eventjes konden vergeten. Zorg in zijn uitgepuurde vorm! Wat een topteam!
Zelf blijf ik  het beeld voor me zien. In te veel details en altijd dat gevoel dat mijn zintuigen niet in hoge staat van paraatheid verkeerden alhoewel ik direct gehandeld heb… Het idee dat ik dit voorkomen had kunnen hebben slaat me in het gezicht. Keihard. Telkens opnieuw. Dat ik hem nooit had mogen het eiwit laten opkloppen. Ik had hier nooit het gevaar van ingezien. Niet op deze manier.
Daarom aan alle mama’s, kleuterleidsters, juffen, .. wees super alert als je kindjes hier mee laat helpen! Iedereen reageert verrast, bijna iedereen zegt dat ook hun kindjes dit af en toe doen… Let op! Voor hun haar, touwtjes aan hun truien!  Ik blijf het beeld voor me zien… blijf zijn gegil, rauw van de pijn, horen…

Op zoek naar vrede…

5-vredeseducatie
Oorlog is niet heldhaftig. Oorlog is niet heroïsch. Oorlog is geen avontuur. Geen spelletje. Oorlog is rampspoed. Tragiek. Rottigheid. Pijn. Angst. Lijden. Dood. Oorlog is waanzin. Oorlog is krankzinnig. Oorlog is … moeten vluchten.
Vluchten. Alles achterlaten. Je hele hebben en houwen, bestaat er een dramatischer gebaar van afscheid?  Hoe verscheurd moet je je niet  voelen? Letterlijk en figuurlijk het dak achterlaten dat je ooit beschut en beschermd heeft omdat ijzige winden blazen door wat misschien ooit warm en veilig is geweest. Angst die zich naar binnen klauwt… én het verhaal dat er een plek bestaat waar mensen vredevol met elkaar samenleven (ik hoef er geen tekening bij maken dat dit vaak niet overeenkomt met de realiteit als ze deze plek dan toch bereiken). En dan doet de duivel je een voorstel. In ruil voor geld, een boottochtje naar de betere wereld.
Men gaat uiteindelijk vrij ‘discreet’ om met het aantal kinderen die nog steeds dagelijks sterven op zee. De waarheid doet de duivel blozen…
 

Reflecterend illustreren

2-vredeseducatieIllustreren draagt bij tot reflectie…
De geschiedenis wordt niet gemaakt door de massa, door de bevolking, maar toch pleiten we op bepaalde vlakken zo goed als allemaal schuldig. We geloven wat we willen geloven.
Kant verwoordde het tweehonderd jaar terug: ‘Heb de moed je van je eigen verstand te bedienen’. Als sociale media ons dan al iets duidelijk maakt is het dat we leven in een tijd van overvloed aan informatie. Het is belangrijk om kritisch na te denken bij alles wat we zien of horen.  Luisteren, lezen, beleven zijn enkele vaardigheden die ons kunnen  helpen in de zoektocht naar  correcte, juiste en relevante gegevens. …
Enkele weken terug zag ik tijdens de lessen repertoirestudie een mockumentary. Het was zo confronterend, hoe vlug mijn geloof in de werkelijkheid begon te wankelen. Hoe vlug ik geloof hechtte aan wat ik zag terwijl ik wist dat het eigenlijk niet kon kloppen. Bijzonder confronterend omdat ik vind dat we van de wereld en lelijke plek maken als we maar blijven oordelen en veroordelen zonder onze bronnen te checken. Nog meer confronterend als ik realiseer dat het start met een cliché: ik moet eerst en vooral bij mezelf beginnen.
Weet je, we geven als samenleving een heerlijk geschenk aan kinderen (maar ook aan de maatschappij) wanneer we hen leren nuanceren, hen meegeven dat oorlogsverhalen ook de dag van vandaag zo complex zijn dat we moeten opletten om te veralgemenen. Troon hen mee naar musea! Stel hen kritische vragen!  Die kinderschoudertjes hebben echt wel ambitie! Ze willen meer dan ze alleen maar ophalen!
www.west-vlaanderen.be/vredeseducatie
https://www.facebook.com/WOIindeklas

Vredeseducatie

4-1-vredeseducatieIk, die zo hou van mooie dromen, heb de laatste weken en maanden mijn hoofd gebroken over wat voor vele mensen een nachtmerrie was en nog steeds is. Oorlog.
Voor de provincie West-Vlaanderen mocht ik enkele illustraties maken in het thema van herinneringseducatie rond WO I. Een bijzonder boeiende opdracht maar tegelijkertijd enorm confronterend. Vooral als je ziet en leest wat er ook de dag van vandaag nog steeds gebeurt.
Hoe is het mogelijk dat we niet meer leren uit de geschiedenis? Dat geweld bij mensen steeds opnieuw een gigantische grootte aanneemt? De kruistochten, de heksenvervolging, de wereldoorlogen, het conflict in de Gazastrook, wat er nu met IS aan het gebeuren is… Bizar, maar waar macht groeit, daalt de moraal. De meeste mensen hebben waardebesef. Kennen mededogen, medelijden, … Hoe komt het dat deze waarden en daaruit voortvloeiende normen verdwijnen? Wanneer komt de draak uit de mouw?
Het verhaal van elke oorlog zou er één moeten zijn met een onmiskenbare vredesboodschap. Aan de hand van herinneringseducatie, verantwoorde herinneringen, draagt onze provincie hier toe bij. Leren uit het verleden met als vooropgesteld doel ‘respect’.
Het verwondert me als ik soms lees wat ik lees op sociale media. Hoe kan het dat het humane nog zo vaak geschonden wordt? Menselijke waardigheid… en soms wordt er geschreeuwd van rechts dat eigen volk op de eerste plaats komt (wat er op volgt wil ik hier zelfs niet typen)… maar hoe kunnen mensenrechten links of rechts zijn? Ze zouden geen onderdeel mogen uitmaken van een politiek debat. Net zoals je geen godsdienst kan aangrijpen om kanonnen en bommen te laten bulderen. Vaak tot afschuw van vele anderen die hetzelfde geloof belijden.
Met dit kaartje wou ik duidelijk maken dat ook de vijand een mens is van vlees en bloed. Een mens die meestal niet op eigen initiatief meevecht. Iemand die kan sneuvelen. Iemand die met hart en ziel verlangt naar vrouw en kind. Met huid en haar bij hen zou willen zijn. De man van. De vader van. Het verdriet aan beide kanten is vaak even groot.
www.west-vlaanderen.be/vredeseducatie
https://www.facebook.com/WOIindeklas