Winterse reportage

Ook onderweg naar deze reportage even verdwaald binnen de mogelijke tijd.

Je hebt oneindig veel mensen die op oneindig veel wegen oneindig verdwalen. Maar ik ben er wel oneindig bijzonder goed in. Ik vermoed dat verdwalen  een weerspiegeling is van een weerspiegeling van een metafoor die mijn leven weerspiegelt.

Als ik een jaarverslag over mezelf zou schrijven, zou ik er vast in opnemen dat het de bedoeling is dat 2019 me richting geeft.  Misschien moet ik dit alsnog doen. Samen met het gezin mijn toekomst vastleggen. Met een begroting er bij, dan weten we meteen wat we aan mijn persoonlijke groei willen spenderen (misschien moeten we investeren in een groots navigatiesysteem maar dan mislopen we misschien al die mooie plekjes en al die schone mensen die we al dwalend ontdekken). Maar goed, dat bespreken we dus nog even intern. En nadat we tot een besluit zijn gekomen houden we een algemene vergadering om alles goed te keuren.

Misschien wordt ons volgende kerstkaartje dan wel een jaarverslag, met een terugblik op het voorbije jaar. En uiteraard stuurt iedereen dan ook zijn eigen jaarverslag naar mij op. Dat zou uitermate solidair zijn.

Deze reportage stond ook in het teken van een kerstkaartje. Geen jaarverslag nodig. Ze houden alles in dezelfde trend aan. Houden van elkaar, genieten van het buiten zijn en van een grenzeloze warmte.

Dank je voor de fijne reportage!

ann-elise lietaert fotografie eindejaar kerstkaartjes-10

ann-elise lietaert fotografie eindejaar kerstkaartjesann-elise lietaert fotografie eindejaar kerstkaartjes-7ann-elise lietaert fotografie eindejaar kerstkaartjes-6

www.ann-elise.be

Een symbolische reportage

Deze reportage gaat door op een plek waar ik in de tussentijd wel even durfde vertoeven. De vroegere boerderij van mijn grootouders die ik nooit heb gekend.

Hij stond al een tijdje leeg en te koop. En ik kon het niet nalaten om er soms even te stoppen. Het huis binnen te gaan, de muren te strelen, … Me laten wegzinken in een soort stilte. En dan het gevoel van een soort lomige dromerigheid van iets wat je nooit hebt gekend, een stukje identiteit die je hebt van horen zeggen. Uit verhalen. Als kind droom je de mensen die je niet hebt gekend er gewoon bij. Maar sowieso blijft het wel een leeg plekje.

Binnenkort volgt er een nieuw hoofdstuk met allure voor mijn zus en haar gezin. Mijn tante kocht de boerderij terug en mijn zus en haar gezin gaan er wonen.  Het voelt fijn en symbolisch om te weten dat de cirkel op deze manier rond is. De boerderij wordt behouden! Met aandacht voor wat was en liefde voor wat komt.

Deze lieve, kleine meisjes zijn de dochtertjes van mijn nichtje.  Gedurende de verbouwingen wordt er over de beide generaties heen samen gewerkt. Mijn zus en haar gezin en mijn nonkel en tante.  Mijn nichtjes (nichten klinkt trouwens zo hard, bestaat er geen liever of warmer woord?) en mijn ene nichtje haar kindjes komen dus ook met regelmaat terug op de boerderij.

Een symbolische reportage zeg maar.

Dank je voor de fijne zondag en het vertrouwen!

 

ann-elise lietaert fotografie eindejaar kerstkaartjes-5ann-elise lietaert fotografie eindejaar kerstkaartjes-2ann-elise lietaert fotografie eindejaar kerstkaartjes-3ann-elise lietaert fotografie eindejaar kerstkaartjes-4ann-elise lietaert fotografie eindejaar kerstkaartjes-6ann-elise lietaert fotografie eindejaar kerstkaartjes-7ann-elise lietaert fotografie eindejaar kerstkaartjes-8ann-elise lietaert fotografie eindejaar kerstkaartjes-9ann-elise lietaert fotografie eindejaar kerstkaartjes-10ann-elise lietaert fotografie eindejaar kerstkaartjes-11ann-elise lietaert fotografie eindejaar kerstkaartjes-12

ann-elise lietaert fotografie eindejaar kerstkaartjesann-elise lietaert fotografie eindejaar kerstkaartjes-13ann-elise lietaert fotografie eindejaar kerstkaartjes-14ann-elise lietaert fotografie eindejaar kerstkaartjes-15ann-elise lietaert fotografie eindejaar kerstkaartjes-16

www.ann-elise.be

 

 

Motie van wantrouwen (#gebrekaankous)

sok1ske

Zo af en toe kan ik  veel wantrouwen voelen tegenover een bepaalde situatie.

Ooit een poetsvrouw gehad en ik verdacht haar er van dat ze sokken ontvreemde. We waren altijd keiveel sokken kwijt. En weet je wat echt opmerkelijk was? We waren nooit een ‘paartje’ sokken kwijt maar van elk paar steeds eentje. Eén groene kous, één stippeltjeskous, één zeurkous,  één geitensok, één ananaskous, …  Net alsof “iemand” sokken spaarde voor haar of zijn collectie.

Nu weet ik ondertussen dat de poetsvrouw er niets mee te maken had. Het is hoogstwaarschijnlijk mijn man, Jona, die gewoon de sokken ergens verstopt en die dan, uiteraard om mij te verrassen,  ergens een sok legt. Hij weet dat het geluk voor mij in de kleine dingen zit en ik denk dat hij denkt dat ik dan gelukkig ben omdat ik die sok eindelijk terug vind.

Maar  de weegschaal is niet in evenwicht want de frustratie over onze lade ‘kousen zonder vriendje’ en het gebrek aan kousen is veel groter dan het geluk van het terug vinden van één sok…

Dus, lieve Jona, als mijn vermoeden klopt, wil je die sokken gewoon in de wasmand laten liggen?

Hartelijk dank,

Zeurkous Lies

#GebrekAanKous

herfstige, kerstige reportage

Een heerlijke kerstreportage. Een tegenvaller wat het weer betrof, dat wel. Want dit was echt wel een gure, winderige najaarsdag. Dan maar even knopje in het hoofd omdraaien.  En met ‘in the mood’ van Glenn Miller in mijn hoofd trokken we in plaats van de wijde wereld een plaatselijke hangar in.

Inalien had ik al eerder voor de lens. Zo’n fijn meisje!  Echt zo’n persoontje die oprecht lacht, eentje die door de regen huppelt en danst in de gierende wind.  Die me vertelt wat ze een leuk vindt,  liever niet doet en zelf constant met ideeën komt aandraven.

Het zijn ook altijd fijne gesprekken met haar mama. Zelf is ze dansjuf tot de veertiende macht, maar dan vind ik het zo mooi als ik haar hoor zeggen dat haar dochtertje misschien net meer van tekenen houdt dan van dansen. Maar dat dit best ok is. En dat is ook écht.   Een kind is geen klei, je boetseert niet zomaar een kopietje van jezelf.   Veel meer zijn ze een stuk hout. En al wat er in zit, moet je er gewoon uit halen. Geduldig kijken naar het hout, niet te veel wegkappen. De lijnen volgen om te zien waar het hart klopt…  en dan klopt het gewoon 🙂  Dat merk je aan deze fijne meid!

Dank je voor de fijne namiddag!

 

kinderfotografie ann-elise lietaert poelkapelle retrofotografie-4kinderfotografie ann-elise lietaert poelkapelle retrofotografie-5kinderfotografie ann-elise lietaert poelkapelle retrofotografie-6kinderfotografie ann-elise lietaert poelkapelle retrofotografie-7kinderfotografie ann-elise lietaert poelkapelle retrofotografie

www.ann-elise.be/fotografie 

En voor al die (kleine) dames en (jonge) heren die van dansen houden: https://www.donatha.be

 

 

 

Kidsreportage: terugblik op de herfst

Die dag ging ons Rube naar JNM en ik had zelf terug een uurtje tussentijd voor ik deze fijne reportage had.

Lezen en mensen kijken dus. Luisteren naar de wind die in de bomen scharrelt en genieten van de zon. Kijken hoe een kind blaadjes in de lucht gooit en kijken hoe ze wegwaaien. Kijken naar moeders en vaders…

En dan komt er een man naast me zitten. Armen om zijn schouders geslagen. Alsof hij het midden op die zonnige herfstmiddag koud had.  Ik ben altijd benieuwd naar het verhaal achter mensen waardoor het me soms moeite kost om niet naar iemand te zitten staren. En daarnaast vind ik mensen vaak gewoon ongelooflijk mooi. Ik kan uren zitten kijken naar iemands kaaklijn, of ik kan onder de indruk zijn van hoe iemand glimlacht, of ik kan niet stoppen met kijken hoe het zonlicht in iemands haren speelt. Als manlief mee is krijg ik vaak een kortaangebonden mededeling dat ik weer aan het staren ben.  Hij vermoedt dat menig mensen mijn gestaar verkeerd kunnen interpreteren.

Maar dus, als ik staar, no worries ik vind jullie dus gewoon maar mooi, niet meer en niet minder dan dat. Maar toch, als ik word betrapt op mijn gluren dan voelt het een klein beetje alsof ik een spel verloren heb. Verloren. Van mezelf, van mijn nieuwsgierige genen. Van mijn ogen die steeds alles willen zien.  Maar goed, de moraal (moraal kun je het eigenlijk niet noemen) van het verhaal was dat de man naast me vroeg of ik ‘scheldwoord’  wou stoppen met staren. Dan maar niet vertelt dat ik nieuwsgierig was naar zijn verhaal en dat ik vond dat hij een speciale neuslijn had. Ook niet gezegd dat ik wel wou luisteren, dat het misschien kon opluchten.  En ik durfde al helemaal niet meer opkijken naar zijn boze buitenkant en zijn verdrietige binnenkant.

En zo kwam het dus dat ik netjes de krant zat te lezen en geen mensen zat te kijken op het moment dat dit fijn gezin arriveerde.

Naar deze fijne bende mocht ik een vol uur kijken zonder me schuldig te voelen. Kijken, bijstellen, afduwen.  En terwijl ik bezig was voelde ik mooie beelden bovendrijven. De zon die door de bomen speelde en hun haren oplichtte.  En dan dat brandpunt van verhoudingen. Van kijken,  persoonlijkheden en verhalen kunnen en mogen vastleggen.

Zalig!

Drie héél fijne kinderen voor mijn lens en twee fijne dames als gezelschap!

Dankjewel voor het vertrouwen! Het was terug een prinsheerlijke, fijne herfstreportage!

kinderfotografie ann-elise lietaert poelkapelle retrofotografie

kinderfotografie ann-elise lietaert poelkapelle retrofotografie-2
geen zus 🙂 maar de mama van deze twee mooie meiden en plusmama van deze knappe kerel

kinderfotografie ann-elise lietaert poelkapelle retrofotografie-12kinderfotografie ann-elise lietaert poelkapelle retrofotografie-11kinderfotografie ann-elise lietaert poelkapelle retrofotografie-10kinderfotografie ann-elise lietaert poelkapelle retrofotografie-6

kinderfotografie ann-elise lietaert poelkapelle retrofotografie-8kinderfotografie ann-elise lietaert poelkapelle retrofotografie-5kinderfotografie ann-elise lietaert poelkapelle retrofotografie-3

kinderfotografie ann-elise lietaert poelkapelle retrofotografie-7

 

www.ann-elise.be/fotografie

 

Herfstig mooi

Een heel fijne reportage. Een cadeau voor de jarige vanwege haar drie dochters. Geen zon die dag, maar met de warmte van deze vier dames had ik écht wel het gevoel dat er iets gigantisch aan het schijnen was.

Op stap met deze dames is wandelen een vorm van nadenken. Kostbare herinneringen de kans geven om op te duiken als goeie oude bekenden.  Naar elkaar kijken, luisteren, verwonderd kijken wanneer een jeugdzonde wordt opgebiecht of instemmend knikken wanneer hetgeen dat opgebiecht wordt zich al bevond in het collectief geheugen.

Een prinsheerlijke reportage dus! Weeral 🙂

Dank je voor de fijne namiddag!

181101_DSC2252- Claudine
herfstreportage ann-elise lietaert
181101_DSC1901- Claudine
gezinsreportage

181101_DSC1955- Claudine181101_DSC1972- Claudine181101_DSC1986- Claudine181101_DSC2034- Claudine181101_DSC2149- Claudine

www.ann-elise.be/fotografie