Doopreportage: een even gezin :-)

Het fijne aan zelfstandig zijn is dat je zelf kunt bepalen wat je doet. Cake smash en andere toestanden staan duidelijk gestockeerd op mijn ‘neen’-lijstje. Bij andere reportages beslis ik afhankelijk van mijn gevoel.

Bij doopreportages heb ik ook steeds wat twijfel. Maar het mailtje dat ik kreeg zag er superlief uit en de dame van wie ik het mailtje kreeg was één van de kinderen waar mijn mama als onthaalmoeder nog voor gezorgd had. Eén van mijn beste vriendinnetjes als tweejarige.  Daar kon ik geen ‘neen’ op zeggen.

Wouter, Nele en Louis kwamen vooraf even langs. Echt een pracht gezinnetje. Je voelt de warmte die om hen heen hangt. Mensen met een supermooi hart, echt mooi tot in alle vertakkingen er van!

Op de doopviering had ik het zelf vaak moeilijk. De mama van Nele is gestorven maar was ongelooflijk aanwezig op de dienst. Op een mooie, zachte, lieve manier. Onlangs las ik ergens dat er moed nodig is om gelukkig te zijn, ik moest aan Nele denken. Aan haar manier van in het leven staan.

 

In de kerk had ik zelf een bijzonder gevoel, ik geloof al een tijdje niet meer in het instituut kerk. Maar daar, tijdens de doopviering, voelde ik zoveel liefde, zoveel kracht dat ik het gevoel had dat er iets bovennatuurlijks aanwezig was.  Ook de priester, die de kinderen zo in de viering betrok (ze mochten de klokken luiden nadat Louis gedoopt was!) had echt iets Goddelijks!  Ook de mensen die er bij waren straalden liefde uit.

fotograaf fotorafie ann-elise lietaert-4fotograaf fotorafie ann-elise lietaert-5fotograaf fotorafie ann-elise lietaert-6fotograaf fotorafie ann-elise lietaert-7fotograaf fotorafie ann-elise lietaert-8fotograaf fotorafie ann-elise lietaert-1fotograaf fotorafie ann-elise lietaert-2

 

Louis is een prinsheerlijk, vrolijk kereltje dat constant lacht! Ook tijdens zijn doopviering was het heerlijk om te zien hoe hij het met een glimlach alles intens beleefde! Heerlijk!

fotograaf fotorafie ann-elise lietaert-9fotograaf fotorafie ann-elise lietaert-10fotograaf fotorafie ann-elise lietaert-11fotograaf fotorafie ann-elise lietaert-12fotograaf fotorafie ann-elise lietaert-13

Samen zijn ze een gezinnetje dat ongelooflijk straalt.  Je hebt gezinnen voor wie het over waarden, emotie gaat. Dat zijn de gezinnetjes met een glanzende, stralende uitstraling.

fotograaf fotorafie ann-elise lietaert-14fotograaf fotorafie ann-elise lietaert-15fotograaf fotorafie ann-elise lietaert-16fotograaf fotorafie ann-elise lietaert-17fotograaf fotorafie ann-elise lietaert-18fotograaf fotorafie ann-elise lietaert-19fotograaf fotorafie ann-elise lietaert-20fotograaf fotorafie ann-elise lietaert-21fotograaf fotorafie ann-elise lietaert-22fotograaf fotorafie ann-elise lietaert-23fotograaf fotorafie ann-elise lietaert-24fotograaf fotorafie ann-elise lietaert-25

Rube, mijn zoontje, benoemde onlangs iemand als ‘oneven’. Hij legde uit dat je mensen hebt die ‘even’ zijn, waarmee hij “echt en oprecht” bedoelde en mensen die ‘oneven’ zijn, waar hij in zijn omschrijving  vooral bedoelde dat ze gericht zijn op het materiële en ze eigenlijk een soort leegte hebben.

Wel, Nele en Wouter, mijn zoon zou zeggen dat jullie een even gezin zijn!

 

www.ann-elise.be/fotografie

 

Huwelijksfotograaf: Deborah & Steven

 

Met huwelijken heb ik altijd zenuwen, ben ik erg bang dat ik iets fouts ga doen. ‘S morgens ontdekte ik dat er in mijn laptop geen SD-kaartjes passen. Normaal neem ik mijn laptop niet mee naar huwelijken, dit keer wel. Paniek, tegen ’s avonds moest ik enkele foto’s kunnen afleveren. Uiteindelijk manlief het halve land laten doorkruisen om een kaartlezertje voor me te halen, later wees broerlief me er op dat er wel gewoon een SD-kaartje in mijn laptop past.  Ik denk dat mijn man talent heeft voor de liefde.  Toen mijn broer zei dat zijn tocht doorheen Belgenland opzoek naar een kaartlezer niet nodig was, heeft hij gewoon even met zijn hoofd geschud, lief geglimlacht en er niets meer over gezegd. Was het omgekeerd geweest dan was ik nu waarschijnlijk nog bezig over ‘die keer dat hij zo overdreven lachwekkend melodramatisch deed’. Ik hoop dat mensen kunnen bijleren. En ik hoop dat ik op een dag leer om even liefdevol en vergevingsgezind als mijn wederhelft te zijn. Dat lijkt me een wonderschoon talent.

Liefde dus. Dit was ook het kernwoord van deze reportage.

Ik doe in principe  geen kerkelijke huwelijken. Maar principes brengen mensen nooit verder, dus op 1 september fotografeerde ik een kerkelijk huwelijk :-). Het huwelijk van Deborah en Steven.

huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare15

Deborah en Steven. Steven en Deborah.

Je ziet dat hij dol is op haar, en zij op hem. Alles lijkt te glimlachen als ze elkaar aankijken. Zij heeft iets stoers en iets zachts tegelijk. Hij heeft een vrolijke kijk op het leven. Hij houdt haar stevig vast. Trots. Duidelijk dat die elkaar al lang kennen. Dat zie je gewoon.

huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare1huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare2huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare3huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare4huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare5huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare6huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare7huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare8huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare9huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare10huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare11huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare12huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare13huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare14huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare17

huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare1-2huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare18huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare19huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare20huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare21huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare22huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare23huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare24huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare25huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare26huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare27huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare28huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare29huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare30huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare31huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare32huwelijksfotograaf ann-elise ieper roeselare33

 

1 september 2018. Een dag die baadt in het zonlicht, waarop vogels vrolijk fluiten, met mensen die oprecht van elkaar houden, heel veel mensen die houden van deze mensen die oprecht van elkaar houden, een schepen  die in enkele minuten een outdoor burgerlijk huwelijk regelt, een bruidsjongetje die wel heel erg fan was van de sluier… Wat kan men zich meer wensen?

 

www.ann-elise.be/fotografie 

 

 

Begroetingen op ongemakkelijke wijze

Mijn afpeilmodus bij begroetingen is gigantisch. Ik ben al enkele maanden aan het observeren en het analyseren op welke wijze ik mijn klanten, vrienden en kennissen het best begroet.  Want vaak in het midden van mijn chaos weet ik het zelf ook niet meer. Standaard geef ik een hand aan klanten maar soms krijg ik een knuffel of een zoen. Dan heb je net aan de partner een hand gegeven en ga je al zoenend het rondje af. Dan heb ik altijd een oeps-autch-milslukt-gevoel.

Maar de vraag is… hoe begin je? Of laat je de ander kiezen? Want sowieso kom ik af en toe in een ongemakkelijke situatie terecht…  En na een persoonlijk marktonderzoekje blijkt dat ik niet de enige ben…

Ik koester zo een diepe bewondering voor mensen die altijd meteen weten hoe ze me moeten begroeten en dit direct duidelijk maken “hoe” ze het willen doen.

Eigenlijk zouden we ons moeten onderscheiden. Iemand met vb. een hippe pet of een stijlvolle hoed is bijvoorbeeld ‘het teken’ dat deze persoon als begroeting gekust of geknuffeld wil worden. Heb je iemand die liever gewoon even knikt dan draagt deze persoon een knikkerzakje uit de voering van zijn zak. De laagste in initimiteitsvorm in ontmoeting wordt gerespecteerd maar wil die persoon bij iemand anders toch overgaan tot een vorm van meer intimiteit dan kan dit.

Zelf ben ik er momenteel nog niet uit wat ik het liefste heb. Even mezelf geobserveerd en het is ook echt afhankelijk van hoe ik me voel. Soms heb ik zin om heel de wereld te knuffelen en andere dagen gaan mijn nekharen rechtovereind staan als iemand – die dat volgens mij niet zou moeten doen – te familiaal met me omgaat.

Enkele mogelijkheden op een rijtje:

GEWOON HALLO ZEGGEN 

zwaai

Ik heb vb ook goeie vrienden en familie die ik zonder iets te doen begroet… Uit gewoonte of omdat zij niet weten wat ze moeten doen en ik ook niet…

Begroeten… Maar wat zeg je dan hé,

“Dag” vind ik bijzonder oud en grijs klinken,

“Hallo”: is zo afhankelijk van de context en de intonatie….

“Hoi” te Hollands

Meestal zeg ik zelf “hey-hoi” (omdat ik soms in Nederland workshops volg en ik dan mijn begroeting niet moet omdenken).

HANDEN SCHUDDEN

Altijd een moeilijk verhaal. Vaak heb je mensen die net iets te lang vasthouden, of mensen met klamme handen of mensen zoals ik, die links zijn, en in hun chaos (of omdat ze op dat moment toevallig hun fototoestel in hun andere hand hebben) een linkerhand geven. Of slappe handjes. Of mensen die bijna mijn hand verbrijzelen en door wie ik me dan bijzonder fragiel voel.

Scan-62.jpg

KUSSEN

Scan 64Ik had mezelf voorgenomen dat dit vanaf nu mijn begroeting zou zijn. Eén kus! Maar dan moest ik naar de gynaecoloog en ik vond het heel vreemd om hem een kus te geven. Ik heb één keer iemand die ik ‘redelijk goed’ kende tijdens mijn experimenteerperiode in de supermarkt ook een kus gegeven en ik had het gevoel dat het meer verwarring veroorzaakte dan duidelijkheid.   Moraal van het verhaal is dat je je eigen regels kunt bedenken maar het is belangrijk dat je ze binnen de kortste keren ook weer schendt.

Enkele tips vanuit mijn kusperiode:
Hou het zo kort mogelijk!  In West-Vlaanderen hebben we er geen duidelijk afspraken rond. In één kusronde is het aantal kussen geen constante.  Het veiligst is om steeds uit te gaan van één zoen. Dan ben jij alvast degene niet die de lucht staat te zoenen.

Indien langharig: doe je haar in een staartje wanneer je mij kust. Wanneer ik anderen kus merk ik dat ze soms  haar van mij op hun tanden hebben. Uit ondervinding weet ik dat het niet fijn aanvoelt – maar ik ben er zeker van dat een beetje haar op de tanden nooit fout kan zijn waardoor ik uit liefdevolle toewijding voor iedereen die ik ken en kus mijn haar gewoon los laat hangen. (Een piepkleine vorm van subtiele zelfverheerlijking :-))

HIGH FIVE EN VUISTJE

Scan 61Een high five en vuistje gebruik ik uitsluitend nog bij kinderen. Ik had onlangs iemand die een high five wou geven (lees die wou dat ik hem een high five gaf) maar een High five is gewoon soms te hoog, dan moet ik beginnen springen en ik ben al niet zo bijster elegant, dus deze gebruik ik enkel en alleen maar als ik zeker ben dat ik de grootste ben.

KNUFFELEN

Scan-59.jpg
Knuffels zijn bij mij  normaal enkel voor kinderen en enkele goeie vrienden. Maar op reis een vreemde geknuffeld… daar word je op één of andere manier toch wel echt gelukkig van… Misschien moet ik wel vaker vreemden knuffelen.

Ah, misschien moeten we met onze provincie eens collectief losgaan over de manier waarop we mensen begroeten. Zo een standaardprocedure. Want hoe goed ik ook mijn best doe, de gênante momenten sijpelen terug binnen… Deze week alleen al terug 2 keer ( ja, tuurlijk, we hebben een familiemis gehad :-)).

Ondertussen probeer ik er creatief mee om te gaan. Binnenkort maak ik bijvoorbeeld een keuzelijstje op mijn boekingsformulieren zodat klanten gewoon kunnen aangeven op welke manier ze begroet willen worden.

Ik groet u,

Liefs,

Ann-elise

Kidsreportage

kidsreportaga ann-elis lietaert 6

Ik hou van dingen die vallen. Van valavond.Van Pasen en Pinksteren die op één dag vallen, van mijn frank die valt (ook al is hij soms net dat ietsje te laat)… Van zelf vallen, uiteraard in ‘goeie’ aarde. Van de herfst met zijn bladeren die vallen in het tegenlicht van de najaarszon.

Herfst. Er is opeens weer zoveel meer om van te houden als de herfst komt. Het mag ook allemaal iets minder uitbundig dan in de zomer. Soms heb ik het gevoel dat de herfst mijn melancholie, mijn gebrek aan charisma en welsprekendheid even onder zijn hoede neemt.

Ik hou nog meer van de avond die valt in de herfst , of het moment er net na, het uur van de schemering, wanneer kastanjes zachtjes naar beneden ploffen en de wereld geurt naar humus, naar boslucht.

Bij herfstreportages heb ik altijd het gevoel dat ik even mag verpozen in tussentijd.  Vaak voel ik een overvloeiende dankbaarheid omdat alles zo prinsheerlijk mooi is.

Ook hier weer een fijne reportage.

Kleine voetjes die vrolijk rond trappelen, handjes die wriemelen. Kinderoogjes met twinkelingen. Hartjes die lachen als veertjes en een mama die ongelooflijk trots haar kroost gadeslaat!

 

kidsreportaga ann-elis lietaert 5kidsreportaga ann-elis lietaert 4kidsreportaga ann-elis lietaert 3kidsreportaga ann-elis lietaert 2kidsreportaga ann-elis lietaert 1

Dank je voor de fijne voormiddag!

Ann-elise

www.ann-elise.be/fotografie