Liefdesreportage van mijn memo-osteopaat-vriendin

Ilse. Mijn memo-ostheopaat-vriendin. Als ik bij haar langs ga ben ik nadien steeds vergezeld van een geel memootje met daarop een goed boek, een fijne gedachte of een website die ik even moet bezoeken.

Ondertussen ken ik haar 10 jaar. Zij is degene die me herinnert aan de waarde van het langzaamaandoen doen en degene die me leert zelfcompassie te kweken.

Degene die vraagt hoe het is en luistert hoe het gaat.
Degene die in het coronatijdperk lieve berichtjes de wereld instuurt.
Degene met woorden van advies en wijsheid.

Om hun 10-jarig huwelijk te vieren verraste Ilse haar man met een fotoreportage eind november.

Op de beelden zie je gewoon hoe intens ze genieten van elkaars gezelschap. Er is zoveel genegenheid en bewondering voor elkaar.


Voor mij zalig om met Martijn en Ilse een namiddag op stap te gaan. Voor de gelegenheid had ik thee en chocolade mee voor onderweg. Liefde mag gevierd worden.

Ondertussen deed ik al enkele reportages samen met hun gezin. Van die reportages die me zo heel genegen zijn.

Hartelijk dank voor het vertrouwen en de fijne, winterse namiddag!

Heel veel liefs,

www.ann-elise.be/fotografie

De kleindochter van tante Mietje I gezinsreportage met een gouden gloed

Vandaag, op professioneel werkloos fotografenvlak, echt een baaldag. Het gevoel alsof ik de keeper ben in een dartclub (en dat voelt echt niet goed, ik zweer het je).

Ik zeg tegen mezelf dat ik het loslaat maar ik voel dat ik daar niet zo goed in ben. Ter compensatie heb ik zin in zo’n heerlijke frisse warme wafel met ongelooflijk veel chocoladesaus en ijs. Rode wijn. Een pater (bier). Uit Westvleteren. Maar ook deze gedachtes probeer ik los te laten…

Achteroverleunen. Loslaten. En ondertussen kijken naar de dingen die mijn leven wel glans geven.

Dankbaarheid, energie en voldoening krijg ik bijvoorbeeld van mooie reportages.
Deze reportage vond plaats eind november. Het was een vrij korte reportage maar het resultaat waren beelden met een gouden gloed.

Een reportage van de kleindochter van mijn oma haar zus. Voor mij best wel bijzonder. Haar oma was mijn meter, mijn tante Mietje. Als kind ging ik er vaak over de vloer. Ook later wipte ik er af en toe binnen. Het was zo’n plek waar je niet buiten kwam zonder iets gegeten of gedronken te hebben.

Haar oma en mijn oma. Ze waren een fijn duo. Heerlijk om te kunnen luisteren naar hun gesprekken. Heel mooi ook als zussen hun leven lang ook gewoon beste vriendinnen kunnen zijn. Tante Mietje hield van winkelen mijn ‘mamie’ hield van autorijden. Heel vaak gingen ze samen op pad.

Ondertussen zijn haar oma en mijn oma er beiden niet meer.

Heel fijn om iets heel moois van tante Mietje voor mijn lens te hebben. Eén van haar kleinkinderen en haar gezin…

Dankjewel voor het vertrouwen!
Liefs,

www.ann-elise.be

Een regendansje in november

Schoolvrije dagen. We hebben ze momenteel in grote hoeveelheid. Tegenwoordig ben ik meer fan van lesvrije dagen. Nog meer dan anders zijn ze een zonnetje in mijn nu wel erg lege agenda. De weekends en de paasvakantie voelen heel anders dan de met opdrachtgevulde dagen.

Even leek het er op dat ik best een heel goeie thuisjuf zou zijn. Ik leek mezelf nogal aardig te overschatten. Nu ben ik van mening dat thuisonderwijs dan toch niet zo romantisch is. Ook kinderen hebben nood aan sociale contacten. Aan vriendjes om zich heen. Het thuis-les-concept vraagt best wel veel van mijn twee kanjers. Troostend leg ik mezelf en hen uit dat het voorlopig is. Dat het enkel in de voormiddag flink doorwerken is. Dat we gelukkig een grote tuin hebben. Dat het mooi weer is. Dat we nog een fietstochtje kunnen maken. Dat we nog steeds chocolade hebben. ’s Avonds vertellen we wat er ’s morgens in de les is gebeurd. Fijn om even ons hart te kunnen luchten bij elkaar :-). Bij mezelf verontschuldig ik me ook elke avondjes even voor het feit dat ik ondanks de vrije tijd er toch niet in slaag om dat huis van ons opgeruimd en georganiseerd te krijgen.

Deze reportage dateert uit de tijd toen er nog halsreikend werd uitgekeken naar schoolvrije dagen. Deze shoot vond plaats op zo’n schoolvrije dag in november. Ik hoop van harte dat we volgend jaar een schooljaar hebben waar er terug zonnetjes worden gezet bij schoolvrije dagen. Want lieve school met al je fantastische juffen en klasvriendjes, we missen jullie!

Dit was een kerstreportage die plaats zou vinden op een mooie decemberdag. Helaas hadden we heel even wispelturige weergoden. Uit het niets kwamen met regelmaat heel wat regenbuitjes. Ideale omstandigheden voor een regendansje, dachten de twee zusjes Léonie en Louise.

Er zijn zekerheden in het leven! Na regen komt… zonneschijn!

Altijd!

Een heerlijke, vrolijke reportage!

Fijn om terug te blikken!

Dank je voor het vertrouwen,

Liefs,

www.ann-elise.be

Reportage bij een local :-)

Terwijl ik gezellig thuis blijf net als alle andere locals (het gebruik van het woordje locals stimuleert mijn vakantiegevoel) heb ik het voornemen om terug dagelijks een blog te schrijven over de voorbije reportages.

Deze prinsheerlijke familieshoot vond plaats midden november. Een zondag met een gouden randje.

Een reportage in Poelkapelle dus iedereen van de familie is me welbekend. De ouders zijn echte locals. Hun drie zussen weken ondertussen uit. Joke is een klasvriendinnetje van vroege, Ilse een goeie vriendin van mijn oudste zus en Veerle ging vroeger af en toe met ons mee naar school in Ieper.

Een beetje een flashback dus wanneer ik hun huis terug binnen wandel. Ik ben er vroeger wel vaker gaan spelen met Joke.

De reportage weerspiegelt zich aan het weer. Zonnig en vrolijk. Voor de gelegenheid mag ik zelfs de Joke-tegel gebruiken om mijn aanwijzingen wat duidelijker te maken 😉

Foto’s… het zijn echt wel ankermomentjes uit de onzichtbare boomgaard van ons leven. Ze geven herinneringen mee vorm. Veel meer dan fotograaf ben ik zelf een herinneraar en een bewaarderaar. Beelden vertellen verhalen in mijn hoofd. In mijn hoofd een koninkrijk van mensen die ik onderweg heb ontmoet. Van sommigen weet ik hun favoriet seizoen, hun favoriet eten, … Weet ik wat ze als kind hadden willen worden, hoe hoog hun avonturendrang is, … Eén van de dingen die ik zo heerlijk vind aan mijn werk.

Eerlijk bekennen dat ik me afvraag hoe het verder moet na het coronatijdperk. Ik heb mijn communieseizoen nodig om mijn verhaal haalbaar te maken. Vrij veel reportages werden reeds geannuleerd. Voorlopig hou ik me vast aan het we-zien-wel-hoe-het-loopt-principe. Ik ben uiteindelijk – dat merk ik met mijn richtingloosheid – wel een
wel-weter. Ik denk altijd dat ik de weg wel weet terwijl het eigenlijk niet zo is. Mijn choix de vie. Dom en dapper laten zich niet altijd onderscheiden 😉. En de hoop van mijn inwendige supporter laat zich niet kelderen. Uiteindelijk heeft niemand de waarheid over wat er nog komt in pacht.

Wat ik wel weet, was dat dit een prinsheerlijke reportage was, met een heel fijne familie!

Heel fijn om er even op terug te blikken.

Hartelijk dank voor jullie vertrouwen!

Liefs,

www.ann-elise.be

Terugblik naar november én binnenkort nieuwe begroetingswijzen 🤗

Het coronatijdperk. Ik word door mezelf geacht tijd te hebben. Maar ergens in mijn tijdsorganisatiesysteem is er wat mis gegaan. Mijn achterstand met blogs lijk ik maar niet in te halen.

Tijd. Hij is beperkter sinds thuis ook school is geworden. Voor ons hoeft dit niet het nieuwe normaal worden. Vriendjes worden hard gemist. En het afwezig zijn van klasvriendjes ondergraaft het solidariteitsprincipe. Het is veel minder leuk om alleen taken uit te voeren. Vooral mijn jongste zoontje heeft het best wel moeilijk. Als mamajuf monitor ik de vorderingen en merk ik dat mijn achtjarige mijn nabijheid niet kan missen.
Mijn tienjarige daarentegen ontfermt zich plichtbewust en voorbeeldig over zijn oefeningen Frans en Wiskunde.

Ook de muzieklessen blijven verder gaan. Elsje, Iben zijn draailierjuf, houdt de moed en het geduld erin aan de andere kant van het scherm terwijl we experimenteren met meer of minder hars op het wiel, het correct stemmen van de draailier en mijn gsm die zich onafhankelijk verklaart en bij tijden van de pupiter glijdt. Ik blijk niet de meest handige videochatpartner te zijn (excuses aan al mijn videochatpartners, het ligt dus duidelijk wel bij mij 😏).

In de tussentijd van de lesvrije momenten open we ramen en deuren (maar gaan uiteraard niet verder dan ons kot). Springen en spelen we en verschansen ons stiekem met leesboekjes en tafelkaartjes in ons Willy Wagentje (ons camperbusje). Dat voelt al iets minder aan als een ‘moet’-taakje.

Goed, even terug naar mijn reportages. Deze kerstreportage vond plaats begin november vorig jaar.

Het was één van de laatste mooie najaarsdagen. Een heel lief meisje en een kleine broer voor de lens. Een reportage vol liefde en tederheid. Maxime doet dit jaar haar vormsel en met haar fotoshoot voor de uitnodigingen sloot ik als het ware ook mijn reportages dit jaar af. Het voelt best wel vreemd om in deze periode niet te werken. Ik mis mijn werk echt wel. Maar tegelijkertijd ben ik blij dat ik er volledig voor mijn jongens kan zijn.



En er zijn sowieso nog enkele puntjes die ik op de i wil zetten voor ik van start ga… Het aanpassen van het boekingsformulier bijvoorbeeld… De keuze van de begroetingswijze dateren nog van voor corona. Handdruk en zoen lijken me in de eerste maanden niet mogelijk. Ik vermoed dat ik klanten laat kiezen uit 10 squats of voetje bij wijze van begroeting.

We’re all in this together.

Liefs,

www.ann-elise.be

Ode aan de zorg

Deze reportage van thuisverpleging Vieren deed ik in november. Ik ontmoette Sarah en haar fantastisch team.

Net als Sarah zijn er nog heel wat van mijn klanten- en vriendenkring die werken in de zorg. Mensen in de thuiszorg, in ziekenhuizen, woonzorgcentra, maar ook opvoeders in de gehandicapten- of bijzondere jeugdzorg.

Ook naar mijn klanten toe vraag ik bepaalde toegevingen. Reportages moeten verplaats worden. Ik kan hen geen duidelijkheid geven. En het valt me op dat het net mensen uit de zorg zijn, die lieve en begrijpende mailtjes terug sturen. Als ik hen vraag hoe het met hen gaat, wel, dan krijg ik steevast terug: “Ca va. Soms lastig. Maar het gaat. Met vallen en opstaan. En onderweg ook nog een koprol. En… dat het ook wel gewoon moet gaan.”

Hoeveel Jezussen en mega Mindy’s in burger telt onze samenleving? Ze brengen een verhaal van weerbaarheid, van teamspirit, van zorg dragen voor. Ze hebben geen app bezieling of doorzetting nodig, ze doen het gewoon.

Stiekem voel ik me schuldig dat ik ‘gewoon’ thuis zit, terwijl zij elke dag opnieuw het beste van zichzelf geven.

Zoveel toewijding… En we dekken de lading niet met applaus en een witte vlag. Ook niet met een eenmalige bonus van 1450 euro. Kunnen we alsjeblieft ook na corona zorg dragen voor onze zorgverleners?

Denken we daar even aan bij de volgende verkiezingen? Dat na alle besparingen met steeds minder middelen, steeds minder personeel en minder tijd… dit ook even wordt recht gezet? Ik stond enkele jaren terug in de zorg, en als ik de verhalen van mijn vroegere collega’s hoor, dan wordt het alleen maar erger… Zo kan het niet verder… De werkdruk, het tekort aan personeel, aan middelen, …

Lieve Sarah en collega’s,
Lieve ex-collega’s,
Lieve dichte en verre verpleegkundige buren en opvoeders,
Lieve zorgvrienden,
Lieve zorgdragers,

Een grote dankjewel!

Lieve iedereen anders, (lieve?*) politiekers,

Denken we aub aan hen, bij de volgende verkiezingen?

Dank je,

*: sorry, bij sommigen heb ik echt wel mijn twijfels



Hofje vol tederheid – reportage van mijn zus en haar gezin.

Enkele jaren terug stond een hoeve te koop. De hoeve die ooit de thuis was van mijn vader, zijn ouders en zijn broers en zussen. Omdat deze hoeve als twee helften van een notendop met onze familie samen hoort werd ze gekocht door mijn nonkel en tante kreeg ze een mooi en eervol herstel.

Een herstel met aandacht voor wat was en liefde voor wat kwam. En… mijn zus, Ann-Sofie ging, er wonen met haar gezin. Voor mij voelde het alsof de cirkel rond was. Mijn grootouders zijn heel jong gestorven en ik heb hen nooit gekend.

De plek waar wij als kinderen met neefjes en nichtjes hadden moeten spelen werd een plaats waar mijn kinderen hun nichtjes treffen.

Door de boerderij werd er een bruggetje gebouwd tussen de eilanden van verschillende generaties. Er hoort een verhaal bij het putje in de dubbele deur van de living en als ik de oude tegels streel met mijn voeten heb ik het gevoel dat ik een stapje dichter bij mijn grootouders kom.

Begin november, toen ze er net gingen wonen, deed ik een kleine reportage.
De zon struikelt haast over deze mooie mensen. Hoe mooier en opener een blik is, hoe mooier en echter de foto’s.


En de hoeve? Die is opnieuw zwanger van heel wat mooie dromen. Er wordt gewerkt, gedacht, gedanst en gedroomd. Er worden letterlijk en figuurlijk paadjes aangelegd, mogelijkheden verkend. Een hoeve vol heerlijke toekomstmuziek. Je voelt er zoveel schoonheid. Je voelt het gewoon, dat de ziel van deze plek een onuitgesproken tederheid heeft voor deze vijf wondermooie mensen (én ik ook ;-)).

Liefs,

www.ann-elise.be/fotografie