Collectief verliefd op deze kleine man I familiereportage I familieshoot

Het prille begin van het voorjaar. Kale takken maken nog deel uit van het landschap. Er wolkt nog damp uit de monden wanneer we elkaar ’s morgens begroeten. Het is het voor ‘coronatijdperk’. Er worden nog handen geschud.

Soms ben ik bang, dat het niet meer terug komt. De onbezorgdheid van voor corona. Geen enkel moment is blijvend, dat besef ik maar al te goed. Zelf heb ik heb iets melancholisch en alles wat kwijt is voelt steeds als weemoed. Ik weiger te luisteren naar mensen die herhalen dat het wellicht nooit meer als vroeger komt. Ik laat hun woorden langs me heen glijden. Ik wil niet blijven hangen in deze gedachte. Of in éénrichtingsverkeer wanneer je ergens naar toe wandelt. Ik, van wie de schaamte zo dikwijls wortel schoot als ik weer eens deel uitmaak van een fout begroetingsritueel (te veel of te weinig kussen) mis het kussen met vreemden.

Maar goed, die ochtend heb ik dus een reportage met familie Vandecandelaere. De kleine barak vult zich met gezelligheid.

Heerlijk om te zien hoe welkom hun eerste (klein)kind/neefje is. Je voelt bij iedereen de hele tijd een soort beweging, een soort impuls die hen naar dit kleine jongetje toe drijft. Allemaal zijn ze verliefd op deze kleine man. En kleine Achille kijkt toe… Hij voelt en weet hoe graag hij gezien is.

Hun houding wanneer ze met Achille spelen straalt zoveel tederheid uit, terwijl ik de beelden vast leg, ben ik met een stomheid geslagen, het licht valt perfect binnen, het voelt als een beeld dat niet kan bestaan, ik vermoed dat ik het nooit zal kunnen vastleggen zoals het toen op dat moment was. Het stof dat dwarrelt, de gezelligheid van de houtkachel en dat gevoel van tederheid.

Hartelijk dank voor de fijne zondagvoormiddag en het vertrouwen!

Heel veel liefs,

www.ann-elise.be/fotografie

Twee vrolijke zusjes

Begin maart. Ik plan een weekendje fotoreportages in Barak De Vinck.

We blijven er zelf een avondje slapen. En terwijl er bij ons thuis meer tijd zou moeten zijn (thuis hebben we aanvoer van warm water, elektriciteit, verwarming, ik hoef niet met emmers zeulen als ik mijn jongens in het bad stop, …) heb ik het gevoel van tijd te hebben. We hokken samen in één bed terwijl Rube trekzak speelt en ik voel me zo verbonden met alles wat is. Het voelt een beetje als sokken die elkaar vanzelf vinden.

De reportages die volgen zijn heerlijk. Net als deze mini-reportage met deze twee lieve zusjes. Twee lieve kleine spookjes die zoals het spoken nu eenmaal beaamt… heel geestig zijn!

Een reportage om met de glimlach op terug te blikken.

Dank je voor het vertrouwen!

Liefs,

Ann-elise

www.ann-elise.be

Sam en Fons slaan een zusje aan de haak! Geboortekaartje Rosa! Gefeliciteerd!

Maart. Eindelijk. Een boordevolle agenda vol prinsheerlijke reportages! Ik loop op wolkjes!

Naast de wolkenloper vat ook mijn kritische zelf, als geestdriftige toeschouwer post. Hij, (alles wat groots is, is mannelijk) die me spottend aankijkt en reikhalzend uitkijkt naar elk moment van zelfontreddering. Want dat heb ik na elke winter. Een gevoel van paniek. Gedachten die met me neuzeneuzen. Als niet te rijmen rijmpjes. Enfin, ik maan mijn kritische zelf bij deze reportage aan om af te ronden voor mijn klant er is. Hij veegt nog even rustig en uitgebreid zijn voeten aan me af, kijkt naar de grijze lucht en gaat er van door.

Mijn kritische zelf had gelijk. Het is best een grijze dag. Ik twijfel of het wel goed was om de reportage te laten doorgaan. Of het dan toch niet zal regenen? Ik word getroffen door een plaatselijke “brainstorm” van wat er fout kan lopen.

Net op het moment dat Evelien, mijn klant, met haar kinderen aankomt, scheuren de wolken open.

Verwikkeld in een een heel fijne reportage geniet ik van mijn eerste lentegevoel. Evelien wil een kaartje waarbij Fons en Sam een zusje aan de haak slaan.

Sam praat honderduit. Vertelt me haar kleine en grote geheimpjes. Als fotograaf is het uiteraard belangrijk om geheimen te sorteren. Sommige worden vergeten, anderen zijn zo mooi en zo lief dat je ze jaren koestert.

Fons is in het begin best verlegen, maar na een tijdje ontdooit hij zachtjes. Hij vertelt dat hij zijn zusje in de buik Rosa wil noemen. Mama laat weten dat ze nog geen naam hebben. We eindigen de reportage vrolijk met loopwedstrijdjes die ik zonder meer verlies.

De weg naar het geboortekaartje die hun in pasvorm toe straalt is even aftoetsen. Ik stuur een vrij eenvoudig kaartje door. Evelien suggereert een extra portie vrolijkheid hashtag meer kleur en omschrijft hoe ze het ziet. Ze zijn een vrolijke familie vol met kleur en willen dit ook uitstralen. Er is nog geen watertekort, dus ik heb wel nog wat water voor bij de wijn 😉 en teken een kudde vrolijke visjes en voeg wat kleur toe aan de foto. Inwendig bruis ik als SPA rood als Evelien een tweede mailtje terug stuurt dat het kaartje perfect is.

Het kaartje had zo’n drang om het nieuws te verkondingen dat het even vertoeft in de brievenbus van onze buren. Voor mij is het altijd spannend als ik zelf de eindwerking niet doe omdat er sowieso nog kleine wijzigingen gebeuren qua uitlijning, afhankelijk van de datum en de naam.

Ik word op slag vrolijk van het kaartje!

Dankjewel familie Deprez voor deze prinsheerlijke reportage!
Wat een fijne, vrolijke samenwerking!

Geniet van lieve, kleine Rosa!

Heel veel liefs,

Ann-elise

www.ann-elise.be/


Huwelijksreportage. Mon premier mariage en français! (met tip voor Vlaamse burgemeesters)

Mijn bestemming in februari. Een plek in Wallonië. Ik mag er het huwelijk van Jozefien en Steven vastleggen. Met Willy Wagentje, ons volkswagenbusje, voelt het een beetje als vakantie als ik door Waalse dorpjes rij.

Voorzien van voldoende tijd huppel ik ter plaatste een gezellig winkeltje binnen en kom terecht in een supergroot bio-paradijs. Mijn talenten spelen graag verstoppertje, zo ook mijn talent om Frans te praten. Uiteindelijk slaag ik er in om een miniem gesprekje op te zetten met de winkelierster (het beperkt zich tot vragen of ik alsjeblieft naar het toilet mag). Ik koop er overheerlijk appel-gembersap en havermoutkoekjes en fladder terug naar mijn busje om te verdwijnen in een spannend boek.

Na een tijdje neem ik poolshoogte in het gemeentehuis. Ik word er met open armen ontvangen. De burgmeester schudt me de hand. Er weerklinkt muziek.Het feestgehalte van “de trouw voor de wet” is veel groter dan in Vlaanderen. Er zijn naamkaartjes met hartjes voor alle aanwezigen en er wordt muziek gedraaid tijdens het dienstje! Je hebt duidelijk het gevoel dat de liefde als gemeenschap wordt gevierd.

Voor Josefien en Steven zijn hun kinderen heel belangrijk. Geen geposeerde foto’s. Vrolijkheid en spontaniteit vieren hier zege.

Voor de geboorte van hun jongste dochtertje maakte ik het geboortekaartje. Sindsdien is Josefien meer dan alleen een klant. Enkele weken voor het huwelijk deelden we samen een koffiemomentje. Josefien is iemand met wie – ook al zie ik ze niet vaak – best wel diepe zielenroersels kan delen.

Het was dan ook fijn om hun mooi en liefdevol moment vast te leggen!

Dank je voor het vertrouwen!

Veel liefs,

Meer zien? Klik hier!

De eerste reportage van 2020! Gezinsreportage in gouden zonlicht!

Een gezinsshoot. Januari. Het park lag er miezerig bij. Binnen enkele dagen ging er een MBT-wedstrijd plaats vinden waardoor er overal nadars stonden en de schoonste plekjes waren afgespannen met niet zo’n schoon rood-wit pastic.

De nadars leken donkere, grillige figuren op een koude grijze winterdag. Ik zat tegen mezelf te drammen dat ik de foute locatie had gekozen. Ik check altijd of er geen evenementen doorgaan maar een wedstrijd een week later had ik niets als mogelijk bezwaar gezien.

Er volgde een overleg met mezelf. Inwendig werd er gefluisterd en uiteindelijk instemmend gefezeld dat we er het beste gingen van maken. Ik verontschuldigde me nogmaals – in naam van het park – bij mijn klanten.

Alsof de weergoden best wel te doen hebben met deze fotografe op een miezerige locatie met nadars laten ze heel zachtjes vroeg ochtendzonlicht door de wolken naar beneden sijpelen. Ze voelen ongetwijfeld mijn dankbaarheid want ik krijg nog meer zon.

Sarah en Manuel had ik al eerder voor de lens. Een heel fijn en mooi gezin.

Féline die ik ooit als baby fotografeerde komt met dribbelden beentjes en korte glimlachjes voor mijn lens.

Dit is sowieso één van mijn favoriete foto’s, zoveel zachtheid en zoveel tederheid in één beeld!

Hartelijk dank voor het vertrouwen! Heel fijn om jullie terug voor de lens te hebben!

Veel liefs,

www.ann-elise.be/fotografie

De laatste reportage van 2019! Op bezoek bij een mode-ontwerpster :-)

De allerlaatste reportage in december.

Ik mocht op bezoek bij Pomme. De ontwerpster van Pola Paradis.

Op de één of andere manier had ik net iets meer zenuwen dan anders. Omdat ik net de fotograaf ben die soms de styling vergeet. Een soort emotionele hoogtevrees voor het nabijzijn van iemand die al een mooie weg heeft afgelegd.

Net voor de reportage zelfs even stress. Haar kammen. Haar anders kammen. Haar niet kammen. Ik ben niet het type dat lang voor de spiegel staat. Ik vertrek uiteindelijk gewoon als mezelf.

En daar sta ik dan. Als mezelf voor de deur. De deur gaat open. Ik ontmoet een lieve mama, haar zus en twee prachtige, lieve zoontjes.

Het werd een reportage die bol stond van de verbeeldingskracht. Ik biechtte de jongens op dat ik bomen namen geef en meteen waren we samen vertrokken in een heerlijke fantasiewereld.

Een bijzonder fijne reportage om 2019 mee af te sluiten! De fijne gesprekjes vol fantasie met deze twee fijne kerels zijn wel een paar oscars waard.

De reportage was meer dan voldoende om me, zelfs in het nieuwe jaar nog, met een glimlach te doen rondlopen. Wat een fijne reportage!!

Hartelijk dank voor het vertrouwen!

Lieve groet,

www.ann-elise.be/fotografie

Decemberreportage. Als miezerig zalig en zonnig wordt :-)

Een reportage begin december. Een eerder miezerige namiddag maar als de mensen voor je lens stralen, heb je al vlug het gevoel dat het alweer een zalige, zonnige winterdag was.

De zusjes vieren leerde ik al eerder kennen tijdens een reportage van hun thuisverpleging.

Beiden zijn sympathiek, lief en charismatisch. En je voelt dat ze elkaar zonder woorden aanvoelen.

Sarah haar gezin had ik als eerste voor de lens. Lachend babbelde ze me door een regenachtige namiddag heen.

Dat hun honden een belangrijke rol in hun leven spelen wordt je wellicht wel duidelijk :-).

Daarna was het tijd voor elke foto’s met het neefje en het nichtje.

Dank je voor het vertrouwen en de fijne reportage!

Liefs,

Ann-elise

www.ann-elise.be/fotografie

Liefdesreportage van mijn memo-osteopaat-vriendin

Ilse. Mijn memo-ostheopaat-vriendin. Als ik bij haar langs ga ben ik nadien steeds vergezeld van een geel memootje met daarop een goed boek, een fijne gedachte of een website die ik even moet bezoeken.

Ondertussen ken ik haar 10 jaar. Zij is degene die me herinnert aan de waarde van het langzaamaandoen doen en degene die me leert zelfcompassie te kweken.

Degene die vraagt hoe het is en luistert hoe het gaat.
Degene die in het coronatijdperk lieve berichtjes de wereld instuurt.
Degene met woorden van advies en wijsheid.

Om hun 10-jarig huwelijk te vieren verraste Ilse haar man met een fotoreportage eind november.

Op de beelden zie je gewoon hoe intens ze genieten van elkaars gezelschap. Er is zoveel genegenheid en bewondering voor elkaar.


Voor mij zalig om met Martijn en Ilse een namiddag op stap te gaan. Voor de gelegenheid had ik thee en chocolade mee voor onderweg. Liefde mag gevierd worden.

Ondertussen deed ik al enkele reportages samen met hun gezin. Van die reportages die me zo heel genegen zijn.

Hartelijk dank voor het vertrouwen en de fijne, winterse namiddag!

Heel veel liefs,

www.ann-elise.be/fotografie

De kleindochter van tante Mietje I gezinsreportage met een gouden gloed

Vandaag, op professioneel werkloos fotografenvlak, echt een baaldag. Het gevoel alsof ik de keeper ben in een dartclub (en dat voelt echt niet goed, ik zweer het je).

Ik zeg tegen mezelf dat ik het loslaat maar ik voel dat ik daar niet zo goed in ben. Ter compensatie heb ik zin in zo’n heerlijke frisse warme wafel met ongelooflijk veel chocoladesaus en ijs. Rode wijn. Een pater (bier). Uit Westvleteren. Maar ook deze gedachtes probeer ik los te laten…

Achteroverleunen. Loslaten. En ondertussen kijken naar de dingen die mijn leven wel glans geven.

Dankbaarheid, energie en voldoening krijg ik bijvoorbeeld van mooie reportages.
Deze reportage vond plaats eind november. Het was een vrij korte reportage maar het resultaat waren beelden met een gouden gloed.

Een reportage van de kleindochter van mijn oma haar zus. Voor mij best wel bijzonder. Haar oma was mijn meter, mijn tante Mietje. Als kind ging ik er vaak over de vloer. Ook later wipte ik er af en toe binnen. Het was zo’n plek waar je niet buiten kwam zonder iets gegeten of gedronken te hebben.

Haar oma en mijn oma. Ze waren een fijn duo. Heerlijk om te kunnen luisteren naar hun gesprekken. Heel mooi ook als zussen hun leven lang ook gewoon beste vriendinnen kunnen zijn. Tante Mietje hield van winkelen mijn ‘mamie’ hield van autorijden. Heel vaak gingen ze samen op pad.

Ondertussen zijn haar oma en mijn oma er beiden niet meer.

Heel fijn om iets heel moois van tante Mietje voor mijn lens te hebben. Eén van haar kleinkinderen en haar gezin…

Dankjewel voor het vertrouwen!
Liefs,

www.ann-elise.be

Een regendansje in november

Schoolvrije dagen. We hebben ze momenteel in grote hoeveelheid. Tegenwoordig ben ik meer fan van lesvrije dagen. Nog meer dan anders zijn ze een zonnetje in mijn nu wel erg lege agenda. De weekends en de paasvakantie voelen heel anders dan de met opdrachtgevulde dagen.

Even leek het er op dat ik best een heel goeie thuisjuf zou zijn. Ik leek mezelf nogal aardig te overschatten. Nu ben ik van mening dat thuisonderwijs dan toch niet zo romantisch is. Ook kinderen hebben nood aan sociale contacten. Aan vriendjes om zich heen. Het thuis-les-concept vraagt best wel veel van mijn twee kanjers. Troostend leg ik mezelf en hen uit dat het voorlopig is. Dat het enkel in de voormiddag flink doorwerken is. Dat we gelukkig een grote tuin hebben. Dat het mooi weer is. Dat we nog een fietstochtje kunnen maken. Dat we nog steeds chocolade hebben. ’s Avonds vertellen we wat er ’s morgens in de les is gebeurd. Fijn om even ons hart te kunnen luchten bij elkaar :-). Bij mezelf verontschuldig ik me ook elke avondjes even voor het feit dat ik ondanks de vrije tijd er toch niet in slaag om dat huis van ons opgeruimd en georganiseerd te krijgen.

Deze reportage dateert uit de tijd toen er nog halsreikend werd uitgekeken naar schoolvrije dagen. Deze shoot vond plaats op zo’n schoolvrije dag in november. Ik hoop van harte dat we volgend jaar een schooljaar hebben waar er terug zonnetjes worden gezet bij schoolvrije dagen. Want lieve school met al je fantastische juffen en klasvriendjes, we missen jullie!

Dit was een kerstreportage die plaats zou vinden op een mooie decemberdag. Helaas hadden we heel even wispelturige weergoden. Uit het niets kwamen met regelmaat heel wat regenbuitjes. Ideale omstandigheden voor een regendansje, dachten de twee zusjes Léonie en Louise.

Er zijn zekerheden in het leven! Na regen komt… zonneschijn!

Altijd!

Een heerlijke, vrolijke reportage!

Fijn om terug te blikken!

Dank je voor het vertrouwen,

Liefs,

www.ann-elise.be