The secret life of pets :-) en de reportage van een fijn, warm, charismatisch gezin

Sinds eigen kweek zijn er veel mensen die op dezelfde manier Engels praten zoals ik. Er zijn twee soort stromingen te definiëren. De bewust eigen-kweek-sprekers en de poging-tot-engels sprekers. Ik ben de laatste soort. Maar ik doe alsof ik bij de eerste soort hoor.

Het is zondagmorgen en ik heb een heel fijn gezin voor de lens.

Wat me opvalt is hoe ze net als ik genieten van het buiten zijn. Sommige mensen zien er altijd wat boos, streng uit (ook al zijn ze het niet). Dit gezin ziet er volgens mij altijd vrolijk uit. Ze hebben iets heel warms. Iets heel toegankelijks. Na de reportage huppel ik als het ware naar huis. Wat een fijne voormiddag!

Net als ik wil wegrijden na deze fijne reportage komen er twee engelse toeristen. Mijn raampje staat open. Ik hoor hen praten, ik glimlach naar hen. Ze zeggen dat ik een fijne auto heb (a nice car :-)). Het streelt hun ego dat ze niet beginnen over mijn nummer plaat of een kabel die wat loshangt.

Bij het wegrijden zie ik dat er één zijn pet laat vallen. Ik heb twee keuzes. Roepen of uitstappen. Ik had net na de reportage van schoenen geruild en had het nieuwe paar nog niet vast geveterd. Uitstappen en lopen betekent gevaar voor eigen welzijn. Dus als een welbespraakte wereldburger begin ik te roepen. “You’ve lost your pet!”. Het werkt. De toeristen komen meteen mijn richting uit. Ik geef hem zijn pet. Best wel trots op mezelf om deze keurige Engelse conversatie rij ik naar huis. Pas weken later wanneer we thuis een film bekijken en de trailer wordt getoond van “The secret life of pets” wordt mijn blunder duidelijk. Even zink ik weg in diep en intens zelfmedelijden.

Ik wacht voorlopig nog heel even met het aanbieden van reportages aan anderstalige toeristen. 😉

www.ann-elise.be

(Alsjeblieft, geen) GEBREK AAN JOU…

Altijd bereikbaar. Nooit meer verbonden.

Vorig jaar had ik de eer om anderhalve maand te mogen exposeren in het gemeentehuis van Langemark. Een tentoonstelling over het gebrek aan aandacht, het gebrek aan aanwezig zijn, …

Gebrek aan jou in de verste verre betekenis. Jij, ver, ver ver weg van mij…

De lokroep van onze smartphone zorgt dat we veel momenten nauwelijks nog beleven. Er wordt massaal veel gepost met de eerste schooldag, met de Sint, wanneer onze kinderen jarig zijn. Maar in plaats van bij ons jarig boontje is onze aandacht op Facebook, op WhatsApp.

(de panelen waren heel veel groter dan jullie scherm, ik typ het er even bij waar het moeilijk leesbaar is)

Vergeet de wereld niet te vertellen dat ik zes ben geworden. Post een selfie met de mooie taart op jouw nieuwe borden. Uiteraard, papa, typ je erbij dat je heel veel van me houdt. Dat je het mij niet zegt laat je misschien wat koud, maar vertel ze, dat mijn broer en ik jouw wereld zijn. Laat de tijd maar verder glijden zonder jouw aandacht aan onze zijden. HAPPY BIRTHDAY TO ME

Samen schaken. (Zwijg even! Wacht! Kind-erger-je-niet!). Even posten zodat de wereld onze fijne tijd samen ziet.
Sociale media: gij meester in het vertolken van roze wolken.

Met deze tentoonstelling wou ik niet met de vinger wijzen (want ook ik pleit in momenten schuldig als ik nog heel even een mail van een klant wil checken en nog heel even – heel even – de berichtjes op WhatsApp lees en ook nog heel even – heel even – mijn meldingen op Facebook bekijk). En nog heel even – heel even – de lieve kleine kerel vergeet die ondertussen al even – heel even – staat te wachten.

“Luister je papa?”, vraag ik. En – druk, druk, druk – scroll je verder.

Ik heb vroeger nog in de bijzondere jeugdzorg gewerkt. En ik ben bang voor een tijd waarin mensen nog meer afwezig zijn. Niets is zo effectief als luisteren (ook naar wat niet wordt gezegd), als het aangaan van een gesprek… Daarbij komend vind ik sociale media heel vaak vernietigend voor nuance en tolerantie (maar dit wordt misschien ooit een andere tentoonstelling 😉 ).

Zinloos geweld.. als niemand zin heeft om te luisteren…
Je kinderen beSCHERMEN anno 2020 (met een niet te meten afstand).
Altijd ergens anders met woord en hoofd. Straks zul je luisteren heb je beloofd. Wie vindt mij terug waar ik verloren ging?

Geen wortels en al zeker geen vleugels wanneer bij elk biepje het gesprek even wordt onderbroken om op een mobieltje te tokkelen.

Geen vleugels zonder wortels. En zo fluiten we sprookjes over echt geluk buiten.

Het is zo belangrijk dat we als ouders wortels geven aan onze kinderen. En zaadjes kunnen alleen maar wortel schieten bij voldoende aandacht.

Nieuwjaarswens: ik wenste dat jij mij wenste.

We geven onze kinderen een groot geschenk wanneer we ons appjes-ding wat vaker in een andere ruimte leggen en onze oprechte aandacht besteden aan wat echt waardevol is.

Vader: “Siri zeg dat hij ophoudt met zijn vervelend gejengel.”
Siri: “Ik begrijp Siri zeg dat hij ophoudt met zijn vervelend gejengel niet helemaal. Misschien zou het kunnen zijn een kleine vorm van weelde als je hem net zoveel als mij streelde.”

MAAR:
HET KAN GELUKKIG OOK ANDERS!

Dus lieve, lieve mensen:

Laat er vooral en bovenal nooit geen gebrek aan jou zijn! Geniet van elkaar! Van elke dag! Van elk moment!

Genieten van dit leven. Genieten van dit even!

Een grote dankjewel aan iedereen die langs kwam! Veel lieve bekenden maar ook enkele fijne niet-meer-vreemden leren kennen!

Dankjewel aan zovelen om de tijd te nemen om iets neer te pennen in het gastenboek!

Een kleine selectie lieve woorden uit het gastenboek:

Heel blij en dankbaar dat er aan jullie geen gebrek was!

Heel veel liefs,

Ann-elise

https://www.hln.be/in-de-buurt/langemark-poelkapelle/fotografe-laat-bezoekers-expo-nadenken-over-smartphonegebruik~a5a526b1/

https://kw.be/nieuws/samenleving/ann-elise-lietaert-uit-langemark-ik-noem-mezelf-liever-verbeelder-dan-fotografe/article-longread-365401.html

Gezinsreportage: gezin met een gouden gloed

Het is een mooie najaarsdag. Warm. De zon heeft zijn afdaling ingezet. Schaduwen worden langer en het licht kleurt menig bomen goud. Over het gras zweeft de geur van het laatste restje zomer.

Een reportage met wel vijf heel mooie mensen voor de lens. Vijf bijzonder mooie exemplaren van het menselijke ras. Positieve dromers en gelovers.

De drie meisjes komen af en toe babysitten en onze jongens zijn zonder meer enorm fan :-). Tijdens de nabewerking zijn er wel heel vaak kleine jongenshandjes die op mijn schouders rusten om even mee te piepen.

Mooi om te zien hoe in dit gezin ook waarden worden doorgegeven en hoe de meisje opgroeien tot vrije en verantwoordelijke wereldburgers . Ik ken heel wat volwassen met wie ik minder diepzinnige gesprekken voer dan in het beperkt ‘terug-breng-ritje’ als ik één van de zussen terug breng na een avondje babysitten. Een gezin om van te houden.

Beelden spreken vaak zo veel meer dan woorden. Ze zeggen alles. Alles. Kijk naar die handen. Geen woord die de overrompelende kracht van gevoelens zo kan weergeven…

Dank je voor het vertrouwen!

Het was een eer jullie te mogen verbeelden!

Liefs,

Ann-elise

www.ann-elise.be

Terugblik op een septemberdag met een wondermooie familie

Wie me al langer volgt, weet het ondertussen wel. Ik heb geen gevoel voor richting. Soms bij een reportage dichtbij, stel ik ook mijn GPS in. Ook al weet ik perfect hoe ik moet rijden. Ik denk dat ik stiekem wil dat de GPS ook een keertje trots kan zijn op mij.

Een goedmaakmoment. Voor alle keren dat ik faalde, niet luisterde of eigenzinnig deed.

Zou het opgenomen worden in een soort virtueel logboek? Wie er goed luistert naar de GPS? Wie er telkens zijn zin doordrijft? Wie er terug praat? Zou best interessante info opleveren omtrent iemand zijn persoonlijkheid. Mijn profiel? een eigenzinnige terugprater.

Goed, een familiereportage dichtbij dus. Met alweer een prinsheerlijke familie voor de lens!

Bij sommige reportages voel je echt hoe sommige families samen horen, zoals de bladeren van een boom. Je voelt het op de manier hoe kinderen naar hun grootouders toe huppelen. Hoe er grapjes worden gemaakt over ‘het avondje uit’ voorafgaand aan de reporage van iemand van de familie (knipoog). Hoe een stoere tiener een wedstrijdje houdt met zijn klein neefje… Heerlijk kom te zien!

Wat fijn om jullie voor de lens te hebben!

Dankjewel voor het vertrouwen!

Beeldige groet,

Ann-elise

http://www.ann-elise.be

Over loslaten

Een zaterdagochtend in september. Naar zee voor een reportage, plots dringend plassen. Geen openbaar toilet. Ook geen caféetjes die op dat uur van de dag al open waren. Wel heel veel maisvelden.

Uiteindelijk heel wat twijfel, maar als de nood het hoogst is… dan is het eerste beste maisveld nabij.  Wanneer ik,  ongelooflijk opgelucht en bevrijd, uit de mais kom, staat er een boer voor mijn neus en die zegt  heel luid:

“WAT DENK JE DAT HIER KWAM DOEN?”

Ik denk dat hij eigenlijk wel wist wat ik daar deed. En ik kon natuurlijk niet ontkennen, want ik was mijn bloesje nog terug in mijn jeans aan het proppen. Ik vond  het ook nogal moeilijk om echt te vertellen wat ik er deed. Ook al was het gewoon plassen. Dus ik blijf gewoon zwijgen.

“IK BEN HET STRONTZAT DAT IEDEREEN HIER ZOMAAR OP MIJN MAIS KOMT PISSEN!”.

Die was duidelijk  wel wat pissig. Ik zwijg. Ik had het gevoel dat het niet de bedoeling was dat ik antwoordde. Iedereen? Er was geen enkele collectieve plasser te bespeuren. Jij ooit al in een maisveld tussen Alveringem en Hoogstade geplast?  Ergens links als je van Ieper komt en Hoogstade binnen rijdt. Ik blijf zwijgen.  Iedereen komt hier zomaar op zijn mais plassen. Echt iedereen? Mathilde? Filip? Een glimlach speelt op mijn lippen ook al voel ik me best wel klein tegenover die grote boer die met zijn priemende vinger precies heel de tijd op mijn neus wil duwen. Zo dicht komt die vinger tijdens het wijzen.

Ik knik. Glimlach verontschuldigend.  Die boer heeft vast moeite om zijn positieve gevoelens uit te drukken. Het is vast niet pseudodiepzinnig om te vertellen dat ik niet op maar tussen zijn mais heb geplast. Dat lijkt me een wezenlijk betekenisverschil. Het was ook wel hoge mais. Nergens stond de mais zo hoog en zo mooi. In urine zit ureum. Dat is een meststof. Ik gaf zijn mais eigenlijk voeding.

Ik zou ook willen vertellen dat het een beleidsmatig probleem is.   Dat er te weinig openbare toiletten zijn. Bij hoeveel mensen is het geen probleem dat af en toe hun leven binnen sijpelt? Zwangere vrouwen, mensen met nierproblemen, mensen met een blaasontsteking, …  En ik begrijp het, moest ik mais hebben. Ik zou het ook niet fijn vinden.  Maar als ik dan toch een veld vol mais zou hebben, dan zou ik mijn medemenselijke hulp aanbieden. Niemand plast voor zijn plezier in de mais. Ik heb nog nooit gehad dat ik me vrolijk voelde en dacht, hé, laat ik nog even in de mais gaan plassen.

Maar goed. Dit was de gebeurtenis die vooraf ging aan een prinsheerlijke reportage aan zee.  Ook al nestelt de boer zich heel even in mijn hoofd. Ik laat hem los.  Want pal voor mijn neus krijg  ik een heel fijne familie aan zee.  Het zou zonde zijn dat mijn herinnering aan hem de herinnering aan deze fijne reportage domineert. 

Lieve familie Vermeersch aan zee, hartelijk dank voor deze fijne reportage! 

 

 

familiereportage Ann-Elise Lietaert
familiereportage Ann-Elise Lietaert
familiereportage Ann-Elise Lietaert
familiereportage Ann-Elise Lietaert
familiereportage Ann-Elise Lietaert
familiereportage Ann-Elise Lietaert
familiereportage Ann-Elise Lietaert
familiereportage Ann-Elise Lietaert
familiereportage Ann-Elise Lietaert
familiereportage Ann-Elise Lietaert
familiereportage Ann-Elise Lietaert
familiereportage Ann-Elise Lietaert
familiereportage Ann-Elise Lietaert
familiereportage Ann-Elise Lietaert
familiereportage Ann-Elise Lietaert

www.ann-elise.be

Een ideale dag om de liefde te vieren! Gefeliciteerd Elien en Filip!

Eind augustus. Het koren dat er nog stond was hoog en rijp. De zon stond hoog aan een stralende hemel. Een dag waarin je niet op maar haast boven de wolken leeft.

Een ideale dag om de liefde te vieren en elkaar heel mooi en heel lang in de ogen te kijken.

Elien en Filip. Filip en Elien. Met hun instemming gaf ik hun dag een beeldende stem. Met meer dan twee armen omhelzen ze elkaar. Want hun liefde is al samengevloeid in twee prachtige kleine meisjes die met wonderbaarlijke grote ogen naar de wereld om hen heen kijken. Lachend vinden ze alles grappig, het lijkt of hun gezelschap de lucht kietelt en je niet anders kan dan glimlachen wanneer je deze twee ziet.

Het werd een prachtige, zonnige dag. Met alleen maar mooie mensen.

‘S Avond kwam er plots heel veel wind opzetten. Precies alsof de wind ook wat liefde met zich mee wou nemen, wou verspreiden over onze verdere schone wereldbol.

De zus van een andere prinses 😉

Dankjewel voor het vertrouwen!

Veel liefs,

Lies

www.ann-elise.be/fotografie

Prinsheerlijke gezinsreportage!

Een vader. Een moeder. Een kleine broer. En twee grote broers. De twee grote broers hadden naar mijn gevoel niet echt zin in een fotoreportage. In het begin weerklinken enkel diepe zuchten door mijn – dacht ik – veel te veel aan enthousiasme… en dan opeens vanuit het niets had ik plots naast een heel klein enthousiast jongetje ook twee enthousiaste jongens! Ik vermoed dat het bij beiden een zucht van verlichting was 🙂 want het werd echt een prinsheerlijke ochtend!

Op stap met dit gezin word ik constant op mooie plekjes gewezen! Tijdens de reportage worden kleine geheimpjes opgebiecht, wordt er instemmend geknikt bij bepaalde verhalen en anekdotes. En hangt er een heel fijne, verbonden, warme sfeer. En af en toe wordt er heel even, heel lief, gezucht wanneer ik de jongens hun namen weer eens door elkaar haal :-).

Kortom: een prinsheerlijke ochtend met een prinsheerlijk, warm gezin!

Met al mijn liefde ❤

In de namiddag had het hard geregend maar naar de avond toe scheen de zon steeds feller naar beneden. Voor mij is dit een heel bijzondere reportage… Met bijzondere mensen…

Ik heb bergen respect voor Dimitri. Voor Stefanie. Wie hen kent weet dat ze hun draken niet met geweld verslaan… Wie hen kent… weet dat enkele jaren terug hun vertrouwde leven als blaadjes van de bomen waaiden… Dimitri kreeg vijf jaar terug de diagnose leukemie.

Stefanie is een vroegere collega. Ik ken haar als een heel integer persoon. Iemand op wie je in het werkveld steeds kan rekenen. Iemand die niet van de daken schreeuwt hoe moeilijk het soms is. Integendeel. Iemand die over horden en hekken springt met een liefde die geen grenzen kent… Iemand die wel wat vaker even op de wereld om zich heen zou mogen leunen…

Dimitri is palliatief. Ik praat er niet over waar de meisjes bij zijn. Met Dimitri heb ik het er wel over. Over dat wat in de lucht hangt. Over dat waar ik niet zo goed over durf praten. Omdat er geen juiste woorden voor zijn. Maar niets zeggen lijkt nog erger. Hij praat er over open. Hij benadrukt wat ik eigenlijk wel weet. Wat ik eigenlijk wel besef, maar tegelijkertijd veel te vaak vergeet. “We zijn vaak op zoek naar de grootste avonturen maar het mooie ligt in het dagdagelijkse. Samen een wandeling maken. Kunnen genieten van een avond als deze. Er is zo veel zo mooi. Ik heb het geluk dat ik de echte liefde heb mogen kennen. Je hebt mensen die nooit dat geluk hebben gehad. Maar het is niet makkelijk. Het is verdomd niet makkelijk als je weet wat je allemaal mist.”

Tijdens deze reportage heb ik het echt zelf moeilijk… Het voelt zo niet eerlijk…

Zijn ogen stralen met een intense kracht wanneer hij Stefanie aankijkt. En Stefanie wordt onder zijn blik licht en zonnig.

Wat me opvalt tijdens de reportage is hoe veel liefde er is. Ik voel gewoon dat na heel wat moeilijke jaren de liefde blijft gloeien. De warmte van al wat mooi is, het besef van het moment omhult hen met warmte, met een eindeloze zomer, met een liefde die nooit overgaat.

Na de reportage heb ik nog een vergadering. Maar eigenlijk wil ik niets liever dan manlief omarmen. Even heel stil worden. Dankbaar zijn voor wat ik heb. ’s Avonds kan ik niet slapen. Het wordt een dwaalnacht. Uiteindelijk val ik op de grond in slaap. Dicht bij het raam. Bij de maan. Ik droom hen al mijn liefde toe…

Stefanie en Dimitri, ik heb grenzeloos veel respect voor jullie!

Heel veel liefs,

Lies x

Gezinsreportage: De wet van de warmste familie :-)

Je kijkt naar deze foto’s en hebt het gevoel dat de zon heerlijk warm schijnt.. Je ruikt er zonder meer de zoetste geur bij. Je hoort als het ware de hommels gonzen over het gras heen. Je denkt dat je, wanneer je deze foto’s binnenstapt je hele lijf de zomer voelt.

Zo lijkt het. Zo schijnt het. Maar het was best niet erg warm die dag. Het waaide best wel hard. En net na de reportage (of net na het fijn gesprek na de reportage) begon het onderweg naar huis best wel hard te regenen.

Maar het moment van de reportage was één en al zon. Kreeg ik op het moment van de reportage door deze familie een heel fijn zomerig gevoel! Weeral een stralende familie. Dan heb je meteen heel wat warmte in je beelden. De wet van de warmste banden :-).

Dank je voor de fijne voormiddag!

Liefs,

Ann-elise

www.ann-elise.be/fotografie

Gezinsreportage! Vier op een rij!

Terwijl het buiten regent wentel ik me even in zomerherinneringen. Ik denk dat het een reden heeft waarom ik zoveel blogs voor de herfst bewaar. Want hoe mooi ik de herfst ook vind, heel stiekem heb ik wat zomerheimwee.

Even deze reportage  visualiseren. Ik die weeral, er waren wegenwerken, gigantisch de weg kwijt was (er blijven zekerheden in het leven). En als ik dan aankom -net net op tijd, ik ken mezelf en mijn aangeboren talent voor richtingloosheid waardoor ik ook wel richtiningloosheidtijd inbouw- ook terug een prachtig gezin op een prachtige locatie.

ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-3

ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-15

ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-2ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-6ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-7ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-4ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-8ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-9

Ik heb echt veel klanten die de wereld mooier maken door hun manier van zijn! Dit was ook terug zo’n gezin (even subtiel opscheppen naar andere fotografen 🙃 ik heb echt megaveel toffe mensen in mijn klantenbestand).

 

ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-10ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-11ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-12ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-13ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-14

Een heerlijke, zomerse vooravond!ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-16ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-17ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-18ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-19ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-20ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-21

Met dit gezin had ik eerder al enkele reportages voor de communie van Robbe.  Een heel fijn en mooi gezin om te mogen vastleggen!

https://blog.ann-elise.be/2017/06/07/robbe-proficiat-kanjer/
https://blog.ann-elise.be/2017/06/29/robbe-veelbelovend/

Dankjewel voor het vertrouwen!!!

Liefs,

bruin