Breekbaar en geurig

Ik doe nogal breekbaar. Ik laat gemiddeld één keer per week iets vallen. Soms kan het ook meer zijn. De balans van deze week: 2 glazen, 1 flesje etherische olie, 1 tas en mijn parfum. Dus: of ik ben onhandig en lomp of ik ben, spreekwoordgewijs, geboren voor het geluk*. 

Etherische olie en parfum zijn pijnlijk. Omdat parfum best wel veel geld kost, besluit ik het een beetje op te deppen met kledingstukken. Een mens moet zuinig zijn. 

Ik ontmoet heel wat klanten die dag die komen voor afhaling of een bespreking. Niemand zegt er wat van, wellicht een beetje zoals met een stinkende adem, je praat uiteraard niet over een overdosis parfum. Wel vluchten ze vrij snel mijn woonwagentje uit en kabbelt het gesprek buiten wel nog even verder. Corona en veiligheidsmaatregelen van hun kant… (Dacht ik). 

In de supermarkt loop ik in de voormiddag iemand tegen het lijf voor wie ik een illustratieproject deed. Aan de kassa vraagt hij of ik voor wil. Typisch mijn lompe zelf zijnde, val ik nog even over mijn schoenveter en neem het plaatsje voor hem in aan de kassa. Vriendelijke mens. 

Pas later wanneer naar de avond toe welgeteld enkele mensen een opmerking maken over mijn weldadige geur (inclusief man, die maar liefst op 6 meter afstand tegen mijn schoonbroer staat te praten net voor ik vertrek – en zich luidop afvraagt waarom ik in godsnaam zoveel parfum aan doe om naar een vergadering te gaan), heb ik het gevoel dat het toch een overdosis aan Si Lolita is. Ik begin te kampen met het idee dat de vriendelijke man in de supermarkt me daarom voor liet. Gisteren even bevraagd aan vriendin die bij hem werkt of ze even discreet wil aftoetsen. Of hij op deze manier misschien zijn probleem met mij te lijf wilde gaan? Want mij laten voorgaan betekent immers minder tijd met een overdosis “Si lolita”. Want het gekke is dat de mevrouw die voor mij was aan de andere kassa ook al had gevraagd of ik voor wou (ik dacht toen dat dit was omdat mijn zoontje Iben een vrij zware doos droeg en het leek alsof ik deze niet wou dragen, maar dat was niet zo, want Iben wou gewoon tonen hoe sterk hij was). 

Alleen tegen mijn man biecht ik in genuanceerde versie de ware toedracht toe van mijn overdosis. 

Maar… Ik zit in met mijn klanten die mijn woonwagen betraden op woensdag en nu anti-reclame maken. Ik hoor het hen al zeggen: “Ze neemt mooie foto’s maar doe geen bijbestellingen. Je wordt bedwelmd bij afhaling”. Dat wordt wellicht het verhaal van mijn verval. Dus ik fluister mezelf toe… Niet schamen maar gewoonlijk eerlijk communiceren. Anders wordt het alleen maar moeilijker. 

Subtiel geurende groet,

*Schrappen wat niet past

Over vrouwen aan de haard en een wondermooie Jeanne voor de lens!

Op een koude ochtend in het prille voorjaar was ik om 7 uur ter plaatse om vuur te maken in barak De Vinck.

Ik vermoed dat vrouwen aan de haard daar vandaan komt. Dat er ooit heel lang geleden een vrouw was die net als ik een beetje verstrooid van aard was, waardoor het met regelmaat gebeurde dat het vuur in de kachel doofde.

Ik denk dat haar man op een bepaald moment zei: “vrouw, blijf alsjeblieft aan de haard”. En dat de zoon van de zoon van die man dat is blijven herhalen tegen zijn vrouw en uiteindelijk één of andere politieke partij heeft opgericht met als slagzin “vrouwen aan de haard”. Iemand als ik, was dus medeverantwoordelijk voor het stichten van dergelijke partij. Of toch niet. Iemand als haar man was daar verantwoordelijk voor. Want mijn man heeft meer begrip, dus ik vermoed dat als die man wat meer op mijn man had geleken er een partij zou zijn opgericht waar ze heel begrijpend glimlachen, je blijven de kans geven om het toch maar goed te doen en komen helpen waar nodig.

Stel je voor, dan stond er met regelmaat een politieke partij aan de deur om te vragen of ze je met iets konden helpen. Hoe fijn zou dat niet zijn?

Soit, het moraal van het verhaal. Ik was heel blij dat het binnen warm was voor mijn klanten. Met dank aan de kachel en mijn volhardendheid en zonder tussenkomst van mijn man of wie dan ook :-).

Ik had toen nog geen weet, hoe vanzelfsprekend warmte in onze samenleving was. En dat niet enkel mijn bankkaart maar ook ikzelf met regelmaat contactloos zou worden…

Ik mis mijn leven van toen, en het is zonde dat ik toen, op die dagen, niet bewust was van welke rijkdom ik toen bezat. Ik mocht nog handen geven, knuffelen en kussen met vreemden.

Ik hoop zo dat ik binnen enkele maanden kuchkapje in een sprookje kan gieten en dat de kinderen van onze kinderen met rode oortjes luisteren naar dat bizarre verhaal van 2020.

Hoe ik zelf over corona en de maatregelen denk? Wel, hangt af van hoe laat het is en wat ik gedronken heb :-). Grapje. Neen, ik vind dat er te veel angst wordt gecreëerd, dat er te weinig wordt in gezet op het versterken van ons immuunsysteem. Als je het mij vraagt? Blijf vooral niet in je kot maar ga naar buiten! Adem die zuurstof in, in bossen en velden, ga wandelen! Geniet van de zon! Van gezonde voeding! Laat kinderen buitenspelen en zich vuil maken! Wordt geen smetvrezer op plaatsen waar het niet hoeft (zoals je eigen tuin bijvoorbeeld)! Maar dat is mijn verhaal en zienswijze die wellicht gekleurd is door de mensen met wie ik sprak en de artikelen en boeken die ik las.

Verder luister ik. Respecteer ieders grens en behoefte. Verander in mondkapje waar het moet maar stel me vragen als ik het ding aanmoet in publieke buitenruimtes zonder ander publiek. Ook al heb ik best een heel mooi mondkapje dat perfect past bij het kleur van mijn ogen, ik geloof en voel dat het mondkatoentje er voor zorgt dat ik minder zuurstof binnenkrijg.

Maar goed, terug naar toen. Naar die wondermooie zondagmorgen. Précorona.

Een heel fijn gezin. Positiefs en speels. Met een veelkleurige schoonheid verschijnen ze ondertussen jaarlijks voor mijn lens. Een gezin die zonder meer wat van hun gezelligheid kan verhuren. Ze zijn een beetje de samenvatting van mijn favoriete klant :-).

Alle drie de kinderen hebben iets bijzonder moois over zich. Dit jaar mocht Jeanne in de picture. Tijdens de fotoshoot droomde ze af en toe heel even weg. Op andere momenten was haar blik bijzonder fris en contrasteert het aandoenlijke met de omgeving.

Een wondermooie reportage van een wondermooi gezin. In juli had Jeanne een klein feestje om haar vormsel te vieren! Gefeliciteerd Jeanne!

Het was een eer om jullie als klant te hebben!

Hartelijk dank voor alles!

Liefs,

www.ann-elise.be/fotografie

Over de bijna-dood-ervaring die niet in beeld werd gebracht en nog van die dingen

De bomen zongen zachtjes mijn naam. De vogels kwetterden bezorgd en de warmte van de zon zuchtte in mijn slaap. Mijn hoofd vol, mijn gevoel wat leeg. Bij wijze van verstrooidheid was ik de vuile was aan het buiten hangen (echt, letterlijk). Ik moest naar het echte buiten toe. Ik moest weg. Het was die tijd van het jaar. Die tijd om naar de horizon te staren, boeken te lezen, nachten lang sterren te kijken en godganse dagen in blote voeten rond te struinen.

We vertrokken met willy wagentje, ons volkswagenbusje, richting ongedwongenheid. Ik had een mailtje gestuurd naar een kleine, gezellige camping op 3,7 centimeter rijden op Google Maps om enkele dagen tot rust te komen.

We landden op een wondermooie plek. Alsof ik de wereld even zelf bij elkaar had gedroomd. Zo mooi! Zo puur! Zo lang leve het buitenleven.

Op vakantie denk ik in beelden maar neem zelden foto’s. Geen foto’s nemen is voor mij een vorm om een bepaald moment volledig te kunnen omhelzen en grijpen.

Het voordeel van ons busje: we zijn veroordeeld tot het buitenleven. Het is veel erger naar de regen te kijken dan hem te voelen. We waren het die eerste dag regen alleen een beetje vergeten. Gelukkig houden we van knusheid, lezen, staren en nabijheid.

Maar de andere regenmomenten hielden we voor lief en zo werden er bijvoorbeeld ook daar geen foto’s van genomen.

Zo waren er bijvoorbeeld ook geen beelden van ons geweldig urendurende bergfietstochtje bij temperaturen van +30 graden.

Een fietstochtje dat ik in het begin heel avontuurlijk vond. Want onderweg zijn en verdwalen onderweg. Dat was toch zo typisch ons? Niet? We keken elkaar gelukkig aan want toen wisten we nog niet wat er ging volgen. Want in de namiddag werd algauw duidelijk… we waren niet voorbereid, te verdwaald, te veel uren zonder water. Onze door avonturen opgezwollen moed verleidde ons tot diefstal. Na enkele uren zonder water, barstende hoofdpijn en het “ik-kan/wil-niet-meer-gevoel” besloten we water van de lokale koeien te stelen. Manlief stond op wacht voor de stier in de weide – want dat was de deal. Want anders kon ik geen water drinken uit de drinkbak en stierf ik wellicht uit waternood of door de stier (stier-f :-)) en dan was hij vrouwloos. Ik had er uiteraard het vertrouwen in dat, als het al tot een gevecht kwam, hij wellicht zou winnen van de stier. Want uiteraard ging ik hem niets laten doen met gevaar voor eigen leven. Zo ben ik niet.

En, zo zijn er ook geen beelden van ons campingpaard die de bloemen uit het vaasje van onze buren hapte.

Geen beelden van onze gezellige, boeiende buurman die ’s avonds laat op zijn gitaar tokkelde en me met zijn stemgeluid naar dromenland voerde.

Geen beelden van de andere fijne mensen die we ontmoetten. Van die heerlijke rebellen, eigenzinnige en muzikale dromers en denkers. Van die rode wijn gesprekken met een heerlijke afdronk. Van de lijstjes met de boeken die gelezen moeten worden, muziek die zou moeten weerklinken en de campings waar we elkaar misschien ooit nog treffen.

In de anderstalige gesprekken waren mijn engels en frans soms een kaakslag voor de taal, maar toch werd er naar mij geluisterd. En zelfs geglimlacht omdat ik ondanks mijn slechte taligheid toch talent bleek te hebben voor anderstalige woordgrapjes (wat uitzonderlijk blijkt te zijn voor slechttaligen). Driewerf hoera! Blijk ik weer over een uitzonderlijk, niet bruikbaar talent te beschikken :-).

Ah, daar! Die plek! Die mensen die we ontmoetten, hebben me gegrepen met open armen! Samen met onze nieuwe metgezellen tuurden we naar sterren en naar de horizon. Hoopvol vooruit. Puttend uit nieuwe ontmoetingen. We wisten dat we allen verder zouden bouwen, drijven… op wat ons drijft en onze idealen voedt.

En zie… daar had manlief nu wel beelden van! Mee met de stroom van positiviteit en anders durven denken.

Lief leven, wat zie ik je graag!

Liefs,

Ann-elise

Ah, ah 1 minuut later en ik krijg al een corrigerend op het matje roepend corona mailtje… Voor de durvers onder ons: even proberen, je kunt op andere halve meter gesprekken aangaan, zelfs iemand met je ogen omhelzen! Doen! 😉