Lentefee(st)foto’s Jutta

jutta -1.jpg

Voor Jutta.

Jutta,

Al vaak gezegd tegen mijn zus en jouw mama.  Jij was mijn tweede grote liefde. Mijn allerallerliefste metekindje. Degene die heel lang Jona en mijn naam versmolt tot “Jona-Iesj”. Het meisje dat dit eindeloos kon herhalen en dan met haar kleine beentjes en met open armpjes naar ons toeliep met een huppelende geestdrift. Toen al. 

jutta -1-2.jpg

Juttta. Steeds een zekere gevoeligheid voor het wonder.  Altijd fijntjes afgestemd op de energie die rond jou hangt. 

Aan de hand van jouw mimiek, jouw toon weet ik vaak al hoe je je voelt en wat je wil zeggen.  

Jouw laatste zomer als lager schoolkind. Volgend jaar een andere school… en ach, wat zal ik onze gesprekjes in de auto missen. De flarden van zotte verbeelding. De dwaling van het moment als ons Rube dagenlang verkondigt dat het vissen zal regenen en jij met zoveel meer ja dan nee steeds de mogelijkheid van de fantasie openhoudt. Dagenlang regende het walvissen, spotten we garnalen en zagen we kwallen onderweg.

 Met jou is het zo heerlijk fantaseren!

Je bent zo creatief in het vormen van gedachten. Duidelijk iemand die zelf denkt. Die vaak meet en weegt vooraleer ze gaat oordelen. En toch heb je een bepaalde gespletenheid in jou. Aan de ene kant hou je van analyseren, van het doorschouwen, van het filosoferen. Ben je ongelooflijk nieuwsgierig. Maar daarnaast ben jij ook net degene die alles zo heerlijk luchtig kan maken. 

Je wou foto’s bij valavond, waarbij de zon uit haar gouden voegen barst. Toepasselijk. Lieflijk, zacht en een gouden gloed 🙂  Dat past wel héél goed bij jou. 

jutta -2jutta -3jutta -4jutta -5jutta -6jutta -7jutta -8jutta -9

Lieve Jutta, je bent zo goed in gelukkig zijn en ik hoop dat het jouw hele leven zo blijft. Ik hoop van harte dat je uitgroeit tot een evenwichtig, vrij meisje. Dat je mag opgroeien met de zon in je gezicht!

Jij boeit, verrast en verwondert! 

Ik hou van jou! Omdat je bent zoals je bent! 

Geniet! Steeds opnieuw! 

Liefs,

Tante Lies 

Huwelijksreportage: proficiat Lobke en Dries!

huwelijksfotografie -1-2.jpg

Begin juni stapten Lobke en Dries in hun huwelijksauto/huwelijksbus (huwelijksbootjes zijn zo twintigste eeuw* dat ik weiger die term te gebruiken).

huwelijksfotografie -2huwelijksfotografie -3huwelijksfotografie -4huwelijksfotografie -5huwelijksfotografie -7huwelijksfotografie -8

Lobke en Dries & Dries en Lobke.

Hij, de vlotte bewegelijke verteller en zij goedlachs met glinsterde ogen en een gulle lach.  Heerlijk om te zien hoe hun blikken rondzwerven en toch steeds bij elkaar bijven haken.

huwelijksfotografie -9huwelijksfotografie -10huwelijksfotografie -6huwelijksfotografie -12huwelijksfotografie -1

Hart en geest vrolijk en licht als een veertje. Een vrolijke bende

huwelijksfotografie -18huwelijksfotografie -16huwelijksfotografie -17huwelijksfotografie -19huwelijksfotografie -20huwelijksfotografie -21huwelijksfotografie -22huwelijksfotografie -23huwelijksfotografie -24huwelijksfotografie -25huwelijksfotografie -26huwelijksfotografie -27huwelijksfotografie -28huwelijksfotografie -29huwelijksfotografie -30huwelijksfotografie -31huwelijksfotografie -32

huwelijksfotografie -14

Voor mijzelf was het de dag van de dramatische nootjeservaring (klik gerust even door). (Ondertussen ben ik ook hierin gegroeid, op survivalkamp geweest en daar heel moedig en met een gestreken gezicht pissebedden leren eten 🙂 blijkt minstens even voedzaam te zijn als nootjes :-).  En weet je, nootjes eten is zo twintigste eeuw* dat het best wel hip is om ook hier grenzen te verleggen 😉 )

Ah, foto’s… het koesteren (soms vermenigvuldigen) van de momenten van verwondering en liefde. Heerlijk toch?

Geniet van elke dag, Lobke en Dries! Veel geluk!

huwelijksfotografie -11

Liefs,

Ann-elise

*iemand vertelde me onlangs dat ik precies in de twintigste eeuw ben blijven steken (de jaren negentig dan nog wel), bij deze, even duiden dat ik best wel vernieuwd ben, want zo ben ik écht écht wel. Zo ongelooflijk wanhopig eenentwintigste eeuws.

www.ann-elise.be/fotografie

 

 

 

 

 

Watou: als je het kunst…

schoolreis -1-2.jpg

Gefrons bij bepaalde mensen als ik ze vertel dat ik ondertussen al vier jaar mijn zoontjes (6 & 8) meetroon naar het kunstenfestival in Watou.

In hun denkbeeld hoogstwaarschijnlijk 2 rennende jongetjes in te kleine ruimtes met gigantische kunstwerken er in.

Dramatiek ten gronde als ze zich nog maar inbeelden hoe mijn kinderen wellicht menig kunstwerken vernielen.

Gelukkig ziet de realiteit er vrolijker uit. Volledig volgens de regels van de kunst smijten ze zich zachtjes op de grond. Om te inspecteren waar een kunstwerk van gemaakt is én om het ook van onderuit te aanschouwen.

schoolreis -42schoolreis -28

schoolreis -16
Aan het einde van de regenboog
schoolreis -48
Met wat inspanning kun je kunst ook letterlijk voelen

schoolreis -51schoolreis -50schoolreis -46schoolreis -34schoolreis -35schoolreis -25schoolreis -15

schoolreis -12
All is history… Iben al even beweeglijk in tijd…

schoolreis -10schoolreis -9schoolreis -8

schoolreis -7
Voor mijn man het kunstwerk die hem het meest raakte. Iben wou ik het verhaal er achter nog eventjes besparen…

schoolreis -6schoolreis -5

schoolreis -4
Hugo Claus… én dat ze met aandacht bleven luisteren was voor mij een chocolademomentje

schoolreis -3schoolreis -2schoolreis -1schoolreis -27schoolreis -26

 

Mijn boontjes. Ze zijn een krak in de kunst in de dingen te zien. Ze hebben ontdekt dat het de gelegenheid is om het ‘gewone’ speciaal te maken. Bij de Douviehouve was Iben, mijn jongste, onder de indruk van een elektrische vouwfiets. “Wie heeft dat gemaakt! Mooie kunst hé, mama!  Wat goed gevonden, het is precies een elektrische fiets maar dan samen gevouwen!”  Rube merkt even later ook op dat “kunstgras” hier pas echt “kunstgras” is. En Iben (echt een kei in taalgrapjes) voegt er aan toe dat ze het allemaal goed hebben ‘gekunst’.

 

schoolreis -23

 

Hoe mooi en hoe fijn het boekje voor de kinderen ook is, eigenlijk vinden wij het vooral leuk om het als gezin met elkaar te beleven, los van vaste opdrachtjes (al was het boekje wel fijn om even rustmomentjes in te bouwen).

Heerlijk om te zien hoe ze hun eigen antwoorden hebben. En af en toe ook ontdekken dat iemand er soms net anders over denkt.

 

schoolreis -22
boekje van Loesdier 🙂

schoolreis -20schoolreis -19schoolreis -18schoolreis -17schoolreis -29schoolreis -32schoolreis -33schoolreis -37schoolreis -38schoolreis -39schoolreis -40schoolreis -45schoolreis -44schoolreis -43

 

Het is me opgevallen dat veel mensen minder verwonderd kijken naar kunst dan mijn kinderen. Minder moeite doen om volledig in het werk op te gaan.

watou -1

Kunst, soms als tegenstander (vooral als het er zo mooi uit zien en je het niet even mag aanraken, ik merk bij mezelf hoe graag ik ook een kunstwerk wil aanraken ), maar ook soms als plaaggeest, als troost, als emotie, als bindmiddel, als ontmoeting … als een manier van naar het leven kijken!

schoolreis -41

Dankjewel daarvoor, Watou,

schoolreis -30

 

Beeldige groet,

Ann-elise

www.ann-elise.be

 

 

 

 

 

 

Gezegend met geluk

ann-elise lietaert fotografie illustratie retro 212.jpg

Een ochtend in mei.

Weet je, tijdens sommige reportages krijg ik kriebels van binnen. Omdat mensen zo ongelooflijk mooi zijn.  Omdat hun persoonlijkheid glinstert en je de liefde voor elkaar en voor het leven kan voelen kopje duikelen in de lucht.

Op zo’n momenten ben ik fan van zo’n sneeuwbollen, maar dan in de zomerse versie (heb ik waarschijnlijk ooit al verkondigd, alhoewel ik twijfel of deze al bestaan, misschien moet ik er een patent opnemen). Een bol die zo geurt naar groen gras, naar lente, naar lelies en naar blauwe hemel. Met in het midden zo’n nostalgische familiefoto waar bloemblaadjes omheen dwarrelen wanneer je er mee schudt. Zo’n bol die je als kind niet kan laten staan. Zucht.

Foto’s zijn echt zo’n heerlijke manier om mensen te verbinden. Herinneringen worden bewaard, achter de kaft van een album heb je nieuwe ruimtes om binnen te kijken. Tijd om héél even hier en daar in een moment te vertoeven.  Beeldgedichten, onvertaalbaar en onherhaalbaar. Het gevoel hebben dat je het verleden in een boekje hebt.

Dit was ook weer zo’n hemelse reportage. Het gras was buigzaam groen, alles geurde naar zomer en ik zag zoveel liefde voor deze kleine meid. Terug eentje om te koesteren.

Het is goed om te beseffen dat het universum eigenlijk vooral mooi is 🙂

ann-elise lietaert fotografie illustratie retro 205ann-elise lietaert fotografie illustratie retro 206ann-elise lietaert fotografie illustratie retro 207ann-elise lietaert fotografie illustratie retro 208ann-elise lietaert fotografie illustratie retro 210

ann-elise lietaert fotografie illustratie retro 209ann-elise lietaert fotografie illustratie retro 211

Dank je voor de fijne voormiddag!

www.ann-elise.be/fotografie

Bruisend, met van die giechelbellen

blogRozemie-6.jpg

Ik heb van horen zeggen dat mensen uit 60% water bestaan. Hoe meer ik er over nadenk hoe meer ik er van overtuigd ben dat we ook uit verschillende soorten water bestaan. Wie me goed kent weet dat ik mensen steeds met van alles vergelijk en is er hoogstwaarschijnlijk ook van overtuigd dat het ongelooflijk boeiend is om mensen met water te vergelijken.  Want dampen we niet allemaal een beetje?  🙂 

Je hebt mensen die zijn samengesteld uit van ‘dat water’ met een erg droge nasmaak of nog erger water dat nergens naar smaakt. Je hebt water met een agressieve smaak (al denk ik dat het komt doordat er hoogstwaarschijnlijk iemand ooit een hond uit zijn glas heeft laten drinken). Je hebt de bruisende types. En dan het water met klasse. Puur, levendig en onmiskenbaar Frans. Hoogstwaarschijnlijk bij de bron gebotteld, waar mineralen het meeste kracht hebben.  Dan kraantjeswater… van op de oppervlakte… voor de eerder oppervlakkigen onder ons. Je hebt charismatisch, zelfverzekerd bergwater. Zigeunerachtig beekwater dat zelfs na het koken zijn krachtige smaak behoudt. Mijn favoriet… puur bergwater die zo integrerend Noors smaakt. 

Ik weet niet of de smaak al bij de geboorte aanwezig is of de smaak van ons levenswater zich gaat vormen door de jaren heen. Beïnvloedt door de bron, de omgeving, de eventuele toevoegingen. Misschien smaakt het anders naar gelang waar het licht valt. Heeft iedereen een onnoemelijk grenzeloos potentieel om te bruisen, te stromen. Het waterrijke heerschap binnenin. 

In juni had ik een reportage in de buurt van een grote vijver. Met vier bruisende persoonlijkheden. Rozemie, de mama, doet me denken aan een fles water met giechelbellen, die spetterend en bruisend de wereld worden ingestuurd. Wouter, is water waar er over nagedacht is. Nand, hun oudste zoontje, is bronwater met een zweempje zwierigheid die zijn dagdromen met plezier laat buiten spelen. Thor is piepjong water van bij de bron maar echt één en al charisma die door het leven stroomt en vloeit. 

blogRozemie-2blogRozemie-3blogRozemie-7blogRozemie-8blogRozemie-4blogRozemie-5blogRozemieblogRozemie-9blogRozemie-11blogRozemie-12blogRozemie-10blogRozemie-13blogRozemie-14

Een wondermooie collectie levenswater van de bovenste plank 🙂 

 

Dank je voor de fijne voormiddag!

Ann-elise

www.ann-elise.be/fotografie