Wondermooie familiereportage

Terwijl ik stiekem verlang naar lente en uitkijk naar schaapwolkjes in de lucht, blik ik nog even terug op de herfst. Mijn buitenstudio blijkt weinig toegankelijk deze krokusvakantie. Ik vermoed dat één van de weergoden onze overeenkomst om uiteindelijk toch alle reportages buiten te laten doorgaan heeft opgegeten. En vergat te verinnerlijken. Zoiets.

Anders dan bij miezerig regenweer heb ik bij mooie dagen geen voorgenomen plan of een richting. Ik laat me leiden door wat ik zie. Ik loop vaak op onzichtbare wolkjes als ik een plek vind waar het licht perfect invalt. Zoals hier.

Deze reportage was in hartje november. Een zondagmorgen, een zalige najaarsdag. De zon droogde langzaam de dag. De bomen schudden liefjes, lieten hun bladeren dwarrelen.

Voor de lens terug een heel fijne, echt mooie familie. Met een lach die deed denken aan zomer zorgden ze voor stralende foto’s.

Dank je voor de heerlijke reportage!

Lieve groet,


Ann-elise

www.ann-elise.be

Foto’s en het belang van familiale eenheid. Lees waarom familiefoto’s belangrijk zijn!

Een leuk weetje in de beeldende wereld. Kinderen die vaak samen met hun familie op foto’s staan, groeien op met meer eigenwaarde en zelfvertrouwen. Het geeft kinderen identiteit en leert hen zichzelf als een belangrijk onderdeel van de familie eenheid te zien.

De familie Cools maakte in oktober alvast werk van hun familiekiekjes. Herinneringen verinnigen aan de hand van foto’s. Omdat er jaren later nog even kan worden terug geblikt.

Voor mij was het een heerlijke zondagvoormiddag. Een reportage die rook naar appels, verse aarde, geluk en plezier. Ook weer eentje (al is het op de foto’s niet zo goed zichtbaar) die zich gewoon afspeelde in de regen. Maar een vrolijke familie als deze trekt zich daar uiteraard niets van aan!

Hartelijk dank voor het vertrouwen!

Veel liefs,

Ann-elise

www.ann-elise.be

Samen genieten van een toch wel vroege zondagmorgen.

Een zondag in oktober. Er is een reportage geboekt voor de kleinkinderen. Als cadeau voor oma. Het mooie aan ouder worden, is dat je een heleboel mensen hebt die verbonden zijn, en dat de lijn samenvloeit bij jou.

Het is een echte najaarsdag. Het regent zachtjes. Vol verbetenheid wordt het weer getrotseerd. En dan ondanks het miezerige weer: blije gezichten, samen genieten van de toch wel vroege zondagochtend. Wat heeft het leven meer te bieden?

Bij mij toch ook wel heel even angst… omdat iemand pokémons aan het zoeken is, en ik niet thuis ben in dat wereldje. Stiekem bang dat ik de Pokémons voor de ogen van mijn klant verpletteren zal huppel ik doorheen het landschap. Gelukkig blijken Pokémons bestand te zijn tegen menig fotografenvoeten ;-).

Dank je voor de fijne voormiddag!

Beeldige groet,

Ann-elise

www.ann-elise.be/fotografie

Blikken die raken. Gezinsreportage met al weer een prachtig gezin voor de lens!

Naarmate een reportage verstrijkt heb ik vaak het gevoel dat ik mensen ook echt leer kennen. Hoe kort een reportage vaak ook is. Soms heb ik het gevoel kleine hoekjes in mensen hun ziel te zien. Vaak weet ik kleine stukjes dromen. Weet ik wie er al eens een Ikea kast heeft opgezet. Met of zonder plan. Wie er de voorkeur geeft aan steentjes in hun schoen boven een wimper in hun oog. Hoe ze glimlachen van herkenning als één van de kinderen een typisch zichzelfje doet. En ik voel dat ook ik, naarmate de reportage vordert, meer open wordt. Ook af en toe de hoekjes van mijn ziel laat zien. Blikken. Kijken.

Hoezeer ik ook hou van woorden. Er zijn geen woorden die alles omvatten. Boven woorden zijn er gebaren, blikken die mensen groter en prachtiger maken.

Annelies, dankjewel voor die bepaalde blik toen je de wanddecoratie kwam afhalen! Geen woorden hadden me meer kunnen raken!

Veel liefs,

Ann-elise

http://www.ann-elise.be

The secret life of pets :-) en de reportage van een fijn, warm, charismatisch gezin

Sinds eigen kweek zijn er veel mensen die op dezelfde manier Engels praten zoals ik. Er zijn twee soort stromingen te definiëren. De bewust eigen-kweek-sprekers en de poging-tot-engels sprekers. Ik ben de laatste soort. Maar ik doe alsof ik bij de eerste soort hoor.

Het is zondagmorgen en ik heb een heel fijn gezin voor de lens.

Wat me opvalt is hoe ze net als ik genieten van het buiten zijn. Sommige mensen zien er altijd wat boos, streng uit (ook al zijn ze het niet). Dit gezin ziet er volgens mij altijd vrolijk uit. Ze hebben iets heel warms. Iets heel toegankelijks. Na de reportage huppel ik als het ware naar huis. Wat een fijne voormiddag!

Net als ik wil wegrijden na deze fijne reportage komen er twee engelse toeristen. Mijn raampje staat open. Ik hoor hen praten, ik glimlach naar hen. Ze zeggen dat ik een fijne auto heb (a nice car :-)). Het streelt hun ego dat ze niet beginnen over mijn nummer plaat of een kabel die wat loshangt.

Bij het wegrijden zie ik dat er één zijn pet laat vallen. Ik heb twee keuzes. Roepen of uitstappen. Ik had net na de reportage van schoenen geruild en had het nieuwe paar nog niet vast geveterd. Uitstappen en lopen betekent gevaar voor eigen welzijn. Dus als een welbespraakte wereldburger begin ik te roepen. “You’ve lost your pet!”. Het werkt. De toeristen komen meteen mijn richting uit. Ik geef hem zijn pet. Best wel trots op mezelf om deze keurige Engelse conversatie rij ik naar huis. Pas weken later wanneer we thuis een film bekijken en de trailer wordt getoond van “The secret life of pets” wordt mijn blunder duidelijk. Even zink ik weg in diep en intens zelfmedelijden.

Ik wacht voorlopig nog heel even met het aanbieden van reportages aan anderstalige toeristen. 😉

www.ann-elise.be

Gezinsreportage: gezin met een gouden gloed

Het is een mooie najaarsdag. Warm. De zon heeft zijn afdaling ingezet. Schaduwen worden langer en het licht kleurt menig bomen goud. Over het gras zweeft de geur van het laatste restje zomer.

Een reportage met wel vijf heel mooie mensen voor de lens. Vijf bijzonder mooie exemplaren van het menselijke ras. Positieve dromers en gelovers.

De drie meisjes komen af en toe babysitten en onze jongens zijn zonder meer enorm fan :-). Tijdens de nabewerking zijn er wel heel vaak kleine jongenshandjes die op mijn schouders rusten om even mee te piepen.

Mooi om te zien hoe in dit gezin ook waarden worden doorgegeven en hoe de meisje opgroeien tot vrije en verantwoordelijke wereldburgers . Ik ken heel wat volwassen met wie ik minder diepzinnige gesprekken voer dan in het beperkt ‘terug-breng-ritje’ als ik één van de zussen terug breng na een avondje babysitten. Een gezin om van te houden.

Beelden spreken vaak zo veel meer dan woorden. Ze zeggen alles. Alles. Kijk naar die handen. Geen woord die de overrompelende kracht van gevoelens zo kan weergeven…

Dank je voor het vertrouwen!

Het was een eer jullie te mogen verbeelden!

Liefs,

Ann-elise

www.ann-elise.be

Terugblik op een septemberdag met een wondermooie familie

Wie me al langer volgt, weet het ondertussen wel. Ik heb geen gevoel voor richting. Soms bij een reportage dichtbij, stel ik ook mijn GPS in. Ook al weet ik perfect hoe ik moet rijden. Ik denk dat ik stiekem wil dat de GPS ook een keertje trots kan zijn op mij.

Een goedmaakmoment. Voor alle keren dat ik faalde, niet luisterde of eigenzinnig deed.

Zou het opgenomen worden in een soort virtueel logboek? Wie er goed luistert naar de GPS? Wie er telkens zijn zin doordrijft? Wie er terug praat? Zou best interessante info opleveren omtrent iemand zijn persoonlijkheid. Mijn profiel? een eigenzinnige terugprater.

Goed, een familiereportage dichtbij dus. Met alweer een prinsheerlijke familie voor de lens!

Bij sommige reportages voel je echt hoe sommige families samen horen, zoals de bladeren van een boom. Je voelt het op de manier hoe kinderen naar hun grootouders toe huppelen. Hoe er grapjes worden gemaakt over ‘het avondje uit’ voorafgaand aan de reporage van iemand van de familie (knipoog). Hoe een stoere tiener een wedstrijdje houdt met zijn klein neefje… Heerlijk kom te zien!

Wat fijn om jullie voor de lens te hebben!

Dankjewel voor het vertrouwen!

Beeldige groet,

Ann-elise

http://www.ann-elise.be

Prinsheerlijke gezinsreportage!

Een vader. Een moeder. Een kleine broer. En twee grote broers. De twee grote broers hadden naar mijn gevoel niet echt zin in een fotoreportage. In het begin weerklinken enkel diepe zuchten door mijn – dacht ik – veel te veel aan enthousiasme… en dan opeens vanuit het niets had ik plots naast een heel klein enthousiast jongetje ook twee enthousiaste jongens! Ik vermoed dat het bij beiden een zucht van verlichting was 🙂 want het werd echt een prinsheerlijke ochtend!

Op stap met dit gezin word ik constant op mooie plekjes gewezen! Tijdens de reportage worden kleine geheimpjes opgebiecht, wordt er instemmend geknikt bij bepaalde verhalen en anekdotes. En hangt er een heel fijne, verbonden, warme sfeer. En af en toe wordt er heel even, heel lief, gezucht wanneer ik de jongens hun namen weer eens door elkaar haal :-).

Kortom: een prinsheerlijke ochtend met een prinsheerlijk, warm gezin!

Gezinsreportage! Vier op een rij!

Terwijl het buiten regent wentel ik me even in zomerherinneringen. Ik denk dat het een reden heeft waarom ik zoveel blogs voor de herfst bewaar. Want hoe mooi ik de herfst ook vind, heel stiekem heb ik wat zomerheimwee.

Even deze reportage  visualiseren. Ik die weeral, er waren wegenwerken, gigantisch de weg kwijt was (er blijven zekerheden in het leven). En als ik dan aankom -net net op tijd, ik ken mezelf en mijn aangeboren talent voor richtingloosheid waardoor ik ook wel richtiningloosheidtijd inbouw- ook terug een prachtig gezin op een prachtige locatie.

ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-3

ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-15

ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-2ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-6ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-7ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-4ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-8ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-9

Ik heb echt veel klanten die de wereld mooier maken door hun manier van zijn! Dit was ook terug zo’n gezin (even subtiel opscheppen naar andere fotografen 🙃 ik heb echt megaveel toffe mensen in mijn klantenbestand).

 

ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-10ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-11ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-12ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-13ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-14

Een heerlijke, zomerse vooravond!ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-16ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-17ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-18ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-19ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-20ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-21

Met dit gezin had ik eerder al enkele reportages voor de communie van Robbe.  Een heel fijn en mooi gezin om te mogen vastleggen!

https://blog.ann-elise.be/2017/06/07/robbe-proficiat-kanjer/
https://blog.ann-elise.be/2017/06/29/robbe-veelbelovend/

Dankjewel voor het vertrouwen!!!

Liefs,

bruin

Nog een lentefeestreportage uit juni. Over schattige bejaarden en Roald Dahl

Achterop hinken met je blogs… Gelukkig is elke reportage zo uniek waardoor ik ze niet vlug vergeet :-).

Net voor deze reportage had ik (terug 🙃 ) even last van richtingloosheid (lees: de weg kwijt zijn, volledig gedesoriënteerd zijn in ruimte) maar mijn innerlijke stem porde me aan om toch mijn bestemming te vinden. En ja hoor, na enkele telefoontjes lukte dit ook.

Mijn geest diept menig lessen op om mezelf te helpen bij dit onvermogen, maar ik blijf onverbiddelijk mezelf. Hoe erg ik dat soms ook vind. En mooi. Want zo kom ik soms op de mooiste plaatsen terecht.

De avond van de reportage is echt een zomeravond die baadt in het gouden licht. Met een gouden meisje, Edith. Ook weer iemand die zowel van binnen als van buiten uit straalt.  Ze houdt een vlammend betoog over hoe mooi de wereld wel niet is, en ik volg haar redenering. Volledig.

ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-11

Heel vaak stel ik vragen tijdens mijn reportage. Mijn wenkbrauwen gaan even geamuseerd de hoogte in wanneer Edith verteld dat ze bejaarden eigenlijk schattiger vindt dan baby’s.

ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-2

Doorheen ons verder gesprek wordt duidelijk dat we verschillende zaken delen.  Onder andere dezelfde lievelingsschrijver! Roald Dahl! Hoe zalig is dat niet!

ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-3ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-6ann-elise-lietaert-fotografie-gezinsfotografie-spontaan-romantisch-natuur_-7-1.jpgann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-8ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-12

Op sommige foto’s is het moeilijk te zien of het nu Edith of de zon is die straalt 🙃.

ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-9

 

ann-elise lietaert fotografie gezinsfotografie spontaan romantisch natuur_-10

Ondertussen is juni al even voorbij…  Werden er door Edith nieuwe stappen gezet. Een nieuwe school, nieuwe vrienden, …

Ik wens van harte dat ze altijd haar zalige zelf mag blijven!

Dank je voor de fijne, bezomerde avond!

Liefs,

bruin

www.ann-elise.be