Communiefoto’s Amber door een fotograaf-fotograaf

Eén van de allereerste reportages die geboekt werd door een voor mij onbekend gezin. Ondertussen 4 jaar geleden. Ik mocht de communiefoto’s van Amber haar broer Robbe nemen.

Ze blijven bijzonder die allereerste klanten.

Tijdens reportages als deze voelt mijn werk niet als werk-werk. Het voelt bijna onbeleefd dat ik er geld voor vraag. Ik gebruik vaak de term werk-werk om duidelijk te maken dat het echt wel gefactureerde uren zullen worden. Maar als iemand vraagt of ik gewoon fotograaf of écht fotograaf-fotograaf ben (de vraag komt meestal op huwelijken, en meestal door een nonkel van middelbare leeftijd) dan steiger ik stiekem. Het is vaak het ogenblik waarop ik minnetjes lach. Mijn bergschoenen zouden toch moeten wijzen op ene vorm van professionaliteit en stabiliteit? Wanneer mensen me laten wankelen, bescherm ik mezelf met diepzinnige en dappere nee’s maar meestal hebben ze toch een twijfelkiemzaadje gepland ergens in het noorden van mijn ziel.

Klanten zoals dit gezin dragen bij tot mijn bioactief subsysteem om mezelf te beschermen tegen twijfel en onzekerheid.

Tijdens deze communiereportage op een prinsheerlijke buitenlocatie: Amber. Bruisend en fruitig en ongelooflijk mooi!

Ondertussen is ook Amber haar vormsel al een eindje achter de rug. Gefeliciteerd, lieve, mooie Amber!

Mieke, hartelijk dank voor de weeral heel erg fijne samenwerking! Heel fijn om jullie fotograaf (-fotograaf) te mogen zijn 🙂

Liefs,

ann-elise lietaert

Mag ik jullie verbeelden? Meer info: www.ann-elise.be/fotografie

Benieuwd welke bijzondere fijn kapster Amber haar kapsel deed? Klik HIER!

De duupjesfotograaf I communiereportage met Babette en Renée

Duupje. Het lijkt of René Swartenbroekx duupje speciaal voor mij heeft geschreven. Omdat ik me dan een beetje minder alleen zou voelen.

Het is een warme zaterdag in juni. Ik kom van een andere reportage op locatie en heb nog even tussentijd. Met mijn camera in de aanslag zit ik nog even te lezen op een bankje. Een mama en een meisje komen naar me toe. Ik ben wat in de war want op het formulier stond dat ik een tweeling mocht verbeelden en dat het een gezinsreportage was. Het lijkt me onbeleefd om naar de man te informeren dus vraag ik even of zus er niet bij is. Mama haalt aan dat zus niet veel zin had. Ok. Dat kan. Dat mag. Ik ben nog steeds een beetje in de war, sla mijn normale intro over en ga aan de slag. Enkele minuten later krijgt deze mama een telefoontje. Hun fotografe. Ze staat de wachten op de parking. Ik zak een beetje door de grond van schaamte. Ik verontschuldig me, stuntel nog wat en ga er van door. Verstop me achter het vakmanshuisje. Bang om die andere fotografe in de ogen te moeten kijken. Echt! Help! Want dit was zo mijn bedoeling niet!

Nadat ik me een kwartier had verstopt (niemand kwam me zoeken) wandel ik terug naar mijn auto want binnen 10 minuten heb ik écht een reportage. Ik controleer nog even het formulier. Mama, papa, twee meisjes. Dit kan en mag ik niet missen.

Een gezin komt aan met een tweeling, een papa en nog twee meisjes/dames. De diepgaande problematiek is dat er op het formulier enkel mama en papa en de twee meisjes vermeld stonden. Ik kan het niet aan om nog eens te blunderen maar in mijn poging om dat niet te doen stuntel ik gigantisch. Ik vraag wie van die twee dames/meisjes de mama is. Blijkt Stefanie de mama te zijn en Kayley  de grote zus. Als overmaat van ramp zeg ik tijdens de reportage constant “Chelsy” tegen “Kayley”. Om het goed te maken geef ik Kayley achteraf een grote print met haar twee zusjes.

Lieve jullie, dankjewel om begrip op te brengen voor mijn warrigheid, gestungel en geklungel. Mezelf buiten beschouwing genomen vond ik het een heerlijke reportage 😉

Dank voor het vertrouwen!

Babette & Renée, lieve, spontane meisjes, gefeliciteerd met jullie eerste communie!!

Lieve groet,

Ook een reportage boeken bij deze fotograaf? Eén adres: www.ann-elise.be 😉

Communiereportage Maurice I fris en stralend :-)

Ook tijdens deze communiereportage kwam de regen even piepen als ongevraagde gast. De ingepakte hemel werd plots uitgepakt (Shame on you! Buienradar! Dat hadden we niet afgesproken!). Omdat mijn klanten en ik houden van positiviteit besloten we de reportage gewoon te laten doorgaan.

Maurice en zijn ouders verschijnen fris en stralend voor mijn lens! Een weerspiegeling van hun mindset! Tussen de buien wordt er even geschuild onder boom en paraplu.

Ondertussen deed ook deze prinsheerlijke kerel zijn eerste communie!

Een late, maar daarom niet minder gemeende proficiat!

Lieve groet,

Wens je ook spontane buitenfoto’s verbeeld door een beelddenker?
Dat kan! www.ann-elise.be

Hallokes! De communiereportage van Ties!

De mailtjes van Annelies beginnen heel vaak met “Hallokes”.

Wanneer ze mailt begint ze haar zin vaak met “het is perfect” of “tip top”. Voor mij de ideale manier van communiceren want ik lijd aan een diepgaande problematiek als het gaat over interpunctie en kleur gebruik in mails. Annelies is iemand die me altijd een warm en vrolijk gevoel bezorgd met haar manier van mailen.

Ik hou van lieve, positieve mails. Als het kan nog het liefst met de plaats en de datum er bij zoals in een brief van vroeger of een mailtje met de post (omdat je op dat moment even geen internet had*). Daar moet ik altijd heel spontaan om lachen.

Ik lijd dus aan een leesteken-, hoofdletter- en kleurgevoeligheid. Als iemand in rood met hoofdletters naar mij mailt en zijn/haar mail dan ook nog eens beëindigd met drie vraagtekens dan stopt mijn man me minimum zeven dagen in quarantaine met heel veel zakdoeken omdat ik zo triest ben en mijn omgeving anders wellicht zou verdrinken in mijn mega groot tranenmeer. Dan huil ik tranen met tuiten. Omdat ik de mail dan zie als een levensechte hardprater die naar mij roept en ik zelf eerder een zachtprater ben en hou van lieve woorden. De hardprater vindt mijn kleine letters en zachte woorden of zinnen die eindigen met puntjes wellicht verschrikkelijk… Denk ik… Dus als je als hardprater dit leest, dan vermoed ik dat je niet mijn ideale klant bent. Denk ik…

Annelies daar interne is wel mijn ideale klant :-).

Goed, de communiereportage met Ties, de vrijdag voor de lockdown in maart. Ik was nog een piepklein beetje in wintermodus maar met een gezin die voelt als zomer had ik algauw een lentegevoel :-). Ties is een heel fijn lief kereltje met een passie voor zijn bromfiets. Zijn fotogenieke zus Floor had ik al eerder voor de lens. Altijd heerlijk om gezinnen terug te zien! Lieve, stoere Ties, ondertussen deed je ook al je communie! Een late (maar daarom niet minder van harte) gefeliciteerd!

Dank je voor het vertrouwen en de fijne vrijdagnamiddag!

Heel veel liefs,

PS: Jij bent iemand die houdt van schoonheid in beeld en van zachte woorden en eindeloze herinneringen? Dan ben je wellicht wel mijn ideale klant 🙂 Meer info? www.ann-elise.be/fotografie

Communiereportage met Jules, een bijzonder lieve dierenvriend.

Hoe fijn was het om spontane communiefoto’s te mogen maken van deze lieve kleine charmeur!

Dat Jules een echte dierenvriend is, werd tijdens de reportage vrij vlug duidelijk :-).

Tijdens de lockdown kwamen de schaapjes logeren in de weide van Jules. De ideale kompanen om heerlijke avonturen mee te beleven in deze voorjaarsmaanden voor deze lieve dierenvriend bij uitstek! Ik heb zelden zo’n lieve schapen gezien (al doen ze me denken aan Bette en Reentje de schapen op de boerderij van mijn grootouders waar ik zelf als kind een innige band mee had).

Ondertussen deed Jules zijn communie. Een ietwat late maar daarom niet minder gemeende proficiat! Het was heel fijn om jou te ontmoeten, Jules! Wat ben jij een aardige, lieve kerel!

Dank je voor het vertrouwen,

Lieve groet,

Ook op zoek naar iemand die prinsheerlijke herinneringen voor je vastlegt? Voel je vrij een kijkje te nemen op www.ann-elise.be/fotografie

Reportage communie Gust

Help! Ik huppel mijn blogberichten geestdriftig achterna.

Deze communiefoto’s werden genomen in mei.

Ik vind het altijd heerlijk als mensen rekening houden met mijn topografische beperking. De reportage ging gewoon bij hen thuis in Poelkapelle door. Ik was zo fanatiek aan het genieten van de rit omdat ik met zekerheid wist dat ik niet verkeerd kon rijden. Zo fanatiek aan het genieten van de korte, rustige rit dat ik zelfs enkele straten te ver reed (gelukkig was het maar een minuutje terug rijden en wist ik de weg ;-)).

Altijd fijn om bij bekenden over de vloer te mogen komen. Leen, mama van Gust, is de nicht van mijn man en haar man behoort tot mijn top 3 lijstje van favoriete dansers (ik krijg meteen zin een feestje als ik het hier zo aan het schrijven ben).

Zo van die prinsheerlijke, enthousiaste dorpsgenoten die per toeval ook nog eens familie zijn.

Een warme reportagedag met warme beelden als fijne herinnering van Gust als 6de klasser.

Dankjewel voor het vertrouwen! En Gust van harte gefeliciteerd met je vormsel!

Lieve groet,

Fijne foto’s als fijne herinnering? Dat kan, dat mag :-). Ik vind het heerlijk als ik iets voor jullie kan betekenen! Meer info via www.ann-elise.be/fotografie

Communiereportage met knappe Louis!

Eventjes terug deed deze knappe kanjer zijn eerste communie. Gefeliciteerd lieve, knappe Louis! Dit gezin had ik al eerder voor de lens* met de eerste communie van grote zus, Elise. Toen al was Louis een kleine, knappe verleider. Je kunt niet anders dan glimlachen en verdrinken wanneer je in die prachtige ogen kijkt.

Zijn mama, Annelies, is een vroegere collega van me. Samen met haar man vormen ze een prinsheerlijk gezinnetje. Je voelt de rust en de liefde zo duidelijk binnen dit gezin., de nestwarmte.

Dit zijn zo van die reportages die mijn hart doen huppelen en zorgen dat ik mijn werk zo ongelooflijk lief heb!

een jongen die van fietsen houdt… dat is duidelijk!

Dankjewel voor het vertrouwen! En lieve, knappe Louis, het was eer om jou voor de lens te hebben!

Veel liefs,

alias Lies voor de vroegere collega’s 🙂

*: even meepiepen? https://blog.ann-elise.be/2017/05/15/zomerzucht-het-leven-en-de-appelbomen-in-bloei-proficiat-elise/
Ook een communiereportage boeken? Dat kan/mag 🙂 www.ann-elise.be/fotografie

Proficiat Ewoud en Elise! Een bijzonder leuke communieshoot!

Halfweg mei. Mijn hoofd danste zachtjes heen en weer. Eindelijk, eindelijk, mocht ik terug aan het werk! Ik had zo uitgekeken naar dit moment! Zo vaak had ik gedacht waren we maar gisteren of morgen… Ik kuste mezelf wakker uit mijn doornroosjesslaap en bekende aan mijn werk dat ik weer zielsveel van hem kwam houden.

Ik krijg een bijzonder fijn gezin voor mijn lens. Heel het gezin heeft iets vurigs, speels, liefs en wilds. Je voelt hoe de lente zich uitrekt en uitkijkt naar de zomer.

Heerlijk om te zien hoe de pure charme van dit gezin zich ontvouwt voor mijn cameraatje tijdens deze communiereportage.

Ik ben een mensenkijker. Mijn man vindt me soms een mensenstaarder. Vindt dat ik te vaak en te lang naar mensen zit te staren. Margot is een mama op onze school en is iemand die opvalt omwille van haar uitstraling, ze heeft iets bruisends over zich heen (en ik ben eigenlijk bijna zeker dat ze zich hier niet of nauwelijks bewust van is, wat haar nog zoveel mooier maakt).

Eind augustus deden Elise en Ewoud hun eerste communie! Wat ongelooflijk fijn om deze twee knapperds en hun gezin voor de lens te hebben!

Hartelijk gefeliciteerd, Elise & Ewoud!

Margot en Jeroen, zo dankjewel voor het vertrouwen!

Lieve groet,


Ook een prinsheerlijke reportage? www.ann-elise.be/fotografie

Over vrouwen aan de haard en een wondermooie Jeanne voor de lens!

Op een koude ochtend in het prille voorjaar was ik om 7 uur ter plaatse om vuur te maken in barak De Vinck.

Ik vermoed dat vrouwen aan de haard daar vandaan komt. Dat er ooit heel lang geleden een vrouw was die net als ik een beetje verstrooid van aard was, waardoor het met regelmaat gebeurde dat het vuur in de kachel doofde.

Ik denk dat haar man op een bepaald moment zei: “vrouw, blijf alsjeblieft aan de haard”. En dat de zoon van de zoon van die man dat is blijven herhalen tegen zijn vrouw en uiteindelijk één of andere politieke partij heeft opgericht met als slagzin “vrouwen aan de haard”. Iemand als ik, was dus medeverantwoordelijk voor het stichten van dergelijke partij. Of toch niet. Iemand als haar man was daar verantwoordelijk voor. Want mijn man heeft meer begrip, dus ik vermoed dat als die man wat meer op mijn man had geleken er een partij zou zijn opgericht waar ze heel begrijpend glimlachen, je blijven de kans geven om het toch maar goed te doen en komen helpen waar nodig.

Stel je voor, dan stond er met regelmaat een politieke partij aan de deur om te vragen of ze je met iets konden helpen. Hoe fijn zou dat niet zijn?

Soit, het moraal van het verhaal. Ik was heel blij dat het binnen warm was voor mijn klanten. Met dank aan de kachel en mijn volhardendheid en zonder tussenkomst van mijn man of wie dan ook :-).

Ik had toen nog geen weet, hoe vanzelfsprekend warmte in onze samenleving was. En dat niet enkel mijn bankkaart maar ook ikzelf met regelmaat contactloos zou worden…

Ik mis mijn leven van toen, en het is zonde dat ik toen, op die dagen, niet bewust was van welke rijkdom ik toen bezat. Ik mocht nog handen geven, knuffelen en kussen met vreemden.

Ik hoop zo dat ik binnen enkele maanden kuchkapje in een sprookje kan gieten en dat de kinderen van onze kinderen met rode oortjes luisteren naar dat bizarre verhaal van 2020.

Hoe ik zelf over corona en de maatregelen denk? Wel, hangt af van hoe laat het is en wat ik gedronken heb :-). Grapje. Neen, ik vind dat er te veel angst wordt gecreëerd, dat er te weinig wordt in gezet op het versterken van ons immuunsysteem. Als je het mij vraagt? Blijf vooral niet in je kot maar ga naar buiten! Adem die zuurstof in, in bossen en velden, ga wandelen! Geniet van de zon! Van gezonde voeding! Laat kinderen buitenspelen en zich vuil maken! Wordt geen smetvrezer op plaatsen waar het niet hoeft (zoals je eigen tuin bijvoorbeeld)! Maar dat is mijn verhaal en zienswijze die wellicht gekleurd is door de mensen met wie ik sprak en de artikelen en boeken die ik las.

Verder luister ik. Respecteer ieders grens en behoefte. Verander in mondkapje waar het moet maar stel me vragen als ik het ding aanmoet in publieke buitenruimtes zonder ander publiek. Ook al heb ik best een heel mooi mondkapje dat perfect past bij het kleur van mijn ogen, ik geloof en voel dat het mondkatoentje er voor zorgt dat ik minder zuurstof binnenkrijg.

Maar goed, terug naar toen. Naar die wondermooie zondagmorgen. Précorona.

Een heel fijn gezin. Positiefs en speels. Met een veelkleurige schoonheid verschijnen ze ondertussen jaarlijks voor mijn lens. Een gezin die zonder meer wat van hun gezelligheid kan verhuren. Ze zijn een beetje de samenvatting van mijn favoriete klant :-).

Alle drie de kinderen hebben iets bijzonder moois over zich. Dit jaar mocht Jeanne in de picture. Tijdens de fotoshoot droomde ze af en toe heel even weg. Op andere momenten was haar blik bijzonder fris en contrasteert het aandoenlijke met de omgeving.

Een wondermooie reportage van een wondermooi gezin. In juli had Jeanne een klein feestje om haar vormsel te vieren! Gefeliciteerd Jeanne!

Het was een eer om jullie als klant te hebben!

Hartelijk dank voor alles!

Liefs,

www.ann-elise.be/fotografie

Twee vrolijke zusjes

Begin maart. Ik plan een weekendje fotoreportages in Barak De Vinck.

We blijven er zelf een avondje slapen. En terwijl er bij ons thuis meer tijd zou moeten zijn (thuis hebben we aanvoer van warm water, elektriciteit, verwarming, ik hoef niet met emmers zeulen als ik mijn jongens in het bad stop, …) heb ik het gevoel van tijd te hebben. We hokken samen in één bed terwijl Rube trekzak speelt en ik voel me zo verbonden met alles wat is. Het voelt een beetje als sokken die elkaar vanzelf vinden.

De reportages die volgen zijn heerlijk. Net als deze mini-reportage met deze twee lieve zusjes. Twee lieve kleine spookjes die zoals het spoken nu eenmaal beaamt… heel geestig zijn!

Een reportage om met de glimlach op terug te blikken.

Dank je voor het vertrouwen!

Liefs,

Ann-elise

www.ann-elise.be