Huwelijksreportage. Mon premier mariage en français! (met tip voor Vlaamse burgemeesters)

Mijn bestemming in februari. Een plek in Wallonië. Ik mag er het huwelijk van Jozefien en Steven vastleggen. Met Willy Wagentje, ons volkswagenbusje, voelt het een beetje als vakantie als ik door Waalse dorpjes rij.

Voorzien van voldoende tijd huppel ik ter plaatste een gezellig winkeltje binnen en kom terecht in een supergroot bio-paradijs. Mijn talenten spelen graag verstoppertje, zo ook mijn talent om Frans te praten. Uiteindelijk slaag ik er in om een miniem gesprekje op te zetten met de winkelierster (het beperkt zich tot vragen of ik alsjeblieft naar het toilet mag). Ik koop er overheerlijk appel-gembersap en havermoutkoekjes en fladder terug naar mijn busje om te verdwijnen in een spannend boek.

Na een tijdje neem ik poolshoogte in het gemeentehuis. Ik word er met open armen ontvangen. De burgmeester schudt me de hand. Er weerklinkt muziek.Het feestgehalte van “de trouw voor de wet” is veel groter dan in Vlaanderen. Er zijn naamkaartjes met hartjes voor alle aanwezigen en er wordt muziek gedraaid tijdens het dienstje! Je hebt duidelijk het gevoel dat de liefde als gemeenschap wordt gevierd.

Voor Josefien en Steven zijn hun kinderen heel belangrijk. Geen geposeerde foto’s. Vrolijkheid en spontaniteit vieren hier zege.

Voor de geboorte van hun jongste dochtertje maakte ik het geboortekaartje. Sindsdien is Josefien meer dan alleen een klant. Enkele weken voor het huwelijk deelden we samen een koffiemomentje. Josefien is iemand met wie – ook al zie ik ze niet vaak – best wel diepe zielenroersels kan delen.

Het was dan ook fijn om hun mooi en liefdevol moment vast te leggen!

Dank je voor het vertrouwen!

Veel liefs,

Meer zien? Klik hier!

De laatste reportage van 2019! Op bezoek bij een mode-ontwerpster :-)

De allerlaatste reportage in december.

Ik mocht op bezoek bij Pomme. De ontwerpster van Pola Paradis.

Op de één of andere manier had ik net iets meer zenuwen dan anders. Omdat ik net de fotograaf ben die soms de styling vergeet. Een soort emotionele hoogtevrees voor het nabijzijn van iemand die al een mooie weg heeft afgelegd.

Net voor de reportage zelfs even stress. Haar kammen. Haar anders kammen. Haar niet kammen. Ik ben niet het type dat lang voor de spiegel staat. Ik vertrek uiteindelijk gewoon als mezelf.

En daar sta ik dan. Als mezelf voor de deur. De deur gaat open. Ik ontmoet een lieve mama, haar zus en twee prachtige, lieve zoontjes.

Het werd een reportage die bol stond van de verbeeldingskracht. Ik biechtte de jongens op dat ik bomen namen geef en meteen waren we samen vertrokken in een heerlijke fantasiewereld.

Een bijzonder fijne reportage om 2019 mee af te sluiten! De fijne gesprekjes vol fantasie met deze twee fijne kerels zijn wel een paar oscars waard.

De reportage was meer dan voldoende om me, zelfs in het nieuwe jaar nog, met een glimlach te doen rondlopen. Wat een fijne reportage!!

Hartelijk dank voor het vertrouwen!

Lieve groet,

www.ann-elise.be/fotografie

Reportage bij een local :-)

Terwijl ik gezellig thuis blijf net als alle andere locals (het gebruik van het woordje locals stimuleert mijn vakantiegevoel) heb ik het voornemen om terug dagelijks een blog te schrijven over de voorbije reportages.

Deze prinsheerlijke familieshoot vond plaats midden november. Een zondag met een gouden randje.

Een reportage in Poelkapelle dus iedereen van de familie is me welbekend. De ouders zijn echte locals. Hun drie zussen weken ondertussen uit. Joke is een klasvriendinnetje van vroege, Ilse een goeie vriendin van mijn oudste zus en Veerle ging vroeger af en toe met ons mee naar school in Ieper.

Een beetje een flashback dus wanneer ik hun huis terug binnen wandel. Ik ben er vroeger wel vaker gaan spelen met Joke.

De reportage weerspiegelt zich aan het weer. Zonnig en vrolijk. Voor de gelegenheid mag ik zelfs de Joke-tegel gebruiken om mijn aanwijzingen wat duidelijker te maken 😉

Foto’s… het zijn echt wel ankermomentjes uit de onzichtbare boomgaard van ons leven. Ze geven herinneringen mee vorm. Veel meer dan fotograaf ben ik zelf een herinneraar en een bewaarderaar. Beelden vertellen verhalen in mijn hoofd. In mijn hoofd een koninkrijk van mensen die ik onderweg heb ontmoet. Van sommigen weet ik hun favoriet seizoen, hun favoriet eten, … Weet ik wat ze als kind hadden willen worden, hoe hoog hun avonturendrang is, … Eén van de dingen die ik zo heerlijk vind aan mijn werk.

Eerlijk bekennen dat ik me afvraag hoe het verder moet na het coronatijdperk. Ik heb mijn communieseizoen nodig om mijn verhaal haalbaar te maken. Vrij veel reportages werden reeds geannuleerd. Voorlopig hou ik me vast aan het we-zien-wel-hoe-het-loopt-principe. Ik ben uiteindelijk – dat merk ik met mijn richtingloosheid – wel een
wel-weter. Ik denk altijd dat ik de weg wel weet terwijl het eigenlijk niet zo is. Mijn choix de vie. Dom en dapper laten zich niet altijd onderscheiden 😉. En de hoop van mijn inwendige supporter laat zich niet kelderen. Uiteindelijk heeft niemand de waarheid over wat er nog komt in pacht.

Wat ik wel weet, was dat dit een prinsheerlijke reportage was, met een heel fijne familie!

Heel fijn om er even op terug te blikken.

Hartelijk dank voor jullie vertrouwen!

Liefs,

www.ann-elise.be

Terugblik naar november én binnenkort nieuwe begroetingswijzen 🤗

Het coronatijdperk. Ik word door mezelf geacht tijd te hebben. Maar ergens in mijn tijdsorganisatiesysteem is er wat mis gegaan. Mijn achterstand met blogs lijk ik maar niet in te halen.

Tijd. Hij is beperkter sinds thuis ook school is geworden. Voor ons hoeft dit niet het nieuwe normaal worden. Vriendjes worden hard gemist. En het afwezig zijn van klasvriendjes ondergraaft het solidariteitsprincipe. Het is veel minder leuk om alleen taken uit te voeren. Vooral mijn jongste zoontje heeft het best wel moeilijk. Als mamajuf monitor ik de vorderingen en merk ik dat mijn achtjarige mijn nabijheid niet kan missen.
Mijn tienjarige daarentegen ontfermt zich plichtbewust en voorbeeldig over zijn oefeningen Frans en Wiskunde.

Ook de muzieklessen blijven verder gaan. Elsje, Iben zijn draailierjuf, houdt de moed en het geduld erin aan de andere kant van het scherm terwijl we experimenteren met meer of minder hars op het wiel, het correct stemmen van de draailier en mijn gsm die zich onafhankelijk verklaart en bij tijden van de pupiter glijdt. Ik blijk niet de meest handige videochatpartner te zijn (excuses aan al mijn videochatpartners, het ligt dus duidelijk wel bij mij 😏).

In de tussentijd van de lesvrije momenten open we ramen en deuren (maar gaan uiteraard niet verder dan ons kot). Springen en spelen we en verschansen ons stiekem met leesboekjes en tafelkaartjes in ons Willy Wagentje (ons camperbusje). Dat voelt al iets minder aan als een ‘moet’-taakje.

Goed, even terug naar mijn reportages. Deze kerstreportage vond plaats begin november vorig jaar.

Het was één van de laatste mooie najaarsdagen. Een heel lief meisje en een kleine broer voor de lens. Een reportage vol liefde en tederheid. Maxime doet dit jaar haar vormsel en met haar fotoshoot voor de uitnodigingen sloot ik als het ware ook mijn reportages dit jaar af. Het voelt best wel vreemd om in deze periode niet te werken. Ik mis mijn werk echt wel. Maar tegelijkertijd ben ik blij dat ik er volledig voor mijn jongens kan zijn.



En er zijn sowieso nog enkele puntjes die ik op de i wil zetten voor ik van start ga… Het aanpassen van het boekingsformulier bijvoorbeeld… De keuze van de begroetingswijze dateren nog van voor corona. Handdruk en zoen lijken me in de eerste maanden niet mogelijk. Ik vermoed dat ik klanten laat kiezen uit 10 squats of voetje bij wijze van begroeting.

We’re all in this together.

Liefs,

www.ann-elise.be

Wondermooie familiereportage

Terwijl ik stiekem verlang naar lente en uitkijk naar schaapwolkjes in de lucht, blik ik nog even terug op de herfst. Mijn buitenstudio blijkt weinig toegankelijk deze krokusvakantie. Ik vermoed dat één van de weergoden onze overeenkomst om uiteindelijk toch alle reportages buiten te laten doorgaan heeft opgegeten. En vergat te verinnerlijken. Zoiets.

Anders dan bij miezerig regenweer heb ik bij mooie dagen geen voorgenomen plan of een richting. Ik laat me leiden door wat ik zie. Ik loop vaak op onzichtbare wolkjes als ik een plek vind waar het licht perfect invalt. Zoals hier.

Deze reportage was in hartje november. Een zondagmorgen, een zalige najaarsdag. De zon droogde langzaam de dag. De bomen schudden liefjes, lieten hun bladeren dwarrelen.

Voor de lens terug een heel fijne, echt mooie familie. Met een lach die deed denken aan zomer zorgden ze voor stralende foto’s.

Dank je voor de heerlijke reportage!

Lieve groet,


Ann-elise

www.ann-elise.be

Samen genieten van een toch wel vroege zondagmorgen.

Een zondag in oktober. Er is een reportage geboekt voor de kleinkinderen. Als cadeau voor oma. Het mooie aan ouder worden, is dat je een heleboel mensen hebt die verbonden zijn, en dat de lijn samenvloeit bij jou.

Het is een echte najaarsdag. Het regent zachtjes. Vol verbetenheid wordt het weer getrotseerd. En dan ondanks het miezerige weer: blije gezichten, samen genieten van de toch wel vroege zondagochtend. Wat heeft het leven meer te bieden?

Bij mij toch ook wel heel even angst… omdat iemand pokémons aan het zoeken is, en ik niet thuis ben in dat wereldje. Stiekem bang dat ik de Pokémons voor de ogen van mijn klant verpletteren zal huppel ik doorheen het landschap. Gelukkig blijken Pokémons bestand te zijn tegen menig fotografenvoeten ;-).

Dank je voor de fijne voormiddag!

Beeldige groet,

Ann-elise

www.ann-elise.be/fotografie

Blikken die raken. Gezinsreportage met al weer een prachtig gezin voor de lens!

Naarmate een reportage verstrijkt heb ik vaak het gevoel dat ik mensen ook echt leer kennen. Hoe kort een reportage vaak ook is. Soms heb ik het gevoel kleine hoekjes in mensen hun ziel te zien. Vaak weet ik kleine stukjes dromen. Weet ik wie er al eens een Ikea kast heeft opgezet. Met of zonder plan. Wie er de voorkeur geeft aan steentjes in hun schoen boven een wimper in hun oog. Hoe ze glimlachen van herkenning als één van de kinderen een typisch zichzelfje doet. En ik voel dat ook ik, naarmate de reportage vordert, meer open wordt. Ook af en toe de hoekjes van mijn ziel laat zien. Blikken. Kijken.

Hoezeer ik ook hou van woorden. Er zijn geen woorden die alles omvatten. Boven woorden zijn er gebaren, blikken die mensen groter en prachtiger maken.

Annelies, dankjewel voor die bepaalde blik toen je de wanddecoratie kwam afhalen! Geen woorden hadden me meer kunnen raken!

Veel liefs,

Ann-elise

http://www.ann-elise.be

Gezinsreportage: gezin met een gouden gloed

Het is een mooie najaarsdag. Warm. De zon heeft zijn afdaling ingezet. Schaduwen worden langer en het licht kleurt menig bomen goud. Over het gras zweeft de geur van het laatste restje zomer.

Een reportage met wel vijf heel mooie mensen voor de lens. Vijf bijzonder mooie exemplaren van het menselijke ras. Positieve dromers en gelovers.

De drie meisjes komen af en toe babysitten en onze jongens zijn zonder meer enorm fan :-). Tijdens de nabewerking zijn er wel heel vaak kleine jongenshandjes die op mijn schouders rusten om even mee te piepen.

Mooi om te zien hoe in dit gezin ook waarden worden doorgegeven en hoe de meisje opgroeien tot vrije en verantwoordelijke wereldburgers . Ik ken heel wat volwassen met wie ik minder diepzinnige gesprekken voer dan in het beperkt ‘terug-breng-ritje’ als ik één van de zussen terug breng na een avondje babysitten. Een gezin om van te houden.

Beelden spreken vaak zo veel meer dan woorden. Ze zeggen alles. Alles. Kijk naar die handen. Geen woord die de overrompelende kracht van gevoelens zo kan weergeven…

Dank je voor het vertrouwen!

Het was een eer jullie te mogen verbeelden!

Liefs,

Ann-elise

www.ann-elise.be

Gezinsreportage: De wet van de warmste familie :-)

Je kijkt naar deze foto’s en hebt het gevoel dat de zon heerlijk warm schijnt.. Je ruikt er zonder meer de zoetste geur bij. Je hoort als het ware de hommels gonzen over het gras heen. Je denkt dat je, wanneer je deze foto’s binnenstapt je hele lijf de zomer voelt.

Zo lijkt het. Zo schijnt het. Maar het was best niet erg warm die dag. Het waaide best wel hard. En net na de reportage (of net na het fijn gesprek na de reportage) begon het onderweg naar huis best wel hard te regenen.

Maar het moment van de reportage was één en al zon. Kreeg ik op het moment van de reportage door deze familie een heel fijn zomerig gevoel! Weeral een stralende familie. Dan heb je meteen heel wat warmte in je beelden. De wet van de warmste banden :-).

Dank je voor de fijne voormiddag!

Liefs,

Ann-elise

www.ann-elise.be/fotografie

Bakkersgasten :-) Bedrijfsreportage voor bakkerij Passchendaele

Ze bakken het niet al te bruin. Maar eerder perfect. Ja! Gewoon zoals we het graag hebben! Lieverkoekjes worden er wel gebakken, vb. zo van die bokkenpootjes! Het is één van de weinige plaatsen waar gebakken peren een positief gegeven zijn. Want met zekerheid geniet je dan zonder meer van een overheerlijk fruitgebak…

Uhu… Dat is! Het leven is wat je er van bakt! En al zeker bij fijnbakker Passchendaele te Passendale.

Toen ik nog in Passendale werkte een plek waar ik met regelmaat stopte om brood. Op het werk genoot ik al even veel van verfijnde gebakjes bij verjaardagen. Heerlijk!

Voor de vernieuwde bakkerij mocht ik een reportage maken met prinsheerlijke beelden (al even heerlijk als hun brood en gebak). De reportage vond plaats begin juli. Pitje zomer. Er glinsterde nog dauw op het struikgewas en in de bomen fluiten vogels hun ochtendlied. En tijdens de reportage snoof ik de geur op van zoveel lekker gebak!

Een heel fijn eindresultaat met superveel verfijnde beelden waarvan ik nu enkel al de foto van in de winkel met jullie kan delen… maar één beeld spreekt soms boekdelen :-).

Hartelijk dank Sabine & Hans voor de prinsheerlijke reportage en het vertrouwen!!!

Veel liefs,


Ook zin in lekkere taarten? Heerlijke bokkenpootjes? De lekkerste rijsttaartjes? Ovenvers brood? Eén adres: fijnbakkerij Passchendaele! Passendalestraat 236 te Passendale