Collectief verliefd op deze kleine man I familiereportage I familieshoot

Het prille begin van het voorjaar. Kale takken maken nog deel uit van het landschap. Er wolkt nog damp uit de monden wanneer we elkaar ’s morgens begroeten. Het is het voor ‘coronatijdperk’. Er worden nog handen geschud.

Soms ben ik bang, dat het niet meer terug komt. De onbezorgdheid van voor corona. Geen enkel moment is blijvend, dat besef ik maar al te goed. Zelf heb ik heb iets melancholisch en alles wat kwijt is voelt steeds als weemoed. Ik weiger te luisteren naar mensen die herhalen dat het wellicht nooit meer als vroeger komt. Ik laat hun woorden langs me heen glijden. Ik wil niet blijven hangen in deze gedachte. Of in éénrichtingsverkeer wanneer je ergens naar toe wandelt. Ik, van wie de schaamte zo dikwijls wortel schoot als ik weer eens deel uitmaak van een fout begroetingsritueel (te veel of te weinig kussen) mis het kussen met vreemden.

Maar goed, die ochtend heb ik dus een reportage met familie Vandecandelaere. De kleine barak vult zich met gezelligheid.

Heerlijk om te zien hoe welkom hun eerste (klein)kind/neefje is. Je voelt bij iedereen de hele tijd een soort beweging, een soort impuls die hen naar dit kleine jongetje toe drijft. Allemaal zijn ze verliefd op deze kleine man. En kleine Achille kijkt toe… Hij voelt en weet hoe graag hij gezien is.

Hun houding wanneer ze met Achille spelen straalt zoveel tederheid uit, terwijl ik de beelden vast leg, ben ik met een stomheid geslagen, het licht valt perfect binnen, het voelt als een beeld dat niet kan bestaan, ik vermoed dat ik het nooit zal kunnen vastleggen zoals het toen op dat moment was. Het stof dat dwarrelt, de gezelligheid van de houtkachel en dat gevoel van tederheid.

Hartelijk dank voor de fijne zondagvoormiddag en het vertrouwen!

Heel veel liefs,

www.ann-elise.be/fotografie

Twee vrolijke zusjes

Begin maart. Ik plan een weekendje fotoreportages in Barak De Vinck.

We blijven er zelf een avondje slapen. En terwijl er bij ons thuis meer tijd zou moeten zijn (thuis hebben we aanvoer van warm water, elektriciteit, verwarming, ik hoef niet met emmers zeulen als ik mijn jongens in het bad stop, …) heb ik het gevoel van tijd te hebben. We hokken samen in één bed terwijl Rube trekzak speelt en ik voel me zo verbonden met alles wat is. Het voelt een beetje als sokken die elkaar vanzelf vinden.

De reportages die volgen zijn heerlijk. Net als deze mini-reportage met deze twee lieve zusjes. Twee lieve kleine spookjes die zoals het spoken nu eenmaal beaamt… heel geestig zijn!

Een reportage om met de glimlach op terug te blikken.

Dank je voor het vertrouwen!

Liefs,

Ann-elise

www.ann-elise.be

Sam en Fons slaan een zusje aan de haak! Geboortekaartje Rosa! Gefeliciteerd!

Maart. Eindelijk. Een boordevolle agenda vol prinsheerlijke reportages! Ik loop op wolkjes!

Naast de wolkenloper vat ook mijn kritische zelf, als geestdriftige toeschouwer post. Hij, (alles wat groots is, is mannelijk) die me spottend aankijkt en reikhalzend uitkijkt naar elk moment van zelfontreddering. Want dat heb ik na elke winter. Een gevoel van paniek. Gedachten die met me neuzeneuzen. Als niet te rijmen rijmpjes. Enfin, ik maan mijn kritische zelf bij deze reportage aan om af te ronden voor mijn klant er is. Hij veegt nog even rustig en uitgebreid zijn voeten aan me af, kijkt naar de grijze lucht en gaat er van door.

Mijn kritische zelf had gelijk. Het is best een grijze dag. Ik twijfel of het wel goed was om de reportage te laten doorgaan. Of het dan toch niet zal regenen? Ik word getroffen door een plaatselijke “brainstorm” van wat er fout kan lopen.

Net op het moment dat Evelien, mijn klant, met haar kinderen aankomt, scheuren de wolken open.

Verwikkeld in een een heel fijne reportage geniet ik van mijn eerste lentegevoel. Evelien wil een kaartje waarbij Fons en Sam een zusje aan de haak slaan.

Sam praat honderduit. Vertelt me haar kleine en grote geheimpjes. Als fotograaf is het uiteraard belangrijk om geheimen te sorteren. Sommige worden vergeten, anderen zijn zo mooi en zo lief dat je ze jaren koestert.

Fons is in het begin best verlegen, maar na een tijdje ontdooit hij zachtjes. Hij vertelt dat hij zijn zusje in de buik Rosa wil noemen. Mama laat weten dat ze nog geen naam hebben. We eindigen de reportage vrolijk met loopwedstrijdjes die ik zonder meer verlies.

De weg naar het geboortekaartje die hun in pasvorm toe straalt is even aftoetsen. Ik stuur een vrij eenvoudig kaartje door. Evelien suggereert een extra portie vrolijkheid hashtag meer kleur en omschrijft hoe ze het ziet. Ze zijn een vrolijke familie vol met kleur en willen dit ook uitstralen. Er is nog geen watertekort, dus ik heb wel nog wat water voor bij de wijn 😉 en teken een kudde vrolijke visjes en voeg wat kleur toe aan de foto. Inwendig bruis ik als SPA rood als Evelien een tweede mailtje terug stuurt dat het kaartje perfect is.

Het kaartje had zo’n drang om het nieuws te verkondingen dat het even vertoeft in de brievenbus van onze buren. Voor mij is het altijd spannend als ik zelf de eindwerking niet doe omdat er sowieso nog kleine wijzigingen gebeuren qua uitlijning, afhankelijk van de datum en de naam.

Ik word op slag vrolijk van het kaartje!

Dankjewel familie Deprez voor deze prinsheerlijke reportage!
Wat een fijne, vrolijke samenwerking!

Geniet van lieve, kleine Rosa!

Heel veel liefs,

Ann-elise

www.ann-elise.be/


Sunday life reportage. Ode aan mijn schoonfamilie :-)

Een “niet-werk-reportage”. Op een zondagnamiddag in januari. Een soort sunday life-shoot van Isaak, het zoontje van mijn jongste schoonzus op de boerderij van mijn schoonfamilie.

Ze worden gemist. De zondagen op de boerderij. Voor onze kinderen is het een waar paradijs. Ze krijgen er de vrijheid om hun eigen nieuwsgierigheid te volgen. Om te zoeken en te ontdekken. Te proberen en te creëeren. Terwijl wij samen koffie drinken en hen af en toe gadeslaan.

Daar op de boerderij worden onze kinderen terug jagers en verzamelaars. De mogelijkheden op de boerderij zijn er zo eindeloos dat ze geen tijd hebben om ruzie te maken. Waar wij rommel in zien, zien zij mogelijkheden.

Toen ik fulltime werkte en mijn werk niet graag meer deed, liet iemand me in de academie (dankjewel Katrien!) me inzien dat ik iets heel kostbaars aan het verliezen was. Onbevangenheid en speelsheid.

Ik heb het geluk dat mijn kinderen (ja, ik weet het, hier ben ik weer, maar waar het hart van vol is… 😉 ) in een prinsheerlijke school zitten! Niet alles wordt er voorgekookt. Ze ontwikkelen er nieuwsgierigheid en verbeeldingskracht.

Onlangs terug het zoveelste gesprek over de reden waarom mijn jongens in de Steinerschool zitten. Neen, ze komen niet achter (ik vind het trouwens een heel fout woord om in welke context dan ook te gebruiken als het over kinderen gaat). Neen, ze onderwijzen er geen creativiteit. Ze laten het openbloeien.

Het stemt me triest als ik bepaalde nota’s of meningen lees over het onderwijs. Het lijkt of dat het hoogste doel in deze maatschappij is om zo veel mogelijk kennis mee te geven zodat ze later een goede baan vinden in de kenniseconomie. Maar onze wereld heeft binnenkort nood aan durvers en dromers. Aan mensen die verbinden, creatief kunnen denken. Ik wil niet dat er ooit een moment komt waarin mijn kind het verleert om echt te spelen. Hoe oud ze ook zijn.

De vraag is niet kunnen onze kinderen deze vrijheid aan? De vraag is durven wij hun die vrijheid geven?

Ik kijk terug uit naar die zondagen waar ik samen met mijn schoonzussen (of zus :-)) door het raam sta te kijken. Zo’n moment waarop we samen even twijfelen als we hen zien klauteren. En samen besluiten: ze zijn best wel voorzichtig en zorgen voor elkaar. Laten we hen die vrijheid gunnen.

Ook Madicken, de mama van Isaak, is iemand die af en toe buiten de lijntjes kleurt. Iemand die ik als schoonzus enorm apprecieer. Ook iemand die, als mijn innerlijk kompas het even niet meer weet, helpt richting geven.

En Isaak? Deze lieve kleine kerel, heeft zijn naam duidelijk niet gestolen. “Hij die lacht” gaat ongelooflijk vrolijk door het leven. Een reportage van een prachtkind op een prachtplek!

Lieve groet,

www.ann-elise.be/fotografie

De laatste reportage van 2019! Op bezoek bij een mode-ontwerpster :-)

De allerlaatste reportage in december.

Ik mocht op bezoek bij Pomme. De ontwerpster van Pola Paradis.

Op de één of andere manier had ik net iets meer zenuwen dan anders. Omdat ik net de fotograaf ben die soms de styling vergeet. Een soort emotionele hoogtevrees voor het nabijzijn van iemand die al een mooie weg heeft afgelegd.

Net voor de reportage zelfs even stress. Haar kammen. Haar anders kammen. Haar niet kammen. Ik ben niet het type dat lang voor de spiegel staat. Ik vertrek uiteindelijk gewoon als mezelf.

En daar sta ik dan. Als mezelf voor de deur. De deur gaat open. Ik ontmoet een lieve mama, haar zus en twee prachtige, lieve zoontjes.

Het werd een reportage die bol stond van de verbeeldingskracht. Ik biechtte de jongens op dat ik bomen namen geef en meteen waren we samen vertrokken in een heerlijke fantasiewereld.

Een bijzonder fijne reportage om 2019 mee af te sluiten! De fijne gesprekjes vol fantasie met deze twee fijne kerels zijn wel een paar oscars waard.

De reportage was meer dan voldoende om me, zelfs in het nieuwe jaar nog, met een glimlach te doen rondlopen. Wat een fijne reportage!!

Hartelijk dank voor het vertrouwen!

Lieve groet,

www.ann-elise.be/fotografie

Decemberreportage. Als miezerig zalig en zonnig wordt :-)

Een reportage begin december. Een eerder miezerige namiddag maar als de mensen voor je lens stralen, heb je al vlug het gevoel dat het alweer een zalige, zonnige winterdag was.

De zusjes vieren leerde ik al eerder kennen tijdens een reportage van hun thuisverpleging.

Beiden zijn sympathiek, lief en charismatisch. En je voelt dat ze elkaar zonder woorden aanvoelen.

Sarah haar gezin had ik als eerste voor de lens. Lachend babbelde ze me door een regenachtige namiddag heen.

Dat hun honden een belangrijke rol in hun leven spelen wordt je wellicht wel duidelijk :-).

Daarna was het tijd voor elke foto’s met het neefje en het nichtje.

Dank je voor het vertrouwen en de fijne reportage!

Liefs,

Ann-elise

www.ann-elise.be/fotografie

Een regendansje in november

Schoolvrije dagen. We hebben ze momenteel in grote hoeveelheid. Tegenwoordig ben ik meer fan van lesvrije dagen. Nog meer dan anders zijn ze een zonnetje in mijn nu wel erg lege agenda. De weekends en de paasvakantie voelen heel anders dan de met opdrachtgevulde dagen.

Even leek het er op dat ik best een heel goeie thuisjuf zou zijn. Ik leek mezelf nogal aardig te overschatten. Nu ben ik van mening dat thuisonderwijs dan toch niet zo romantisch is. Ook kinderen hebben nood aan sociale contacten. Aan vriendjes om zich heen. Het thuis-les-concept vraagt best wel veel van mijn twee kanjers. Troostend leg ik mezelf en hen uit dat het voorlopig is. Dat het enkel in de voormiddag flink doorwerken is. Dat we gelukkig een grote tuin hebben. Dat het mooi weer is. Dat we nog een fietstochtje kunnen maken. Dat we nog steeds chocolade hebben. ’s Avonds vertellen we wat er ’s morgens in de les is gebeurd. Fijn om even ons hart te kunnen luchten bij elkaar :-). Bij mezelf verontschuldig ik me ook elke avondjes even voor het feit dat ik ondanks de vrije tijd er toch niet in slaag om dat huis van ons opgeruimd en georganiseerd te krijgen.

Deze reportage dateert uit de tijd toen er nog halsreikend werd uitgekeken naar schoolvrije dagen. Deze shoot vond plaats op zo’n schoolvrije dag in november. Ik hoop van harte dat we volgend jaar een schooljaar hebben waar er terug zonnetjes worden gezet bij schoolvrije dagen. Want lieve school met al je fantastische juffen en klasvriendjes, we missen jullie!

Dit was een kerstreportage die plaats zou vinden op een mooie decemberdag. Helaas hadden we heel even wispelturige weergoden. Uit het niets kwamen met regelmaat heel wat regenbuitjes. Ideale omstandigheden voor een regendansje, dachten de twee zusjes Léonie en Louise.

Er zijn zekerheden in het leven! Na regen komt… zonneschijn!

Altijd!

Een heerlijke, vrolijke reportage!

Fijn om terug te blikken!

Dank je voor het vertrouwen,

Liefs,

www.ann-elise.be

Reportage bij een local :-)

Terwijl ik gezellig thuis blijf net als alle andere locals (het gebruik van het woordje locals stimuleert mijn vakantiegevoel) heb ik het voornemen om terug dagelijks een blog te schrijven over de voorbije reportages.

Deze prinsheerlijke familieshoot vond plaats midden november. Een zondag met een gouden randje.

Een reportage in Poelkapelle dus iedereen van de familie is me welbekend. De ouders zijn echte locals. Hun drie zussen weken ondertussen uit. Joke is een klasvriendinnetje van vroege, Ilse een goeie vriendin van mijn oudste zus en Veerle ging vroeger af en toe met ons mee naar school in Ieper.

Een beetje een flashback dus wanneer ik hun huis terug binnen wandel. Ik ben er vroeger wel vaker gaan spelen met Joke.

De reportage weerspiegelt zich aan het weer. Zonnig en vrolijk. Voor de gelegenheid mag ik zelfs de Joke-tegel gebruiken om mijn aanwijzingen wat duidelijker te maken 😉

Foto’s… het zijn echt wel ankermomentjes uit de onzichtbare boomgaard van ons leven. Ze geven herinneringen mee vorm. Veel meer dan fotograaf ben ik zelf een herinneraar en een bewaarderaar. Beelden vertellen verhalen in mijn hoofd. In mijn hoofd een koninkrijk van mensen die ik onderweg heb ontmoet. Van sommigen weet ik hun favoriet seizoen, hun favoriet eten, … Weet ik wat ze als kind hadden willen worden, hoe hoog hun avonturendrang is, … Eén van de dingen die ik zo heerlijk vind aan mijn werk.

Eerlijk bekennen dat ik me afvraag hoe het verder moet na het coronatijdperk. Ik heb mijn communieseizoen nodig om mijn verhaal haalbaar te maken. Vrij veel reportages werden reeds geannuleerd. Voorlopig hou ik me vast aan het we-zien-wel-hoe-het-loopt-principe. Ik ben uiteindelijk – dat merk ik met mijn richtingloosheid – wel een
wel-weter. Ik denk altijd dat ik de weg wel weet terwijl het eigenlijk niet zo is. Mijn choix de vie. Dom en dapper laten zich niet altijd onderscheiden 😉. En de hoop van mijn inwendige supporter laat zich niet kelderen. Uiteindelijk heeft niemand de waarheid over wat er nog komt in pacht.

Wat ik wel weet, was dat dit een prinsheerlijke reportage was, met een heel fijne familie!

Heel fijn om er even op terug te blikken.

Hartelijk dank voor jullie vertrouwen!

Liefs,

www.ann-elise.be

Hofje vol tederheid – reportage van mijn zus en haar gezin.

Enkele jaren terug stond een hoeve te koop. De hoeve die ooit de thuis was van mijn vader, zijn ouders en zijn broers en zussen. Omdat deze hoeve als twee helften van een notendop met onze familie samen hoort werd ze gekocht door mijn nonkel en tante kreeg ze een mooi en eervol herstel.

Een herstel met aandacht voor wat was en liefde voor wat kwam. En… mijn zus, Ann-Sofie ging, er wonen met haar gezin. Voor mij voelde het alsof de cirkel rond was. Mijn grootouders zijn heel jong gestorven en ik heb hen nooit gekend.

De plek waar wij als kinderen met neefjes en nichtjes hadden moeten spelen werd een plaats waar mijn kinderen hun nichtjes treffen.

Door de boerderij werd er een bruggetje gebouwd tussen de eilanden van verschillende generaties. Er hoort een verhaal bij het putje in de dubbele deur van de living en als ik de oude tegels streel met mijn voeten heb ik het gevoel dat ik een stapje dichter bij mijn grootouders kom.

Begin november, toen ze er net gingen wonen, deed ik een kleine reportage.
De zon struikelt haast over deze mooie mensen. Hoe mooier en opener een blik is, hoe mooier en echter de foto’s.


En de hoeve? Die is opnieuw zwanger van heel wat mooie dromen. Er wordt gewerkt, gedacht, gedanst en gedroomd. Er worden letterlijk en figuurlijk paadjes aangelegd, mogelijkheden verkend. Een hoeve vol heerlijke toekomstmuziek. Je voelt er zoveel schoonheid. Je voelt het gewoon, dat de ziel van deze plek een onuitgesproken tederheid heeft voor deze vijf wondermooie mensen (én ik ook ;-)).

Liefs,

www.ann-elise.be/fotografie

Foto’s en het belang van familiale eenheid. Lees waarom familiefoto’s belangrijk zijn!

Een leuk weetje in de beeldende wereld. Kinderen die vaak samen met hun familie op foto’s staan, groeien op met meer eigenwaarde en zelfvertrouwen. Het geeft kinderen identiteit en leert hen zichzelf als een belangrijk onderdeel van de familie eenheid te zien.

De familie Cools maakte in oktober alvast werk van hun familiekiekjes. Herinneringen verinnigen aan de hand van foto’s. Omdat er jaren later nog even kan worden terug geblikt.

Voor mij was het een heerlijke zondagvoormiddag. Een reportage die rook naar appels, verse aarde, geluk en plezier. Ook weer eentje (al is het op de foto’s niet zo goed zichtbaar) die zich gewoon afspeelde in de regen. Maar een vrolijke familie als deze trekt zich daar uiteraard niets van aan!

Hartelijk dank voor het vertrouwen!

Veel liefs,

Ann-elise

www.ann-elise.be