Taboedoorbrekend: over hoeveel ik verdien en zo :-)

 
spaarvarken
Enkele weken terug de resultaten van de boekhouder gehad. Ik vind het eigenlijk wel grappig dat zoveel mensen zo nieuwsgierig zijn naar mijn financiële situatie. En op een uiterst subtiele manier hier naar polsen. Schattig als er zo een kindje van in de héél nabije omgeving plots zegt: “Mijn mama en papa zouden wel heel graag eens weten hoeveel jij verdient”.
Wel, ik verdien niet genoeg om van te leven (nog niet, ik zweer bij de geleidelijkheid, maar gelukkig heb ik een man die in me gelooft en ook achter mij staat) maar wel genoeg om gelukkig te zijn.
Eerlijk? Het is echt wel even balen als je je realiseert dat je minder verdient dan een parttime werkkracht vooral als je weet hoeveel uren je erin stopt. Daar wordt het jammerend mensje in mij  wel even ongelukkig van. Maar me even ongelukkig voelen is goed, anders zou ik nog verkeerdelijk gaan denken dat het leven altijd instant geluk is ;-). En nog even eerlijk? Het is de prijs die ik voor mijn vrijheid wil betalen. Toen ik ging werken merkte ik dat ik doodongelukkig kwam als er niet vanuit een bepaalde diepgang beslissingen werden genomen. Je kunt ergens je energie in stoppen, héél veel energie in stoppen maar uiteindelijk heb ik ervoor gekozen om op een andere manier de wereld wat mooier te maken. Je kunt steeds kiezen. Word je bitter? Of word je meer mens?  Het leven is een kostbare parel die je in jezelf moet ontdekken, en wanneer je dat doet maak je de wereld om je heen sowieso wat mooier, omdat je beseft hoe wonderlijk alles is. Ik verdien liever 300 euro met mijn goesting dan 3000 euro met iets tegen mijn goesting.
Welke prijs je wilt betalen voor jouw vrijheid? Wel dat is een keuze die iedereen voor zichzelf moet uitmaken. Ik heb een goede vriendin die onlangs ook deze stap heeft durven zetten. Net als ik zo één van die  ‘varkens’ die niet in haar spaarvarken maar in zichzelf investeert. Ik weet dat het bij haar ook op financieel vlak worstelen is, maar ze staat er! Groeit en bloeit en is mijn partner in crime als ik even wil ventileren, zin heb in ongelooflijke gezonde voeding of degene die naar me luistert of op me inspreekt als ik eventjes niet meer in mezelf geloof (Lieve O. , dankjewel daarvoor :-)).
Hé, wie had ooit gedacht dat ik tijdens mijn werkuren gewoon even zou kunnen tekenen (vergaderingen uiteraard niet meegerekend voor de ex-collega’s onder ons ;-),  gewoon omdat ik er even zin in heb. Zalig toch.
 
 
BewarenBewaren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *